Beliscos pequenos

Xapón

2011-03-13T13:28:00.003+01:00

O ser humano perfecto, Jorgen Leth.

Hoxe, tamén, experimentei algo que agardo comprender dentro duns días.

Con música, con outras preocupacións, todo cambia un mundo.

2011-03-03T21:51:00.003+01:00

A escena favorita de Collateral.

Horas despois da multa (da que case se desculpou o axente da Garda Civil) e cumprindo os límites de velocidade, un pastor alemán canela crúzase na estrada. Desorientado. E se o levo á casa. E se realmente non está abandoado. E que fago con el no piso no que sobro porque me botan as cousas. Desexo que viva e vivirá posto que non o vexo coas tripas ciscadas. Pero esa mirada.

Vincent algo pensaría. O taxista tamén. E aínda así seguimos adiante. Coma se non poidesemos facer outra cousa.

Nunca te voy a pedir

2010-09-10T20:41:00.006+02:00

O orixinal.

Unha etapa, un descanso e as cellas...

Tantas cousas.

Aprendendo non se sabe ben que

2010-09-10T20:17:00.004+02:00

Unha das cousas que máis me chamou a atención do Nocilla Lab de Agustín Fernández Mallo foi un párrafo que, creo, rondará moito tempo na miña cachola (páxina 92, señoras e señores):

" Lo que une a las parejas no es el afecto mutuo que se den, ni los planes construidos a medias llevados a buen término, ni compartir una misma vivienda elegida y decorada a medias, ni parir hijos, ni nada de eso que sale en las novelas y películas. Lo que une a las parejas es el sentido del humor. Dos personas, por diferentes que sean, si tienen el mismo sentido del humor sobreviven como pareja."

Pensar.

Again and again

2010-09-10T20:09:00.003+02:00

Non me gusta xa nada este blogue, pero é meu. Algún día pechará e comezará outra cousa. Mentres tanto seguimos e seguimos ata que remate por fartar.

"Hay que estar preparado, se aconsejó.

Había ocurrido otras veces; cierto que siempre lo fastidiaba, pero era uno de esos trucos típicos de la mente femenina: llegado un momento, siempre tenían que eludir la realidad y ponerse a arrojar culpa hacia todos lados, hacia cualquiera que estuviese a su alcance.

No le importaba mucho; nada iba a quitarle el recuerdo del momento feliz en que se había embarcado."

Tiempo de Marte, Philip K. Dick

As cousas pequenas

2010-05-03T22:44:00.002+02:00

A herba. O verde da herba. O cheiro da herba. Pisar a herba. Sentarse nela. Deitarse no verde. O que imaxinas cando a ves. Se nos poñermos, a herba seca tamén. A herba. Hai algo especial nela.

Mirar máis as cousas pequenas. Ser feliz.

Razóns para volver

2010-04-08T20:49:00.004+02:00

1. Decir "Si, quero" a un 17 de abril en Vigo
2. Poñerlle nome a uns números descoñecidos a través dunha mensaxe de texto coma esta:
"Pista de identidade 1: Deixamos sen rematar o que sería a maior obra da literatura galega"
3. Lembrar

Dime algo sucio vai para...

2009-12-01T21:43:00.003+01:00

O prometido é débeda, así que aí vai o sorteo do libro:

Parabéns!!

E lembrade, C´mmons Baby! tamén anda repartindo agasallos!

O coitelo do Matachín

2009-11-25T20:49:00.003+01:00

De todos é xa sabido que o 25 de novembro denúnciase toda clase de violencia contra as mulleres. A miña aportación desta vez é un microrrelato titulado O coitelo do Matachín que vén de gañar o VII Certame de Microrrelatos da Lonxa Literaria de Moaña, que me parece que andan a estrear nova páxina.

Foi unha gran sorpresa e alegría saber a nova e dende aquí quería agradecer o apoio dos amigos á hora de animarme a facer aquelo que quero, á Lonxa Literaria polo traballo que fan, ao xurado do certame e tamén compartir a miña ilusión con todos vos.

Meme do libro galego e portugués

2009-11-19T21:35:00.005+01:00

An manda un meme, o do libro galego e portugués, comezado por Manuel. Sortearase un libro entre todos os que comenten nesta entrada o día 30 de novembro. Manuel apuntaba que sería ben que o libro escollido para sortear fose dalgún autor ou autora da zona.

Vivo na Coruña e foi aquí, da man de María, onde coñecín a Diego Ameixeiras. Así que, como o rapaz me caeu ben, decidín que o libro que vou sortear será Dime algo sucio.

Suponse que debería pasar o meme a outras persoas, pero como a blogomorgue anda moi morrida, os zombis que anden por aí e lean isto, se lles apetece unirse a este meme, que se unan, e se non a comentar neste post, mortos vivintes, que se sortea un libro!!

Mozas espidas lendo

2009-10-24T12:32:00.005+02:00

Michel L´amour e outras mozas espidas, libros coma O retrato de Dorian Gray, Lolita, poemas de Neruda e Sylvia Plath, cancións de Leonard Cohen ou o último de Nick Cave: A morte de Bunny Munro, aforo de 50 persoas e ás veces música en directo. Todo iso é o show Naked Girls Reading.

Se iso non é unha campaña de animación á lectura, a min que me maten.

Quero mozas espidas lendo. Ou mozos espidos lendo.

Por moito que Jaureguízar insista na súa última actuación, Todo o que sempre quixo saber sobre a literatura e ninguén lle contou, que discrepa da prosa "sonora" de Caneiro, non me disgustaría escoitar a un mozo limpo de roupa, sentado e lendo ao Xosé Carlos "Quita a roupa aos poucos, anda, deixa, vou quitarche eu a blusa, o pantalón, déixame a min, cariño, non vou tratarte coma un oso de peluche, non, esta vez non, permite que os meus dentes rompan a seda negra que cobre a túa pube..." ou, eu que sei, mozas a recitar a María do Cebreiro ou Berta Dávila mentres tomas un café.

Non sería ningunha tolería posto que xa nos teatros temos visto a máis dun e dunha espidos ou case (e lémbrome de Davide Salvado) e non sei como resultou Palabras Contadas Long Play con Camilo Franco e Magín Blanco nas Crechas, pero xa é outra maneira de achegar a literatura á xente.

E ti que lerías espido?
E que che gustaría que che lesen?

Eu vou agardar por Ameixeiras e o seu Dime algo sucio que é un bo título para quedar sen roupa.

Nocilla

2009-09-29T21:57:00.003+02:00

Nocilla Dream realmente é iso, un bote de Nocilla con leite, cacao, avelás e azucre. É unha mestura de posts con ligazóns, con citas, con contos e cun fío conductor: un álamo que me enfeitizou.

En efecto, técnicamente su nombre es US50. Está en el Estado de Nevada, y es la carretera más solitaria de Norteamérica. Une las localidades de Carson City y Ely atravesando un desierto semimontañoso. Una carretera en la que, hay que insistir, no hay nada. Exactamente nada. 418 km con 2 burdeles en cada extremo. Conceptualmente hablando, en todo el trayecto sólo una cosa recuerda vagamente a la presencia humana: los cientos de pares de zapatos que cuelgan de las ramas del único álamo que allí crece, el único que encontró agua.

Enfeitizoume ese álamo, a historia que Agustín Fernández Mallo lle regala e o feito de que me faga lembrar Espectro e Big Fish.

O mellor de todo é que a árbore existe.

Físicas poéticas II

2009-09-21T21:41:00.002+02:00

A poesía verdadeira estaba do outro lado da rúa: unha parra no medio da cidade.

Físicas poéticas I

2009-09-21T21:19:00.003+02:00

A poesía, fisicamente, tampouco se crea nin se destrúe, so se transforma. Aínda está por ver se acada o equilibrio.

Harold & Blúm

J. S. de Montfort & Ángela du Pré, chorrazos de auga fría recitando a Luís Pimentel.

Somos punkis

2009-09-10T09:02:00.002+02:00

Dixo hai uns días unha amiga que Inditex decidiu esta tempada que as adolescentes serían rockeiras/punkis.

Tati Mancebo está propoñéndonos que esta tempada sexamos Culturpunkis.

A min paréceme unha moi boa idea, eu tamén quero Culturgal 2009.

O mes de remexer

2009-09-04T16:48:00.004+02:00

Este para min é un mes de remexer: remexer nas fotos, remexer nos recordos, remexer nos días de vacacións, remexer nos festivos que quedan por diante, remexer entre os números do almanaque, remexer ideas na cabeza.

Hoxe tocou remexer agosto e despois de moito buscar botei de menos o Artenativa. Tiven que recurrir ao consabido baúl dos recordos e atopei a Projecto Mourente e a The Homens (sen raias, por espontáneos) tamén remexidos.

Festivalga (porque Valga era unha festa)

Xa sei, hai festivais a fartar, pero neste pasábase tan ben...

Cine e lecturas desacougantes

2009-09-02T21:00:00.006+02:00

Desacóugame.
A el inquietouno o Ensaio sobre a Cegueira de Saramago.
Entón póñome a pensar en libros que me desacougasen, que me revolvesen as tripas anque so fose un pouquichiño e fago unha lista pequena na que se admiten suxerencias:

1.Ensaio sobre a cegueira-José Saramago
2.El señor de las moscas-William Golding
3.Pedro Páramo-Juan Rulfo
4.Crimen y castigo-Fiódor Dostoievski
5.A sangre fría-Truman Capote
6.El tambor de hojalata-Günter Grass
7.La identidad-Milan Kundera
8.Diario:una novela-Chuck Palahniuk
9.Cuentos Completos-Julio Cortázar
10.Putas asesinas-Roberto Bolaño
11.La larga marcha-Stephen King (cando escribía baixo o pseudónimo de Richard Bachman)
12.La carretera- Cormac McCarthy

Despois doume conta de que as seis primeiras novelas xa teñen as súas correspondentes películas adaptadas.

Ensaio sobre a cegueira

El señor de las moscas

Pedro Páramo

Crimen y castigo

A sangre fría

El tambor de hojalata

Kundera e Palahniuk teñen outras novelas que tamén foron convertidas en filmes.

La insoportable levedad del ser

El club de la lucha

Tamén hai un montón películas baseadas en contos de Cortázar, que semella ir competindo con Stephen King en canto a fonte de inspiración á hora de adaptar guións, de feito vin que hai unha curta que se basea en La noche boca arriba(Final del juego) de Julio Cortázar e no segundo volume da saga La torre oscura de Stephen King.

Blow Up (baseado no relato de Cortázar Las babas del diablo)

Perseguido (baseado en El fugitivo, tamén escrita baixo o pseudónimo de Richard Bachman e con Schwarzenegger de protagonista)

Seica Frank Darabont para o 2010 terá lista a versión para cine de La larga marcha e a Bolaño adaptaranlle Los detectives salvajes, seica.

E agora, de tanto rebuscar, remato atopando a Viggo Mortensen en La carretera

Os Superseñores e as touradas

2009-08-28T11:19:00.003+02:00

Iso son os touros de preto e a foto xa cumpriu o seu obxectivo, ser vista. Con todo, continúa a ser "a festa" e, para a próxima tempada de touros, estou por chamar a un Superseñor deses:

El incidente había sido en verdad extraordinario, el primer indicio del odio que los superseñores sentían por la crueldad. Ese odio, y su pasión por la justicia y el orden, parecían ser las emociones que dominaban sus vidas...si uno podía juzgarlos por sus actos.
Y sólo aquella vez se mostró Karellen enojado o al menos con la apariencia del enojo. "Pueden matarse entre ustedes si les gusta -había dicho el mensaje-, ese es un asunto que queda entre ustedes y sus leyes. Pero si matan, salvo que sea para comer o en defensa propia, a los animales con quienes ustedes comparten el mundo...entonces tendrán que responder ante mí."
(...)
Los matadores habían ocupado ya sus lugares y el toro había entrado bufando en la arena. Los flacos caballos, con los ollares dilatados por el terror, daban vueltas a la luz del sol mientras sus jinetes trataban de que enfrentasen al enemigo. Se dio el primer lanzazo -se produjo el contacto- y en ese momento se oyó un ruido que jamás hasta entonces había sonado en la Tierra.
Era la voz de diez mil personas que gritaban de dolor ante una misma herida;diez mil personas que, al recobrarse de su sorpresa, descubrieron que estaban ilesos. Pero aquel fue el fin de la corrida y en verdad de todas las corridas, pues la novedad se extendió rápidamente. Es bueno recordar que los aficionados estaban tan confundidos que sólo uno de cada diez se acordó de pedir que le devolvieran el dinero, y que el di ario londinense Daily Mirror empeoró aún más las cosas sugiriendo que los españoles adoptaran el cricket como nuevo deporte nacional.

El fin de la infancia, Arthur C. Clarke

Aínda estou por ver como remata o libro e saber que máis van facer os Superseñores ademais de rexeitar as touradas.

Ao xeito de Benning

2009-08-26T19:34:00.002+02:00

Teño tempo. Gusto de ter tempo porque cando non o teño vivo demasiado de présa e iso dame problemas. Onte tamén tiven un montón de tempo e atopeime sacándolle fotos ao ceo. Despois lembreime de Pawley e de James Benning.

Estes son os meus ceos de onte.

Coleccións

2009-08-24T16:54:00.006+02:00

Unha vez rematado O museo da inocencia decátome de que eu tamén teño coleccións, nunca chegarán a ser tan grandes coma a que Pamuk relata, pero están formadas por obxectos que gardo coma se fosen auténticos tesouros (son auténticos tesouros) e que etiqueto na miña memoria cos recordos que emanan: a historia dunha bufanda, a dun post-it, a dun libro, a dunha cinta, a dun CD, a dunha caixa de bombóns, a historia desas postais, a de todas esas fotos, a dunha chapa...

Penso no Museo da inocencia e en Istambul. Os gatos de Istambul, sen telos visto, lémbranme aos gatos que viven entre a Dársena da Marina e o Dique de abrigo na Coruña. A xente déixalle potas con macarróns e cousas así. Outros danlle de comer ás pombas.

O caso é que Pamuk non fala dos gatos en todo o libro, así que eu non falarei das ratas que vimos preto das Esclavas.

Os documentais da 2

2009-08-18T21:40:00.004+02:00

Adícome a ler, a pasear, a ir ver as Perseidas, a ver pelis e series, a ir a algún concerto, a algunha festa, a ir á praia cando todo o mundo se vai e a facer documentais para a hora da sesta.

Caranguexo Ermitaño

Os camiños do Facebook son inescrutables

2009-08-08T01:34:00.006+02:00

Facebook. Ademais de engadir a coñecidos e descoñecidos como amigos, ás veces fago tests. É sabido que no seu día facía os da Cosmopolitan por ver de ser unha muller ata que me decatei de que, por ser muller, a Cosmopolitan so me ofrecía tests. Hoxe ía facer un, pero a primeira pregunta era Cal é a túa cor favorita?: vermello, negro, verde, amarelo, gris, azul, branco, rosa, violeta, celeste (por que non puxeron o laranxa). Foi unha mágoa que non puxesen a resposta válida: depende. Non conseguín seguir adiante. Era para saber en que serie de televisión me darían un papel protagonista.

Si fixen un que me dicía a que personaxe de Lost me parecía máis (cal é a miña cor preferida? Gústame o vermello e o negro e o verde para vestir) e estes días ando rematando a 5ª tempada. Parecíame unha vergoña non ter aínda acabado de ver a serie(no seu día o azul gustoume moito, o celeste estaría nas últimas posicións e o violeta nas primeiras) ata que un amigo me dixo que so vira a 1ª tempada e xa non me sentín tan rara. A primeira serie que me enganchou foi Al salir de clase. Por vela teño latado a aulas sendo xa "universitaria" (por aquel entón vestía moito de gris: lembro unha chaqueta gris, un xersei gris, moitas saias de gris e botas con remaches metálicos tamén; ata que me gustou un xersei amarelo dunha compañeira de piso e comecei a ver a luz).

Saiume Sawyer. Sawyer pode ser detestable (gústame o rosa, moito), ou non. A Sawyer véxoo moito lendo e fun mirar a ver se a alguén se lle ocorrera facer unha lista cos libros que saen en Lost e claro que se lle ocorreu a alguén.

Comecei co facebook e alí, nunha conversa, falouse do aposto que era Bioy Casares e por curiosidade merquei La invención de Morel (de pequena facía trampas, escollía o xeral para conseguir o concreto, seguro que diría que o branco é a miña cor favorita por iso de poder pintar despois por riba a cor que me dese a gana), sorprendinme logo ao ver que era un dos libros que Sawyer andaba lendo.

Non sei cal é a miña cor favorita.

Obras literarias que aparecen en Lost

Oitavo mes

2009-08-02T23:56:00.003+02:00

Este mes non traballo, pero o estado mental de vacacións xa me viña acompañando dende o concerto de Jens Lekman en Porto, no Maus Hábitos. Ese 18 de xullo aproveitei para mercar outro libro dun portugués que moito me gusta, Pedro Paixão, porque son historias de dentro, deses pensamentos que rumías, do que pasa cando te apaixonas, cando che acontecen extraordinarios sucesos de a diario, son desas historias que te contas a ti mesma porque gostas delas. Gústame porque me envolve de palabras e de vidas.

Cada massagista tem, por assim dizer, a sua maneira própia de massajar, com os seus segredos, com uma maneira de começar e outra de acabar, para além de traços que não têm diretamente a ver com a massagem mas que necessariamente acompanham sempre tudo aquilo que um humano faça: o carácter, a inteligência, a sensibilidade, modos de falar e assuntos preferidos. Convém saber que uma massagem nunca é um acto silencioso: ouvem-se as mãos sobre o corpo, ouvem-se gemidos de dor e suspiros, conversas mais ou menos curtas e esmo confissões. A sala de massagens é un lugar onde o corpo, ao relaxar, põe a alma mais à vontade, para quem a tenha, é claro, e eu, por acaso, tenho. Isto é o que eu acho, mas quando acho tenho a certeza de ter encontrado.
Esta massagista tem boas mãos, é uma coisa que se nota logo. Despois é preciso tempo.

Viver Todos os Dias Cansa, Pedro Paixão

E eu preciso facer de nómada, mudar eses quefaceres diarios, porque como di o Pedro: É simples: trabalham num lugar onde nos habituamos às suas mãos, aos seus cotovelos e pés e, de repente, sem dizerem nada, desaparecem e aparecem outros.

O instante máis feliz da miña vida

2009-07-28T22:11:00.005+02:00

Adoitaba regalar libros ás persoas que coñecía por vez primeira sempre que a ocasión o facía posible. Coa mellor intención. Regalaba un libro que me gustaba a min, un que sabía que era desexado, un que aínda non lera (El libro de los amores ridículos de Kundera foi un deles), un escrito con moito amor, un adicado polo autor...

Regalaba libros porque, en certo modo, tamén me agasallaba eu. Co tempo fun perdendo o costume porque cansei de regalarme. Hai moi, moi, moi pouco tempo regaláronme.

Entramos nunha libraría, escollín o libro e fixo que o envolveran para regalo. Despois doumo. Abrino hai pouco e comeza así:

O INSTANTE MÁIS FELIZ DA MIÑA VIDA

Foi o instante máis feliz da miña vida e non o souben entón. Puideron ser diferentes as cousas, púidome perdurar a felicidade, se o sei nese momento? Abofé, porque se me chego a decatar de que era ese o momento máis feliz da miña vida, non o deixo fuxir! Aínda que o instante único en que me invadiu unha fonda paz interior durou escasos segundos, tiven a sensación de que esa felicidade duraba horas, anos. O domingo 26 de maio de 1975, contra as tres menos cuarto, estabamos libres de culpa e pecado, de penitencia e castigo, e no mundo derrogáranse as leis do tempo e da gravitación. Biquei a Füsun no ombro-suado da calor e do xogo erótico-, abraceina por detrás, penetreina e ao trabarlle na orella esquerda soltóuselle o pendente, que quedou brillando brevemente no aire e caeu ao chan. Estabamos tan encantados, que nin fixemos caso del, nin eu reparei na súa forma, e continuamos a acariciarnos.

O museo da inocencia, Orhan Pamuk

Regaláchesme alegría e ganas de recuperar o vello costume.

Gracias.

Paradigmas

2009-07-16T21:29:00.005+02:00

Lin Postpoesía, de Agustín Fernández Mallo. Gustoume. Recomendaríao por curioso, por recrearse nun discurso.

Hoxe entérome de que Pina Bausch morreu o 30 de xuño. Ela xa era postmoderna no seu eido: a danza.

Pina Bausch - Parle avec elle

Despois descubro outro termo: transmodernidade. E pérdome, pero dame igual, xa todo é tan novo que é vello. So creo naquelo que me gusta e iso é tan relativo...

Fagamos algo antes de morrer

2009-07-16T00:15:00.002+02:00

Abraham Boba - 'Hagamos algo antes de morir'

Je me souviens

2009-07-15T23:19:00.006+02:00

Acórdome do meu primeiro San Xoán de verdade na Coruña.
Acórdome de que o coche pinchara de volta á Coruña mentres eu durmía na parte de atrás.
Acórdome de Riazor ás seis da mañá, que era de día e que a praia estaba suxa e os barrendeiros a traballar.
Acórdome que esa tarde fora á praia e de estar alegre mentres vía á xente carrexar leña.
Acórdome de bañarme esa mesma noite en Veigue ás 12 da noite e de que non levaba nin bikini nin toalla.
Acórdome dunha man sacando a Super Coco ao outro lado da ventá mentres nos metiamos co coche no túnel de Juana de Vega cara o Paseo Marítimo.
Acórdome da vértixe que dá a felicidade mentres nos metiamos como balas nese mesmo túnel.
Acórdome de como fixen o esguince no dedo gordo do pé esquerdo.
Acórdome das noites que non remataban e de un día non ir facer puenting por esgotamento.
Acórdome de Where the streets have no name, de With or without you e sobre todo de I still haven´t found what I´m looking for sonando a través das luces da noite.
Acórdome de que discutiades de se realmente se notaba que os mp3 tiñan menos calidade.
Acórdome das hamburguesas no Delicias, de chegar á casa e coller o bikini para ir á finca da piscina, de quedar durmida ao sol e queimar o lombo.
Acórdome da Ronda de Outeiro, de Juan Flórez, da rúa Juan Canalejo, dun coche azul, de todas as rutas.
Acórdome da pista de patinaxe de Adormideras, de manter o equilibrio, de seis brazos dispostos a collerme, de caer de cu entre risos á luz das farolas e de aprender a frenar os patíns.
Acórdome de como o estómago sube cando a Ronda de Outeiro se cruza coa Avenida de Finisterre e vas a 90 por hora.
Acórdome de beber moito, de bailar, de "¡estamos ahí ya!", da sorpresa de que "xa" esteades todos aí, de Green despois.
Acórdome do Dreams, acórdome de Coruña, acórdome de coñecer a moitos coruñeses.

Acórdome do Macondo, acórdome...deste enorme e último e primeiro recordo destes acordos todos.

Tiñas razón, todo era máis fácil antes. Dez anos antes.

Je me souviens, George Perec
Acórdome

Que eras ti o do outro lado

2009-06-13T23:10:00.002+02:00

The Legendary Tiger Man-Honey, you´re too much

E, por veces, lembrar unha clase de luz.

(vístome e deixo outra versión homenaxe a Betty Page)

Actitudes

2009-06-05T21:42:00.002+02:00

Hai formas de suicidio realmente atractivas:
rascar o pulso, abotoar o derradeiro botón da camisa
ou fumar un paquete enteiro de tabaco,
actitudes vitais que exerzo no absurdo.

Outros seica deciden masturbarse mentres se privan de osíxeno...e morren. O sábado pasado fun a Mera, cubriuse de néboa, de moita néboa. De estar o día claro ao outro lado vese A Coruña, vese a Torre, vense espellos que a fan bonita.

Oín as buguinas dos barcos, máxicas, invisibles, longas, a tronzar a néboa. Souben despois o que dicían. Quixera eu tamén que coñeceses, coma os barcos, a maneira de poder atoparte na néboa, de avisar da túa presenza, de que escoitases a buguina que che resposta e saber que non es o único que non ve nestes intres o camiño. Que te deixes acompañar.

Rearmarte.

Viñan para salvarnos

2009-06-04T20:37:00.005+02:00

Acontece, en todas as circunstancias, que viñan para salvarnos
con palabras de alento,
maleándonos brandas.
Despois vendéronnos e aplastáronnos
igual que os dinosaurios fixeron cos homes.

Viñan para salvarnos, a salvarnos da imposición dun idioma que esmorece, a salvarnos de Xurxo Souto, a salvarnos das Vacas Tolas e Caixas Negras, a salvarnos de libros, de teatro, de todo o que poida facernos pensar en Galicia, de todo o que nos distingue, de todo o que se fai aquí. Viñan para salvarnos despois das enanas vermellas.

Infórmannos
as lesmas, os dinosaurios, os que viñan a salvarnos,
que outro mundo non interesa

Pero éche o mesmo, isto foi o que se escolleu, porque seica estabamos fatal.

Arrólome mirando este teatro con papeis de mansas ovellas
e no fondo, matarilerilerón, dirasme “os cans pastores sempre foron tan bonitos...”

Actualizando: vía R.R. descubro Galician Rights Watch

Lupe

2009-05-30T21:39:00.004+02:00

Onte vin nun estante "Quero bailar" e leveino para a casa. É o primeiro libro que lle leo a Lupe Gómez da que sempre me chamaron a atención os títulos dos libros que nunca lera. E lin.

Agora estou enfadada sobremaneira con Lupe. Porque é feliz, porque está namorada, porque voa e porque baila.

Estou enfadada porque eu tamén sufrín moito, porque Trasmonte tamén era un mundo, porque teño un río, polas vacas, por toda a herba dos prados, porque tamén sempre estou namorada.

Realmente estou enfadada porque a Lupe que levo dentro aínda non se atreve a voar, aínda non baila libre e quere ter un Manolo co que falar.

Estou enfadada porque queimo as ás dunha soa vez en voos estratosféricos, porque me condeno a min mesma a bailar sempre a mesma canción, porque cando aparecen Manolos non lles digo todo o que lles quero dicir.

VOAR

Para min é importante voar. Elevarse sobre a realidade. Escapar. Sempre estou voando, sempre estou contenta. O xesto da muller é voar.
...
Hoxe espertei con medo a quedarme muda. O amor faime falar. Para min sentir amor é ter palabras. Sempre estou namorada. Díxenlle a Manolo que para min é moi importante falar. E púxenme a voar.
...

QUERO BAILAR

Gústame moito bailar. Nada ten sentido, o importante é bailar. Hai uns versos de Uxío Novoneyra que me gustan moito, e que din así: "Bailas e faisme libre". Porque para min bailar é a liberdade e cando bailo me sinto libre. Sinto que alcanzo unha liberdade preciosa.
...
Ás veces cando estou soa eu na miña casa e poño música e síntome contenta e póñome a bailar. Para min bailar é un sentimento profundo de amor e liberdade.

AMO MOITO

...
Eu sempre estou namorada. Eu son namoradiza como unha vaca. E todos os meus poemas son poemas de amor. Sempre me gustou escribir sobre ese sentimento que me invade e que me fai sentirme viva, chorar, rir. Amo moito, amo todo. Amo moito, como unha nena aburrida.
...
A min gústame bailar libre no amor. Quérote, sen que veñas ao meu carón como algo fixo. Namoreime cando chovía. Se non chovese tanto non me namoraba.
...

Quero bailar, Lupe Gómez

Máis:

Lupenáutica
Algo máis do Dicionario para lupenautas
Lupe, fascículo 3

E estou enfadada porque choveu e namoreime tanto...teño que ser zen.

Sobre as sereas

2009-05-28T15:40:00.002+02:00

Fala emereci dos disfraces de serea e eu que namorei de Ray Bradbury (definitivamente) cando lin Crónicas Marcianas deixo aquí, da man do mesmo autor, a infelicidade doutra serea.

"-Todo el año, Johnny, ese monstruo estuvo allá, mil kilómetros mar adentro, y a treinta kilómetros bajo las aguas, soportando el paso del tiempo. Quizás esta solitaria criatura tiene un millón de años. Piénsalo, esperar un millón de años. ¿Esperarías tanto? Quizás es el último de su especie. Yo así lo creo. De todos modos, hace cinco años vinieron aquí unos hombres y construyeron este faro. E instalaron la sirena, y la sirena llamó y llamó y su voz llegó hasta donde tú estabas, hundido en el sueño y en recuerdos de un mundo donde había miles como tú. Pero ahora estás solo, enteramente solo en un mundo que no te pertenece, un mundo del que debes huir. El sonido de la sirena llega entonces, y se va, y llega y se va otra vez, y te mueves en el barroso fondo de los abismos, y abres los ojos como los lentes de una cámara de cincuenta milímetros, y te mueves lentamente, lentamente, pues tienes todo el peso del océano sobre los hombros. Pero la sirena atraviesa mil kilómetros de agua, débil y familiar, y en el horno de tu vientre arde otra vez el juego, y te incorporas lentamente, lentamente. Te alimentas de grandes cardúmenes de bacalaos y de ríos de medusas, y subes lentamente por los meses de otoño, y septiembre cuando nacen las nieblas, y octubre con más niebla, y la sirena todavía llama, y luego, en los últimos días de noviembre, luego de ascender día a día, unos pocos metros por hora, estás cerca de la superficie, y todavía vivo. Tienes que subir lentamente: si te apresuras; estallas. Así que tardas tres meses en llegar a la superficie, y luego unos días más para nadar por las frías aguas hasta el faro. Y ahí estás, ahí, en la noche, Johnny, el mayor de los monstruos creados. Y aquí está el faro, que te llama, con un cuello largo como el tuyo que emerge del mar, y un cuerpo como el tuyo, y, sobre todo, con una voz como la tuya. ¿Entiendes ahora, Johnny, entiendes?

..........

-Así es la vida -dijo McDunn-. Siempre alguien espera que regrese algún otro que nunca vuelve. Siempre alguien que quiere a algún otro que no lo quiere. Y al fin uno busca destruir a ese otro, quienquiera que sea, para que no nos lastime más.

La sirena, Ray Bradbury

Tería que drogarme

2009-05-19T13:53:00.004+02:00

Saio do armario cun montón de palabras. Todas xuntas forman Tería que drogarme.

Dáme vergoña pero precisaba saír.

Pechando etapas

2009-05-02T15:52:00.001+02:00

Polo de agora pechouse esta.

Puro teatro

2009-04-07T14:18:00.003+02:00

O teu é puro teatro

Concentración na defensa da Sala Nasa

Microblogueando

2009-03-22T20:34:00.004+01:00

Twouble with Twitters

Visto no twitter de Pablo.

Case que non utilizo o twitter para nada, infrautilízoo.

Ao mesmo tempo admírome das súas posibilidades. Hai quen nestes intres está lendo Rayuela de Cortázar a través de http://twitter.com/rayuela ou seguindo a Romeo e Xulieta. Mesmo xa hai quen escribiu novelas neste formato e no 2008 houbo un concurso de relatos de ciencia ficción: http://twitter.com/scifitwit.

Xa todo está inventado e reformulado, así que so queda probar.

Remorsos e inseguridades

2009-03-22T20:16:00.003+01:00

Isto escribiuno Huxley como prólogo de Un mundo feliz, un mundo cheo de soma, de felicidade, de ausencia de pensamento, de dor...

"El remordimiento, y en ello coinciden todos los moralistas, es un sentimiento sumamente indeseable. Si has obrado mal, arrepiéntete, enmienda tus yerros en lo posible y esfuérzate por comportarte mejor la próxima vez. Pero en ningún caso debes llevar a cabo una morosa meditación sobre tus faltas. Revolcarte en el fango no es la mejor manera de limpiarse.

Tambien el arte tiene su moral, y muchas de las reglas de esta moral son las mismas de la ética corriente, o al menos análogas a ellas. El remordimiento, por ejemplo, es tan indeseable en relación con nuestra creación artística como en relación con las malas acciones. En el futuro, la maldad debe ser perseguida, reconocida, y, en lo posible, evitada. Arrepentirse de los errores literarios cometidos hace veinte años, intentar enmendar una obra fallida para darle la perfección que no logró en su primera ejecución, perder los años de la madurez en el intento de corregir los pecados artísticos cometidos y legados por esta persona ajena que fue uno mismo en la juventud, todo ello, sin duda, es vano y fútil. De aquí que este nuevo Un mundo feliz sea exactamente igual al viejo. Sus defectos como obra de arte son considerables; mas para corregirlos debería haber vuelto a escribir el libro, y al hacerlo, como un hombre mayor, como otra persona que soy, probablemente hubiese soslayado no sólo algunha sde las faltas de la obra, sino también algunos de los méritos que poseyera originalmente. Así, resistiendo la tentación de revolcarme en los remordimientos artísticos, prefiero dejar tal como está lo bueno y lo malo del libro y pensar en otra cosa."

Salvando enormes distancias, tamén vou deixar as cousas como máis ou menos estaban e pensar noutra cousa...iso si, decidín amosar a inseguridade e os remorsos que pesan sobre a "obra fallida". Teñan clemencia.

Freud e o galego

2009-03-21T13:51:00.005+01:00

Leo en Vieiros a nova: Entre 1992 e 2004 duplicouse o número de monolingües en castelán.

Bótolle unha ollada ao ultimísimo Mapa Sociolingüístico de Galicia da RAG, o de hai 5 anos.

Veña, admitámolo, nunca Freud foi tan atractivo.

Relax & unwind with the father of psychoanalysis himself!
Wind it up in the back and an old-fashioned music box plays the song 'Memories' (The Way We Were)!
100% Cotton.

Atopado en The Unemployed Philosophers Guild.

Pabillón psiquiátrico

2009-03-19T13:23:00.002+01:00

Esta foto de Cortázar é obra de Sara Facio. Colaboraron xuntos polo menos en dúas obras e é así como comeza Pabillón psiquiátrico.

Remata con Agustín Fernández Paz, como non.

A min o que me gusta

2009-02-23T15:41:00.001+01:00

...é que me miren á cara.

Lalín Pork Art

2009-02-15T19:20:00.005+01:00

A Lalín Pork Art(pdf), ao igual que a Cow Parade, parécenme moi boas ideas, danlle un "algo" distinto ás cidades e, nestas datas, o porco é indispensable para un bo cocido e Lalín o mellor sitio para ir comelo.

Dorvisou xa fotografara algúns destes exemplares cando estiveran expostos o ano pasado en Compostela, o de Paco Lareo, o de Armindo Salgueiro e o de José A. Fondevila García que foi o que máis lle debeu gustar ao alcalde José Crespo, xa que mesmo aparece ao seu carón no folleto de presentación.

Ao meu ver non é a mellor fotografía para un alcalde, pero é entroido e todo vale.

Always look on the bright side of life

2009-02-09T21:48:00.004+01:00

Sei o que fixestes...o domingo a mediodía:

Máis ridiculismo:
Manifestación Galicia Bilingüe Santiago (I)
Manifestación Galicia Bilingüe Santiago (II)
Manifestación Galicia Bilingüe Santiago (III)
Manifestación Galicia Bilingüe Santiago (IV)
Manifestación Galicia Bilingüe Santiago (V)

e retranca a fartar:
http://upeydeiros.wordpress.com/
http://tangallegocomoelgazpacho.blogspot.com/
http://libertinajelinguistico.blogspot.com/
As Mil Filhas de Pita

Nunca tanto rin, así que gracias.

Unha de arte urbana

2009-02-07T23:28:00.014+01:00

Bansky, Dolk...quedo con nin9, un rapaz da Coruña que fai marabillas co estarcido. Participou no 2007 no proxecto Galeria Oberta en Barcelona, na oitava edición do Marisquiño, no Artec 8/800 Ltd Edition na Coruña, a rúa comezou a facérselle pequena e os seus traballos puidéronse ver en varias exposicións, agora mesmo na tenda Westpeak en Vigo. Para quen queira máis, eBay é unha opción e outra pasarse por aquí:

http://www.flickr.com/photos/nin9/

http://www.fotolog.com/nin9

e ver a paciencia que hai que ter para facer estas marabillas:

nin9 stencil cutting

Recuncando no "Eu sei" e meme (se queredes)

2009-02-03T19:28:00.006+01:00

Eu sei que no ano 2000 os adxudicatarios das obras do tramo da alta velocidade que queda a carón da miña casa foron OHL e a súa filial Guinovart & Obras y Servicios Hispania, pertencentes ao GRUPO VILLAR MIR. Villar Mir, famoso de xeito vergoñento e con atisbos de corrupción polo caso da mina de Serrabal. Dubido que este home sufrise as consecuencias do seu comportamento. As obras finalizaron no 2005. Tiveron que facer un túnel e durante días, ás 3 da mañá, os cristais das ventás tremeron por mor dos estoupidos. Cando menos non houbo fendas nas casas cercanas, pero o descanso dos veciños rompeuse esas noites. Tiveron que facer pontes para o paso das carreteras por riba das novas vías. Unha delas tirárona 2 veces porque o terreo non aguantaba, anque os estudos xeolóxicos tiñan moi claro que si. Á terceira foi a vencida, pero estiñaron as fontes todas que alí había canalizando as augas subterráneas cara o río. Manaron anos e o tren xa non para na miña casa.

O río que pasa a carón da miña casa é o Lengüelle. Ven de Cerceda, onde está Sogama, onde está Areosa, onde está Danigal. Sempre considerei á auga do río, a das fontes, unha das cousas máis sagradas do mundo: sei a forza que ten cando hai enchentes, da beleza en primavera mentres andamos a pescar e sei dos veráns con risos nas súas augas frías. Sei que o que se facía en Sogama (a da Xunta, a de Fenosa), río arriba, era contaminar as augas que pasan a carón da casa. Sei que os responsables botan terra por riba da porcallada pensando que se continúan agachando os feitos, non imos pedir explicacións. O que non saben é que a auga na que lavan despois as mans está tan contaminada coma o Lengüelle o estivo en cada verquido e os responsables deberían, metaforicamente, estar coma as troitas eses días: mortos.

Dóeme a cabeza e penso nas pílulas enterradas en Cerceda, penso nos hospitais. A semana pasada foi de infarto: de urxencias no aínda chamado Juan Canalejo a urxencias no CHUS en Santiago, foi neste último onde vin unha situación deprimente: cortinas suxas manchadas de sangue, o barullo da feira e móbiles soando diante de cartaces que pregaban silencio e teléfonos apagados. Os familiares campando a pracer por urxencias, facendo de enfermeiros dos pacientes diante de cartaces nas paredes denunciando a diminución do persoal de urxencias. Sei que é deprimente, sei que é de vergoña, sei que me estou enfadando.

Sei tamén que me enfadei hai uns días. Cando acudín a unha ortopedia solicitando unha serie de aparellos precisos para o meu traballo. Cando me dixeron que non oíran falar diso na súa vida e que o que pedía non existía. Cando insistín, cando lle repito o nome dos aparellos e cando San Google lles amosa que si existe o que quero. E enfadeime cando tentaron camuflar a súa ignorancia, a súa pouca profesionalidade, a súa falta de humildade contestándome: "Claro, es que como lo dijiste en gallego...". Realmente estáballe pedindo as cousas polo seu nome comercial, o seu nome en inglés. Sei que hai quen non soporta que faga a miña vida en galego con normalidade e sei que son intransixentes, totalitarios e irrespetuosos para comigo.

Isto é o único que eu sei de primeira man, pouco, pero seino. Quen goberne ten que saber para quen e onde vai gobernar e ter claro que é unha responsabilidade.

E ti que sabes? Máis ca min, supoño.

Eu sei

2009-02-02T21:41:00.003+01:00

Pasolini sabía.

Roberto Saviano sabía.

Eu sei, nós sabemos, teñen que saber que están no punto de mira porque o país non é seu. Eu polo menos non quero máis cagadiñas.

Déjà vu

2009-01-19T20:45:00.004+01:00

No 98 Miguel Anxo Murado foi a Palestina e tróuxonos Fin de Século en Palestina. No 2005 Hany Abu-Assad falábanos de mártires en Paradise Now.

Paradise Now

O sábado funa escoitando cando ía cara casa no programa Videodrome de Radio3.

O domingo moita xente manifestou non querer ter máis déjà vu deste tipo.

Immolate yourself

2009-01-13T20:36:00.004+01:00

Nestes días de guerra-invasión-asoballamento israelí encuberto e permitido vou dar cun par de rapaces de Nova Orleáns que fan música electrónica e o seu novo disco, Telefon Tel Aviv-Immolate Yourself.

Impactoume a combinación do nome do grupo e o título do album, casualidade, oportunismo ou podemos deducir algún tipo de posicionamento se unha canción se chama Helen of Troy? O caso é que sen darlle máis volta escoiteinos e non me disgustaron.

www.myspace.com/telefontelaviv

Os Contacontos de Tala

2009-01-11T18:00:00.005+01:00

Tala é un lugar en Manila, Filipinas, onde a Fundación Vedruna (chamada así por unha carmelita descalza que chegou a ser considerada santa) ten un taller onde emprega ata 200 mulleres excluidas socialmente para facer estes bonecos contacontos. Polo visto aproveitan os restos das industrias textiles da zona para facer os bonecos.Un deses contacontos regaláronnolo o ano pasado.

Amarante é unha Organización Galega de Cooperación para o Ecodesenvolvemento e vende tamén por internet estes bonecos aquí.

Comercio Xusto-Os contacontos de Tala

Eu quería falar de amor

2009-01-04T22:54:00.004+01:00

Para o comezo do novo ano eu quería falar de amor, porque sempre fai falla, pero a inxustiza, as atrocidades e as masacres que continúan nos territorios ocupados de Gaza por parte dos sionistas convirten en absurda e artificial esa palabra. Sempre queda a posibilidade de reconvertila en solidariedade, posto que se anda a convocar unha manifestación a nivel nacional repudiando estas accións a través do grupo Galiza-Palestina no Facebook (grazas emereci pola corrección)

Eu quería falar de amor

Good Vibrations

2008-12-24T18:53:00.004+01:00

Vivir un decembro dun xeito que non agardaba, a primeira árbore de nadal nesta casa, dúas rapazas polo medio da rúa cantando panxoliñas á unha da mañá, alguén que lle dixo ao Apalpador que eu sería un bo regalo, lembrarme feliz na autoestrada co vento dándome na cara, recuperar os nomes que case esquecera e tamén a ilusión que fun perdendo...o 2008 déixame bo sabor de boca no seu remate.

Nestes días brindarei por min e polos que me van acompañar. A todos os demais, boas festas, claro.

Novas Galaxias

2008-12-17T13:49:00.003+01:00

Coma ela o que máis me entusiasmou do blog da Editorial Galaxia é a sección Ópera Prima. Era o que estaba agardando que sucedese, a apertura das editoriais á rede, a aproveitar as ganas de escribir de moitas persoas, a ofrecer unha oportunidade cun custe mínimo pola súa parte e, quen sabe, cun beneficio máximo.

Os meus parabéns.

Agromando

2008-12-17T13:19:00.005+01:00

A última vez que fun, o camiño era dourado e esponxoso, as árbores tinguían a vista de amarelos e preciosos vermellos e o ceo era, naquela hora, precioso. Onte, a luz era ameazante e os nubeiros manchas grises difuminadas nun lenzo. Xa todo era frío. Coma nun dos contos de Murakami, non me decatara de como lle foran caendo as follas ás árbores, metamorfoseándose en esqueletes nun páramo. A 90 km/h pregúntome por que insisto en recrearme nas paisaxes do gris cando son máis importantes as douradas.

Despois está a pranta, non é unha aspidistra tramposa coma a de Orwell. É moi semellante pero ten flores, Spathiphyllum Sweet Chico para máis señas, que inconscientemente rego so cando se murcha, cando está a piques de esmorecer...algo inhumano se o penso de xeito intenso. E ela resiste, é case a única que resiste nesta casa, anque xa a atopei por tres veces no chan cando o vento entrou desmesuradísimo pola ventá coa súa presenza avasalladora. Aínda así continúa, intensa, e recibe as miñas miradas de admiración.

Diante, o camiño, que é coma o día que nevou e o branco todo o cubriu. Silenciosas folerpas contra o parabrisas tapando os sinais que indican o camiño. Así se inunda toda a noite, nese xeito real e afogador, facéndome minúscula e desamparada, ata que me dou conta de que non preciso das rodeiras doutros coches no meu camiño, porque é o meu camiño de folerpas.

E agora está mañá, que foi o día de onte, sentíndome extraña ao pasear pola cidade iluminada ata que chega ese momento exacto, o momento preciso no que diante dun café, diante del, arrolada polas conversas da xente, sinto que o peso do mundo non está nas miñas costas e descubro que me sinto ben.

Unha semana despois...Cultur.gal e outras lerias

2008-12-13T16:57:00.005+01:00

Moito me gustan as crónicas, especialmente as que levantan pó. Falo do Cultur.gal, que me gustou especialmente, porque eu, como persoa do vulgo que son, ás veces non me entero do que se coce por estas terras e este ano a feira ofreceume unha visión bastante ampla do que por aquí hai. Si pode ser que non sexa máis ca un chiringuito, xa que supoño que alí se concentrou o maior número de industrias con subvencións da Xunta por metro cadrado, pero éche o que hai e é de agardar que un día o tema subvención sexa algo anecdótico.

Coma outros, declareime no seu día estibalista, e por coherencia sigo manténdoo, non nas formas pero si no fondo...e tamén teño opinión formada arredor do caso EE.

Máis en O que Harvey Keitel non dixo.

Esquecíaseme: non nos tomemos tanto en serio que nos vai dar un infarto.

Sentindo a morte

2008-12-11T19:07:00.002+01:00

Dan as casualidades de que atopo no Centro de Saúde á filla de M. e cóntame a historia que xa coñezo (morfina, unha máscara BiPAP...), a que Craig Ewert xa coñecía e que decidiu contar á súa maneira, poñéndolle a fin a esa historia do xeito que mellor lle pareceu. Grabouse todo e estase a emitir na televisión de Reino Unido. Non me parece mal.

Comentaría algo máis, pero a médica díxome que me esquecese do traballo e que fose mirar as cores de moda. E voulle facer caso.

O home está triste, que terá o home?

2008-12-10T20:06:00.004+01:00

Neste tempo no que non se venden coches e proliferan os ERE por canto sitio hai e nos que Ana Botella nos obsequia con cousas como que o planeta está ao servizo do ser humano porque o ser humano é o centro, vénseme á cabeza unha lenda:

"E o home estaba sentado so. Empapado ata os osos na tristura. E achegáronselle todos os animais e dixeron: Non nos gusta verte tan triste. Pídenos o que queiras e teralo.
O home dixo: Quero ter boa vista. E o voitre respostoulle: Terás a miña. O home dixo: Quero ser o máis forte. O xaguar dixo: Serás forte coma min.. Despois o home dixo: Desexo saber os segredos da Terra. A serpe respostoulle: Eu ensinareichos.
E foi así con todos os animais. Cando tivo todos os dons que lle podían dar, marchou. E o moucho díxolle aos outros animais: Agora o home sabe moito e pode facer moitas cousas. De súpeto sinto medo. O cervo dixo: Xa ten todo o que precisa. Agora a súa tristura acabará. Pero o moucho respostou: Non. Vin un buraco no home, profundo como unha fame que nunca saciará. Faino triste e fai que sempre queira máis. Seguirá tomando e tomando ata que un día o mundo diga 'Xa non existo máis e non me queda nada que dar'"

Non sei se Mel Gibson a inventou ou lla contaron, pero pensei que viña ao caso.

El dime que escriba

2008-12-04T23:11:00.004+01:00

El dime que escriba. De calquera cousa. Pero que escriba. Eu dígolle que non teño nada que contar. Penso que levo un ano horrible e lémbrome doutro el que di que medimos o tempo en anos e atrapamos así os sentementos desas épocas. Este ano non foi un bo ano. Véñome abaixo moi a miúdo. Continúa dicíndome que escriba, que o meu xeito de contar as cousas vai ser único. E sigo sen ter nada que contar. El insiste na frase e decátome do feito: non so é escribir, é algo máis.

Aí é onde comeza o longo proceso, tecleo, escribo e as palabras van saíndo, espallando, chegando a quen teñen que chegar.

E ninguén ten idea de canto me custa cada sms.

Despois lémbrome de Estíbaliz e da súa última entrada eliminada.

Do que acontece e non se adoita contar

2008-11-23T20:24:00.004+01:00

-Como non me deas os cartos -dígolle- mátote.
-Veña, xa abonda -di mamá. Está xunto ao fregadeiro, ao lado da cociña-. Vou chamar á policía para que se encargue de ti -e bota a andar.
-Ti non vas chamar a ninguén -digo eu.
-Pois compórtate como unha persoa! -bérrame.
Sinto que vou estourar da carraxe.
-Vives aquí sen pagar casa nin comida -di papá-, e non podes pedir cartos cando che pete.
-Que non podo que...?
Póñome de pé, agarro a mesa polo bordo e envórcoa. Os pratos e os vasos caen ao chan e rompen, a tixola de peixe fritido con cebola queda do revés. Os meus irmáns quedan sentados, aterrorizados, e logo saen correndo. Collo a papá pola camisa póñoo contra a perede.
-Vasme dar cartos? -bérrolle, cos dentes apertados.

Anxos do Universo, Einar Már Gudmundsson

E nese intre, toda a poética que encerra unha vida vese depositada nos sumidoiros. Había ben tempo que quería dicilo.

Máis de billarda

2008-11-22T11:04:00.003+01:00

Este ano non xogo á billarda, pero sigue a gustarme moito todo o relacionado con ela, en especial a entrada de acedre falando sobre como el lembra que se xogaba á pincha.

Non hai moito, nunha conversa con amigos saiu o tema dos xogos de cando eramos nenos e doume un pouco de rabia non poder dicir que eu de pequena tamén xoguei á estornela...máis en A billarda é pasalo ben.

Pasalo ben, Italo Calvino

2008-11-21T22:45:00.003+01:00

Erase un país onde todo estaba prohibido.

Como o único que non estaba prohibido era o xogo da billarda, os súbditos reuníanse nuns prados que quedaban detrás do pobo e alí, xogando á billarda, pasaban os días.

E como as prohibicións comezaran con pouco, sempre con motivos xustificados, non había ninguén que atopase nada que dicir ou que non se soubese adaptar.

Pasaron os anos. Un día os condestables viron que xa non había razón para que todo estivese prohibido e mandaron mensaxeiros a anunciar aos súbditos que podían facer o que quixesen.

-Sabede -anunciaron- que xa non hai nada prohibido.

Os súbditos seguían xogando á billarda.

-Comprendestes? -insistiron os mensaxeiros- Sodes libres de facer o que queirades.

-Está ben. -respostaron os súbditos- Nós xogamos á billarda.

Os mensaxeiros afanáronse en lembrarlles cantas ocupacións belas e útiles existían ás que se adicaran no pasado e ás que podían adicarse novamente de agora en diante. Pero os súbditos non facían caso e seguían xogando, un golpe tras outro, case sen respirar.

Comprobando a inutilidade dos seus intentos, os mensaxeiros foron a comunicarllo aos condestables.

-Moi sinxelo. -dixeron os condestables- Prohibamos o xogo da billarda.

Foi a vez na que o pobo fixo a revolución e matounos a todos.

Despois, sen perder tempo, voltou xogar á billarda.

Pasalo ben, Italo Calvino

Círculos viciados

2008-11-08T18:30:00.004+01:00

Diría que a vida se tornou nunha mestura de Eternal Sunshine of the Spotless Mind e o día da marmota, que os recordos xogan ás agachadas, déixanse soñar, sacoden o pensamento...

Así é imposible.

Fartei de perrenchas lingüísticas

2008-10-28T13:21:00.003+01:00

Vía O quilombo lin unhas declaracións de Kureishi, o titular é o seguinte: Europa deve criar esquerda alternativa para assegurar futuro. Fala, sobre todo, do capitalismo, pero tamén da multiculturalidade.

No caso do galego tamén fai falla, xa non unha política alternativa porque a día de hoxe semella que toda a política está vendida, se non unha masa crítica que evite caer en trampas que so buscan alterar os ánimos e en accións empresariais que desexan encher o peto a base do despiste e da incoherencia.

O resto é o de sempre: se o poder son os cartos e os cartos se xeran azuzando aos consumidores con publicidade, cortemos ese ciclo espantoso e publicitemos, non o que nos ataca, se non o que nos honra.

En Galicia, en castellano

Alema, "bueno" marea e non precisamente na RAG.

A imaxe da crise

2008-10-23T02:20:00.004+02:00

Unha crise sempre é ben recibida, cambios e máis cambios, no económico mellor que sexan mudanzas a mellor. Ben pensado, sempre que haxa crise é preferible que sexa para mellor, e cando se fala de cartos, non sei quen dixo que non dan a felicidade, pero axudan. Igual nesta casa xa se comezan a notar os efectos desta suposta (para min aínda ficticia e etérea) crise e aínda así, por agotamento, estou pensando en deixar un dos segundos traballos que teño para o ano que ven (si, síntoo moito, son pluriempregada a xornada supercontinua).

A historia é a seguinte: os amigos van pescar a Santa Cristina un día destes, levan as súas cañas, as súas rapalas, a súa ilusión e asisten á subida e baixada das mareas mentres eu quedo na casa facendo sabe Deus que (perder o tempo, basicamente). Chega a hora na que despois de ter pescado unha lubina e dous xargos deciden retirarse e chaman ao móbil (non sempre operativo non se saber por que) para reclamar a miña presenza. Vou e recólloos. Decidimos ir a tomar algo, ponlle un prato combinado, unha hamburguesa ou algo semellante, alí onde van os rapaces guapos e pregúntome onde andarán aqueles que o primeiro día que cheguei a Coruña vin.

Conclúo moitas cousas, que Santa Cristina segue sendo o que era cando frecuentava Chevalier, que unha xa ten dez anos máis enriba, que moito che mudaron as cousas e que, efectivamente estamos en crise. Non porque o prezo das hamburguesas, pratos combinados, cañas e café sexa excesivo, se non porque, como teño oído veces abondo como para rematar convencéndome do feito, a creatividade aumenta en tempos aciagos (así como o gusto polo gran tamaño dos peitos). E, de non ser así, de que todo "artista" ou similar, tolea de cando en vez.

Pido un café con leite e respóstanme "con leite?" ao que digo "si". Xa non tomo tanto café coma antes, faime ter bruxismo, ponme demasiado nerviosa, pero de cando en vez agradécese o sabor. Despois de que mo traian bótolle o azucre. Polo xeral sempre lle boto unha ollada ao envoltorio do azucre e desta vez fixérono antes os acompañantes cun riso semi-obsceno na cara. Miro o envoltorio e de primeiras non vexo nada significativo, de segundas penso que, efectivamente, o meu é café con leite.

Creo que a obra é de Yolanda Dorda e, a verdade, creo que non hai imaxe mellor para falar da crise nin para os versos de Connie Francis cantando Siboney:

Siboney, yo te quiero
yo me muero por tu amor;
Siboney en tu boca
la miel puso su dulzor;
ven a mí que te quiero
y que te adoro
y qué eres para mi...

Connie Francis-Siboney

Ai, Chantal, Chantal...pero ti que pretendías??

2008-10-12T22:47:00.004+02:00

...la frase "los hombres ya no se vuelven para mirarme" es la luz roja que indica el comienzo de la progresiva extinción del cuerpo.

Por mucho que él le dijera que la quiere y la encuentra guapa, su mirada de enamorado no le serviría de consuelo. Porque la mirada del amor es la mirada del aislamiento. (...) No, lo que ella necesita no es la mirada del amor, sino un aluvión de miradas indiscriminadas, desconocidas, groseras, concupiscentes, que se detengan fatal e inevitablemente sobre ella sin simpatía, sin ternura ni cortesía. Esas miradas la mantienen en la sociedad de los humanos. La mirada del amor la arrebata de ella.

(...)

Cuando Chantal tenía dieciséis, diecisiete años, le encantaba una metáfora; ¿la había inventado ella misma, o la había oído, o leído? Poco importa: ella quería ser un perfume de rosas, un perfume expansivo y avasallador, quería traspasar así a todos los hombres y, por mediación de los hombres, abrazar el mundo entero. Perfume expansivo de rosas: metáfora de la aventura. Esa metáfora había brotado en el umbral de su vida adulta como la promesa romántica de una dulce promiscuidad, como una invitación al viaje a través de los hombres.

La identidad, Milan Kundera.

Descontextualizando ou contextualizando fora de contexto, mentres escoito voces que me calman e música que me agrada, penso se Chantal debería mercar ou non unha antiarrugas. É a dúbida existencial que nestes intres me corroe.

Impactada

2008-10-10T21:18:00.004+02:00

Isto é un geoduck, unha especie de ameixa enorme que pode vivir 146 anos tan tranquilamente. Alá pola China, Corea e Xapón cómenos tan panchos e tan anchos, ríome eu dos que lle teñen noxo aos percebes.

Vía Dark Roasted Blend.

Arumes, besbe e a CNT (Woody Allen por diante)

2008-10-09T22:30:00.003+02:00

Que se é unha postal, que se non deixa de caer nos tópicos, que se a voz en off, que, en definitiva, vaia fraude de película. Pois a min gustoume e por un momento comparei a Woody Allen con Stephen King en canto á facilidade que teñen ambos de imaxinar os seus mundos, as súas historias, dun xeito que ata parece fácil.

Vicky, Cristina, Barcelona é iso, o que é Barcelona para os que non viven na cidade e para os que van de turistas: o aeroporto, Miró, Gaudí e o parque Güell e a Pedrera, Miró, a fonte máxica e Montjuïc, a burguesía catalana e o barrio de Pedralbes, as Ramblas, a estatua de Colón, o Tibidabo, o catalán, os extranxeiros...e o que pode acontecer nunha cidade ou noutra (Oviedo e os carbayones, e Santa María del Naranco e unha fabada) mentres bebes viño, escoitas tocar unha guitarra (que nunca está de máis, pero tamén son casualidades atopar tantas guitarras) e te sorprendes coas persoas coas que te xunta a vida.

Trailer de Vicky, Cristina, Barcelona

Barcelona non é maís que o marco no que se conta unha historia que tanto ten que acontecese en Londres, ou Manhattan, San Petersburgo ou na Coruña, o que se vai buscando é encadrar nalgún sitio o que todos facemos e a todos nos pasa: seducir, namorarnos, botar un ferrete, comezar unha relación, plantexarte outra, cuestionar o futuro na compaña de alguén, decidir continuar co que xa tes, decidir ser infiel, saber o que non queres e buscar o que colme a insatisfacción, decidir que as etiquetas homosexual/heterosexual/bisexual non sempre son correctas, querer a alguén e namorarte doutro alguén, cuestionarte a monogamia, cuestionarte a vida en parella...e todo o que iso implica cando non se comparten puntos de vista, cando a moralidade che impide tomar certas decisións, cando as eleccións non son "correctas", cando che da igual o que digan os demais, cando non atopas o que queres, cando ves que as túas decisións están influenciadas polos demais e optas por deixar que iso sexa así ou todo o contrario.

A película non soluciona nada, pódese dicir que é un cliché de pensamento e ata podo aventurar que sexa unha película a programar nas tardes dos domingos en calquera cadea de televisión, o cal me parecería xenial: ver con naturalidade certas maneiras de vivir a vida, a sexualidade, que non son as convencionais e sementar unha dúbida en milleiros de cabezas.

O que máis me gustou é que a historia é presentada así tal cual, non xulga, non critica, non condiciona, so mostra o que hai e cada un que escolla, porque á fin, a vida hai que vivila e das túas escollas vai depender a túa vida. Gustoume porque é sinxelo identificarse con cada un dos personaxes.

E a banda sonora tamén foi do meu agrado: http://www.myspace.com/giuliaylostellarini

adicado a arume dos piñeiros, gustoume máis Pe que Scarlett e non me decatei do cartel da CNT, débolle un libro...

E se hoxe rematase todo...

2008-10-07T17:14:00.004+02:00

Vía acedre chégame o meme que Mario atopou por aí, aló vamos:

Se fose a fin do mundo...

1. Que canción che gustaría escoitar?

Ningunha en especial e todas en xeral, tirando de last.fm escollería tags tales como mowtown, twee, britpop, sweden ou algo semellante.

2. A que libro lle botarías un ollo?

Non creo que se me dese por ler, se acaso rematar o último que ande a ler, por iso de non morrer coa intriga. Pero non ían ser os libros os que me preocupasen nese intre.

3. Con quen che gustaría falar?

Con quen estivese ao meu carón, neste caso J., adicar unhas palabras á familia e unhas mensaxes aos amigos, que supoño que estarían tamén preparándose para a fin do mundo.

4. Que che gustaría comer?

Chocolate ou xeado de limón ou pipas e café ou licor café ou cervexa ou zume de laranxa (é que agora mesmo ando de sobremesa e se vai rematar o mundo é o que me apetece)

5. Que farías e que che queda pendente por facer?

Pois collería o coche e tiraría cara Fisterra ou cara San Andrés de Teixido ou cara algún sitio con mar lonxe da cidade, coa música e comida/bebida anteriormente escollida e cun libro de poesía para non ler no asento de atrás. Supoñendo que chegase ao sitio escollido, pois disfrutar da compaña e acompañamentos.

Se remata o mundo non creo que me arrepinta de nada nin pense no que me quede por facer, a día de hoxe quero facer moitas cousas, tantas, que xa me pesa non telas feito antes...pero se hoxe remata todo, tede por seguro que non me vou amargar pensando nelas.

Living la vida loca

Steiner, non máis fracasos

2008-10-03T18:23:00.005+02:00

A estas alturas a polémica xerada por Steiner semella xa auga pasada, con todo no grupo de Literatura Galega de anobii.com adoptamos a este home "experto" en literatura comparada como padriño.

Polo menos ata o de agora, antes de que apareza outro que faga máis méritos (Gloria Lago e compaña non contan por cansinos, que estou farta de ver cartas ao director en La Voz de Galicia cun claro diagnóstico de manía persecutoria).

Dinosaurios e blogueiros en 3D

2008-10-02T10:15:00.006+02:00

O martes fomos a ver a proxección para blogueiros de Dinosaurios na primeira sala en 3D en Galicia, na Domus da Coruña. O evento foi organizado polos Museos Científicos da Coruña e Galinus e como dixo Xosé Antón Fraga, unha experiencia piloto do que agardaba que fose o primeiro de moitos máis encontros que habían facer pensando nos blogues. Logo da súa presentación Enrique Criado, de Enxebre, empresa que se encargou de adaptar a sala, falou sobre a orixe e futuro das 3D e despois xa procedemos a ver a película e unha curta que produciu Enxebre. Tras o pase, pinchos e o mellor destes eventos: conversa e intercambio de opinións.

A pega que lle vexo eu a isto das 3D é, por incrible que pareza, a adaptación da vista a ver as cousas como supostamente xa as ve, pero comentaba tamén un dos rapaces de Galinus que el probara unhas gafas electrónicas para 3D e que a visión era perfecta, así que supoño que isto mellorará a aceptación, e pensando nos videoxogos é de supoñer que será un éxito.

Falamos con Sole e con algún dos membros de galinus das aplicacións das 3D, que se emperraban en facer películas e igual tiñan que centrarse tamén noutros campos. J. comentaba que para o seu traballo podían virlle moi ben para realizar exposicións nas súas terapias de psicoloxía, por iso dun "entrenamento á experiencia real" no caso de fobias e outros transtornos. Sole comentounos o caso das persoas que teñen fobia a montar en avión e o programa que ten Aena para estes casos, que conta cun simulador de voo real, así que teñen campos abondo para explorar e sacarlle partido a isto das 3D.

Experiencias en 3D xa tivemos ocasión de comprobar aquí en Galiza noutros ámbitos, como é o caso da exposición Galicia Dixital.

Ao final falouse do que se tiña que rematar falando: mestura internet, ocio e 3D e seguro que a palabra "porno" non tarda en aparecer...nada de HD, o que seguro que trunfará serán as 3D, ou que??

Paseino ben, encantoume voltar a ver a moitos compañeiros que había tempo que non vía, coñecer a outros, desfrutar das vistas dende a Domus e coñecer á xente de galinus. Agardo que repitan este tipo de experiencias e a miña noraboa.

Donnie Darko estivo alí

Pekín Express

2008-09-30T14:15:00.004+02:00

Vin o domingo o programa este ~~Pekín~~ Beixín Express, presentado por Paula Vázquez. Aquí na casa falamos de La larga marcha (a chinesa non, a de Stephen King) onde cen rapaces participan, por gusto ou disgusto, nunha camiñata que comeza na fronteira dos Estados Unidos e Canadá ata que so queda un...vivo.

-Sentaos, muchachos -dijo, una vez en tierra-. Tened en cuenta el consejo número 13.
El consejo número 13 rezaba: «Conservar las energías siempre que sea posible.»
Los que se habían puesto en pie volvieron a sentarse. Garraty consultó de nuevo su reloj: las 8.16. Decidió que iba un minuto adelantado. El Comandante siempre aparecía a la hora prevista. El muchacho pensó en atrasar el reloj un minuto, pero pronto lo olvidó.
-No voy a hacer un discurso -continuó el Comandante, escudriñándoles con las gafas que le ocultaban los ojos-. Quiero felicitar al que resulte vencedor, y expresar mi reconocimiento a los perdedores por su valor.

Mañá comezo a correr e entre La larga marcha e o novo de Haruki Murakami (do que lle teño libros pendentes) What I Talk When I Talk About Running do que fala de novo Jaureguízar, xa teño lecturas motivadoras de sobra para acadar o de mens sana in corpore sano.

Mañá, á hora de estourar os pulmóns, as orellas acollerán música coma a que me esperta cada mañá pero hoxe de banda sonora quedo con jazz, tan presente tamén na vida e obra de Murakami.

Jhon coltrane-My Favorite Things

Outra vaca no millo: sobre o M. González Garcés

2008-09-26T14:10:00.005+02:00

Chegoume toda a información nun correo de Igor Lugrís e a estas alturas saberá todo o mundo que lle concederon o premio de poesía Miguel González Garcés a Eduardo Estévez cun poemario baseado nun blogue chamado "en construcción" onde se vía claramente que era el o autor, onde os lectores podían ler, opinar e influír sobre o decorrer dos versos, o que veñen chamando "work in progress", cousa novidosa nas nosas letras e usando as novas tecnoloxías que se teñen ao alcance. A Xavier Lama chegáronlle novas sobre a procedencia da obra gañadora e impugnou a decisión do xurado que polo visto nin sabía de quen eran os versos gañadores nin tiñan coñecemento da existencia do blogue en construcción, co cal o anonimato preciso segundo as bases do premio estaba garantido. Ao final quitáronlle o premio a Eduardo nunha nova deliberación do xuri con presencia dun avogado por parte da Deputación polo medio e estimarion conveniente outorgarllo a Lama.

A impugnación de Lama, e a explicación da cal que se pode atopar na de Jaureguízar, viña dada polo feito de que se "en construcción" estivo á vista de todo aquel que o quixese ler, de que se supostamente a obra de Eduardo estaba baseada en todos eses versos, revisados ou non coa axuda dos lectores do blogue, e outros novos...había a posibilidade de que algún membro do xuri soubese a quen pertencían (que parece que non foi así) e de que realmente a obra non fose inédita, se estaban publicados xa nun blogue... Lama, ao meu ver, ten toda a razón do mundo, posto que existe a dúbida razoable de que poidese ter habido algún incumprimento das bases do premio.

Visto que o anonimato foi garantido, o que queda por aclarar é se a obra era inédita ou non. Eduardo a través de consultas feitas a Fran Alonso ou a Miguel Anxo Fernán Vello concluiu que un blogue non se pode considerar unha edición, e Marcos S. Calveiro expresa na súa bitácora o que se considera inédito ou non. Ata aquí todo correcto, a obra era inédita dende o punto de vista legal. Entón o premio non debería de retirárselle a Eduardo.

María Lado expresa tamén que é moi normal que se presentan a concurso "obras" nas que parte dos versos xa estivesen antes expostos en publicacións como revistas ou fosen antes recitados polo propio autor.

Sorprendinme moito con toda esta información posto que se presentas unha "obra" a un concurso onde fala de obras inéditas (así en xeral) por moito que a maioría do poemario sexa inédito e supoñendo que o xuri estea enterado do que se coce a nivel galego asistindo a recitais, lendo publicacións, lendo blogues de autores...é moi fácil que uns versos che sonen de telos lido ou oído antes e polo tanto que os poidas atribuír a un determinado autor. E isto é un perigo nunha literatura onde, máis ou menos, todo o mundo se coñece, que ao final somos catro gatos así ben contadiños. Co cal entendo perfectamente a Lama e a súa impugnación.

Penso que o de inédito para concursos literarios deste tipo ten que ser máis definido nas bases porque está visto que o que xuridicamente se entende por inédito (obra publicada baixo ISBN ou obra que se poida descarregar en formato pdf, doc ou lit por poñer un caso) non sirve no caso de recitais, blogues ou outro tipo de soporte no que se difundan os contidos polo posible futuro recoñecemento da obra e autor vulnerando así o anonimato que tamén se require neste timo de certames.

Eduardo di que non vai recurrir a impugnación de Lama e penso que si o debería facer para aclarar este tema e non deixar este caso como precedente posto que non deixa contentos nin a uns nin a outros e non remata de aclarar nada posto que ao final todo queda reducido á redacción das bases pola entidade convocante e interpretación que o xuri faga delas, todo moi relativo ao final.

Para min neste caso vai quedar como gañador Eduardo e Xavier Lama como merecedor dun accésit. Iso si, tamén quero dicir que non se me ocurriría presentar un poemario procedente dun "work in progress" a un concurso deste tipo polos problemas que podería traer (e que ao final trouxo), máis ben tentaría que algunha editora o publicase debido a que é unha forma innovadora de escrita e colaboración cos lectores e no caso de que á editora non lle interesase (anque o louvasen ata o infinito dicindo que é un proceso creativo marabilloso bla, bla, bla) faría por publicalo no mesmo medio que o viu nacer, neste caso a rede (A Regueifa, por exemplo, por poñer un netlabel e por non dicir o único) e sobre os dereitos de autor case que non vou falar, como que paso.

Porque aquí, a pesar de que se trata de gañar un premio (prestixio e cartos), tamén importa moito o feito de publicar a obra en papel, que semella que é o que importa. Déixase de lado a evolución da literatura na rede en canto a facer reseñas e críticas de ebooks pero fáiselle caso cando é motivo para retirar un premio, por poñer un caso. Penso que as editoriais teñen un traballo que facer poñéndose a traballar co abano que a rede lles permite utilizando catálogos de libros on line daquelas obras que pasen un mínimo de calidade exixida coa opción de impresión baixo demanda (o papel sigue tendo o seu peso) por iso de non sobrecargar os estantes das tendas de libros nin o sistema literario galego.

Polo demais, o feito de que neste caso os poetas teñan que recurrir a versos, poemas etc que xa recitaron, xa publicaron noutros soportes etc para incorporalos ás súas obras dime moito da precariedade literaria deste país, co cal ideas coma as da Axencia Literaria Galega para promover a carreira literaria dos autores e a prol dunha profesionalización dos escritores parécenme do melloriño que en moito tempo apareceu por estes lares, da contra haberá que darlle a razón a Steiner (e eso doe moito, moito, moito).

Como pinga para facer rebosar o vaso non estaría mal que aproveitando este debate sobre o édito e o inédito se falase do que xa outros compañeiros como Mario Regueira, María Lado ou Alfredo Ferreiro teñen dito: Arsenio Iglesias, o X Premio Avelina Valladares e a súa obra premiada pero inédita a efectos legais Ático.

Hoxe, máis ca nunca, o hipertexto é literatura.

A boa nova: Construccións será publicado en edicións positivas.

Pirateando libros

2008-09-22T22:41:00.003+02:00

Non me resisto, son incapaz, pareceume tan xenial, tan distinto, tan moitas cousas, que con razón mereceu un premio. E isto, descúlpenme por incomprensible, fíxome rir un anaco. Descúlpeme Valentina por piratearlle un anaco do seu Debaixo de Dziga Vertov hai unha buxaina:

(EVIDENTEMENTE, cando chame á porta, fareino pasar e sentareino
na mesiña
ó fondo,
sen posibilidade de fuga ou contrapunto)
Vid. Fig.1 para os detalles da miña rumiada aproximación en pun-
tos discontinuos e demais estratexias circunvalatorias de imperio
romano.
O éxito radica en comeza-lo discurso cun suxeito gramaticalmente
pesado,
por ex.: os octanos da gasolina.
Sexa como for, volatilizar ipso facto en metereoloxía.
Os ollos en ventolina
crestas de escuma na voz
e de seguido, xa, embestida.

Meu querido Fernán Vello punto coma.

Claro que a velocidade do discurso pode ir aumentando en quilóme-
tros/hora,
así de frouxiño a temporal duro, moi duro
e polo tanto, nestre intre, as pálpebras centrifugarán caldeiros cheíños
de ondas de altura excepcional, vomitando salpicaduras.

Remanso e embestida

Meu querido Fernán Vello punto coma o premio de poesía espiral maior ten que ser para os efectos do vento en alta mar; escala Beaufort.

Despois disto, tan só ser cantil
deixarse bater,
porque un mar con rizos coma as escamas dun peixe pero sen escuma.
a devastación total da beleza.

Opaiii Canido!

2008-09-22T15:36:00.006+02:00

O sábado carguei as pilas en Canido, foi algo especial.

Ata me animei a participar e o resultado foi este, moi naïf segundo me dixo Gustavo Sequeiro, pero segundo as nenas que por alí se achegaron: "te quedó muy bien". Admítense críticas!

Máis fotos do evento no flickr de Xoan Porto. E moitas grazas ao Serxio, que tamén se encargou de organizar as actuacións musicais do día.

Alimentación cuestionable

2008-09-22T01:17:00.006+02:00

Antona ten 30 anos e tamén nome de ama de cría, concretamente da que amamantou á súa nai, alá na aldea, segundo contou unha vez.Sírveme o café coqueta e achégame a xerriña de leite tépedo cun sorriso nos beizos que rompen en reflexos avermellados cando un raio de sol atravesa a ventá e chega á súa esponxosa boca.

Vémonos todos os xoves dende que vin traballar aquí. É agradabel atopar a algún compañeiro de carreira na cidade na que vas vivir. Hai pouco máis de nove meses bebiamos cervexa ata que un sorriso se asentaba na nosa cara e as gargalladas salpicaban a nosa conversa. Ultimamente eramos máis sans en canto á bebida, tiñamso debilidade polos zumes e rematou trunfando o de pexego. Antona quedou preñada e eu atopábaa máis atractiva.

As citas pasaron a ser na súa casa cando dou á luz e mudamos de novo as beberaxes. Poñía amorosamente o café no lume ao tempo que falabamos na cociña, despois iamos para a sala e ela voltaba ao pouco á cociña para traer o leite e a cafeteira logo de pasar polo cuarto do pequeno. Máis ou menos á hora de eu marchar dáballe o peito ao bebé, un acto íntimo pero tan natural que dicía que nunca lle parecera obsceno darlle a teta en público ao seu neno bonito.

Eu tomaba café con leite, cada vez con máis leite que café, excitábame facilmente e algunhas noites tardaba en quedar durmido. Non coma o Brais, que non facía outra cousa que mamar e durmir, durmir e mamar. Había días nos que demoraba a despedida e observaba coa boca aberta como o pequeno agarraba o peito da nai e sen abrir os ollos atopaba a grande mamila coa súa boquiña e continuaba así ata que fartaba de comer. Antona miraba á criatura cunha expresión que non son quen de describir, a expresión dunha nai alimentando ao seu fillo e logo mirábame a min e sacaba un tema de conversa calquera e parolabamos o tempo que duraba a boca de Brais unida á teta de Antona. Vía entón como a man collía o peito e o agochaba con coidado baixo a camisa mentres a miña mirada quedaba prendida ao momento no que o peito deixaba de ser alimento e descontextualizando pasaba a ser obxecto de desexo.

Saboreaba o último grolo de leite con café e viña ela polo corredor, o neno hoxe non ten fame ningunha. Sentou no sofá e serviuse un café máis, cos ollos preguntoume se eu quería. Quero, dixéronlle os meus ollos e axeonlleime na alfombra ao seu carón. Dun xeito natural a man sacou o obxecto de desexo desabotoando a chaqueta de punto vermella, coma o Brais a miña man pousou no peito e a boca buscou a mamila.

Non foi sorpresa ningunha recoñecer o sabor do meu leite con café na teta da miña secreta ama de cría.

O suizo Hans Locher quería utilizar leite materno no seu restaurante, quen dixo que xa probara algúns pratos cociñados con este leite posiblemente provinte da súa muller. As autoridades sanitarias ameazaron con denuncialo e desistiu da idea.

Rolf Etter, director do laboratorio de control de alimentos de Zurich dixo que "os seres humanos non forman parte da lista de especies das que é legal obter leite con fins comerciais, coma a ovella ou a vaca, pero tampouco está na lista de especies prohibidas, coma monos e primates".

A telenovela das vieiras

2008-09-14T12:03:00.007+02:00

"Tal vez, pensó Axel Jordache mientras trabajaba en el sótano, debería echar veneno en uno de los panecillos. En broma. Porque sí. Les estaría bien empleado. Sólo una vez; sólo una noche. A ver a quién le tocaba.

Echó un trago, directamente de la botella. Al terminar la noche, la botella estaría casi vacía. Estaba enharinado hasta los codos, y tenía harina en la cara, donde se había secado el sudor. Soy un maldito payaso, pensó, pero sin circo."

Hombre rico, hombre pobre de Irwin Shaw.

Cando lin este libro, convertido despois nunha exitosa serie, e concretamente este parágrafo, quedoume moi claro que coas cousas de comer non se xoga.

Estes días, co problema das vieiras, lembreime de novo destas liñas que tan desacougantes foran naquel momento para min. Non creo que Toñi Vicente nin o resto dos cociñeiros supostamente implicados quixesen facer coas vieiras intoxicadas a broma macabra que Axel Jordache tiña en mente cos panecillos, pero o resultado sería máis ou menos o mesmo, unha tortilla rusa de vieiras e a ver a quen lle toca o veleno.

O que si conseguiron foi o circo que Jordache non tiña, comezando por un barullo mediático desordeado e seguinto cun manifesto un tanto absurdo segundo o meu punto de vista. Eu so digo que cando un fai algo mal, agradécese o apoio dos amigos e compañeiros, pero ese apoio ten que ser coherente: aceptar que o amigo fixo algo mal, dicirlle que o fixo mal, estar con el neses malos momentos e discreción, moita discreción.

Ao que non vexo sentido é a ensalzar o mal feito, porque se non, o día que outro Jordache envelene de verdade un bolo de pan, por coherencia tamén teremos que defendelo e non nos vai gustar nada.

Strangelets

2008-09-09T21:45:00.004+02:00

O día que remate o mundo, todo será tan estúpido coma as consecuencias do impacto dun mosquito contra a túa cabeza.

The Doors-Break on through

Ás veces xa o é.

Libros e redes sociais

2008-09-06T13:31:00.005+02:00

A día de hoxe hai redes sociais para todo e coa leria do Steiner e co anuncio o outro día que Amazon mercaba Shelfari, acordeime de LibraryThing, outra biblioteca virtual que descubrira no 2006. Ao final, as redes sociais relacionadas con libros que atopei quédanseme en cinco:

Librarything.com

Shelfari.com

Goodreads.com

Librofilia.com

anobii.com

Despois de botarlle un vistazo a todas quédome con anobii, con base de operacións en Hong Kong e que escolleron ese nome porque eran as primeiras sílabas de Anobium Punctatum, uns insectos tamén chamados piollos dos libros que viven alimentándose dos fungos que medran na cola e no pegamento dos libros. Anobii ten unha inferface similar a Shelfari e está traducido a varios idiomas (ao galego aínda non) ofrecendo a posibilidade de colaborar, e catalógache os libros lidos segundo o idioma, ademais de atopar xente próxima aos teus gustos.

Respecto ao idioma, Shelfari e Goodreads só están en inglés, LibraryThing ten a opción de escoller todos os idiomas peninsulares agás o galego e Librofilia, como comunidade hispana, está en español.

Considero que estas redes sociais tamén son unha maneira de espallar a literatura galega pola rede adiante, agora que semella que hai tanta preocupación polo tema e o descoñecemento por parte doutros da nosa literatura.

Así que se queredes...www.anobii.com/besbe

Acabo de atopar un grupo Last.Fm Readers, moi social todo isto.

Megalitismo en Galiza dende Andalucía

2008-08-18T18:24:00.006+02:00

Acaba de chegarme á casa o PH67, un boletín gratuíto monográfico do Instituto Andaluz do Patrimonio Histórico, que desta vez trata do Patrimonio Megalítico na Península. A parte que lle corresponde á Galicia desenvolveuna Fernando Carrera Ramírez, da Escola Superior de Conservación Restauración Bens Culturais de Galicia. E falo disto porque non hai unha sen dúas e mesmo, ás veces, dúas sen tres.

Volve a anunciarse que a Consellería de Cultura e Deporte vai declarar BIC 48 cámaras megalíticas e supoño que seguirán as propostas que neste monográfico Fernando Carrera propón, baseadas todas elas na protección patrimonial e na limitación dos recursos destinados ao patrimonio arqueolóxico, que como el di, ata o de agora "Si nos referimos a los cuidados que merecen los ortostatos con arte prehistórico, el análisis se vuelve bochornoso: se trata de la más antigua expresión artística hoy por hoy conocida en Galicia, que desaparece poco a poco ante la apatía general". A ver se desta vai.

Ademais diso, dicir que a foto que abre a sección do megalitismo en Galiza fíxena o día que fomos visitar Dombate.

Pensamentos post-Valga 08

2008-08-11T21:38:00.009+02:00

Dixo un tal Simon Frith que "a música é capaz de crear unha identidade colectiva" de feito a música folk é o que fai, conserva as raíces, a tradición de cada lugar, formando un guetiño pechado a influencias externas, reafirmando así unha identidade. Despois ven a evolución desa música e aparecen sons coma os de Luar na Lubre, Berrogüeto, Espido, Nordestinas, Milladoiro etc que tamén están moi ben e siguen espallando ese concepto de identidade fora das nosas fronteiras.

A identidade colectiva que pode crear a música tamén se ve reflexada na indumentaria, un xeito de diferenciarse/identificarse a través da estética que acompaña aos grupos e xa me paso ao pop: as raias de The Homens, a liña de roupa customizada dos Franc3s, ver aos membros de Nadadora é como mirar un escaparate de tenda de moda, as corbatas monocromas de Quant, o estilazo dos integrantes de Projecto Mourente, a camiseta-pendrive de Nouvelle Cuisine, a estética escura dos Triángulo de Amor Bizarro, The Blows tan maqueados e tan británicos(ou xa non?), Niño y Pistola agora máis guapiños e, que vou dicir...gústame moito máis esta estética, este coidado na apariencia que se nota tamén no coidado que poñen ao facer música.

Digamos que esa é a solución ao que Martin Wu dixo un día "O problema da música galega é a falta de hixiene", frase presente nun recuncho moderno deste país a rebosar palestinas e complementos da Rúa Nova en Compostela (que non digo que non sexa hixiénico, ollo, pero gústame máis ver uns pitillos, unhas Converse, unhas crachás divertidas, unhas gafas de pasta, unhas camisetas que poñan Morrissey por poñer un caso e prendas do estilo)

Falando de letras, non vou dicir que as letras popeiras sexan as máis profundas, reivindicativas ou o que sexa comparadas con calquera outro estilo musical, pero hai quen pode capear ben un temporal como Ataque Escampe ou Fanny&Alexander, que o de musicar poesía autóctona xa leva mensaxe encima.

E falo destes grupos porque son uns cantos dos que me gustan e case todos estiveron presentes no Artenativa en Valga nalgunha das súas dúas edicións, razón de máis para ter asistido: un festival cun traballazo detrás e cuns cartaces moi apetecibles e sen ter que ir buscar grupos fora de aquí, porque os de aquí tamén triunfan aló onde van.

Ía ser un pouco rancia e queixarme da pouca xente que fora en comparación con outros festivais do estilo, pero vou pensar que á terceira edición irá a vencida e que como dixo Edu de Nadadora, hai que ampliar o círculo de amigos para que o ano que ven Valga estea cheo de xente, e engado, de persoas que valoran o esforzo que fan estes rapaces e a música con denominación de orixe, que para min non facía falla que viñesen os de Galicia Escoita a dicir que montaban o Benicassim galego, porque Valga xa o é de sobra.

Despois de Valga está o tema A Polo Ghit e tamén teño a esperanza de que a terceira edición vaia a vencida, máis ca nada porque creo que o de "canción do verán" aínda non quedou claro ata agora e xa que o gañador vai ir a Laponia, digo eu que podiamos facer algo semellante ao que fixo Suecia con ABBA e o seu Waterloo, ou Israel con Izhar Cohen co Abanibi Aboebé se falamos de Eurovisión ou Rumania con O-Zone e o seu Dragostea din tei en canto a cancións do verán. Eu teño moi claro que canción debería ir (dixen que ía subornar ao Sr Pereiro, pero non son nada sutil para esas cousas e un suborno queda moi feo, así que deixo este comentario e a ver que pasa) e no caso de que Projecto Mourente non fose, outras opcións boas serían Roger de Flor ou Boy Elliot and the Plastic Bags.

Todo isto non é máis que unha opinión moi persoal, pero son estes detalles os que hai que coidar, a toda esta xente que está facendo cousas e movéndose, que teñen boas ideas (Artenativa), que son bos no que fan (os grupos que pasan por Valga), son os mellores representantes que a día de hoxe pode ter Galicia musicalmente, porque non se estancan en guetos, as identidades tamén evolucionan e enriquécense e non por iso renuncian ás súas raíces e Galiza é moito máis ca folk, máis ca ska e do que se ve en Desde Galicia para el mundo e estou segura de que lle pode interesar a xente que non é galega, que podemos deixar de pecharnos un pouco comezando por nós mesmos.

Din que estamos nun dos mellores momentos en canto a festivais e música así que non hai que facer outra cousa máis que apoialos, mimalos e valorarlle o esforzo que fan, porque son coma tesouros e sería unha pena que todo isto se perdera namais comezar e a ver se dunha vez alguén é profeta na nosa terra e que a nosa terra sexa Valga.

Apuntamentos a maiores:

-Nadadora non son ñoños, en directo sonan moi ben.
-Paréceme fatal que os da RTVG poñan Disco 2000 (nada en contra do programa, cantos máis mellor) na RG e non fagan o mesmo con Radio Oceánica (moito máis rica en opinións, gustos e estilos ao meu parecer)
-Nada máis que se me estropea o karma.

Máis do Artenativa 08

Memoria de Valga
Artenativa 08 (ou Festivalga)
Fotos

Artenativa 08

2008-08-09T18:58:00.002+02:00

Co lombo queimado e todo, alá vamos.

A confusión das linguas

2008-08-09T18:33:00.003+02:00

Xénese 11; 1-9, ven a falar da Torre de Babel, para min unha especie de explicación bíblica de como se dispersaron os homes pola terra e de como surxiron as linguas todas.
Nös xa temos o noso Babel pero hai quen se empeña en voltar ao mesmo: a que todos falemos a mesma lingua...e a min hoxe cáeme ben Yavé porque destruíu esa Torre.

Aconteceres do Día

2008-07-27T14:38:00.004+02:00

Randy Pausch-A última conferencia

O mesmo día que morreu este home (que ata hoxe descoñecía) comecei a decatarme de moitas cousas.

Festigal

2008-07-25T11:58:00.001+02:00

A única conclusión é morrer...

2008-07-21T15:31:00.002+02:00

Unha vida e unha morte digna son artes a cultivar

2008-07-20T23:53:00.004+02:00

She wasn't looking for me. She was looking for Kris Kristofferson. And to be indiscreet, I wasn't looking for her, I was looking for Brigitte Bardot. But through a curious twist of fate, we found ourselves on the same elevator.

A great surprise lying with you, baby
Making your sweet little sound

Leonard Cohen-Chelsea Hotel 1

Despois cambiou de opinión en Chelsea Hotel#2

I remember you well in the Chelsea Hotel,
that's all, I don't even think of you that often

(non te preocupes Janis, se se molestou en falar de ti é que lle importaches, tanto como el a ti)

Búsola

2008-07-19T16:28:00.004+02:00

O terceiro número de Búsola chégame a casa da man de Suso Rubio e entre outras cousas andan por aí as reseñas de L´affiche Rouge de Mario Regueira e de Trinta e dous dentes de Xabier López López.

Descargar Búsola

Puideron

2008-06-30T15:26:00.001+02:00

Vin os partidos, encantoume como xogaron e mereceron a victoria, pero tiveron que falar de política e resulta que non é so un xogo.

Uxío Broullón

2008-06-20T01:20:00.010+02:00

Todo comezou cunha pregunta digna de figurar nun poemario: A que sabe Podfabs!? E para quen teña dúbidas sobre a que sabe Podfabs!...http://fabuloseando.blogspot.com. Como ben confesa Uxío Broullón, de aí naceron todos os podcasts que viñeron despois.

Fixécheste adicto?
Uxío: Ben, sempre me gustou a "radio", e podfabs xurdíu por chou; eu gravaba programas de radio en cedeses que viaxaban polo mundo (afición herdada dun mestre meu de debuxo, Pablo Alejos). Unha blogueira catalana que eu coñecía tiña un deses cedés, un rapaz mexicano (Corso http://nodo3e.blogspot.com/) buscaba locutores, a amiga faloulle de min... y el resto es por todos conocido :P
É unha bonita historia

Unha historia ben bonita.
Uxío:é das cousas que máis me enchen da rede. A amizade mexico-galega que xurdiu e a boa conexión con ego99radio.blogspot.com, a nosa radio, con emisións en galego desde méxico para o mundo :P Agora, practicamente a estamos mantedo el e máis eu nada máis, eu mantendo de contidos, porque fai el todo o traballo de mantenemento do sitio e iso.

O tema dos podcast é todo poñerse a escoitar, non? Despois engánchaste, facendo coma no last.fm a túa programación propia de radio.
Uxío: Claro, diso se trata

Medran os podcasts ou non aquí en Galiza?
Uxío: Pois o certo é que muito non medra, agora mesmo os máis activos, que me conste, son zimmer103 e máis eu, despois están uns rapaziños de Santiago que fan un en castelán http://soundsok.es, e un deles animouse a empezar un en galego (Cousas). Haber hai algúns pero que actualicen así con frecuencia... os dalgún colexio, que iso está moi ben, e pouco máis.
(Nota: Desde que se fixo esta entrevista até a publicación apareceu unha nova fornada de podcasteiros das aulas da Escola do Audiovisual de Vigo e hai algún bastante xeitoso. Hai unha lista de falangullos en podgalego.org)

Que é o que falla á hora de engancharse e animarse a facer podcasts?
Uxío: Hai quen di que faltan iPods, que se houbese máis seguramente habería máis audiencia e en parte ten razón. Pero eu teño a teoría de que as propias vantaxes son as súas eivas tamén: o feito de que non teñas présa por escoitalo, porque o podes facer en calquera momento, fai que o vaias deixando por outras cousas máis inmediatas. Para escoitar é preciso prestar atención, e para iso precisas tempo.
Despois tamén están os contidos, ten que haber algo que sexa atractivo ao que escoita, algo que o enganche...porque se proba a escoitar e non atopa nada que lle esperte nin curiosidade, entón non vai seguir buscando. Outra cousa é que a maioría da xente aínda non está afeita a aproveitar as vantaxes dos rss para subscribirse.

Falando de contidos, ti como tes enfocados os teus podcasts, comezando polo máis persoal: areias sonoras?
Uxío: Areias é experimentar un pouco, é o máis parecido a un blog persoal, no que deito ocurrencias, ideas... son iso areas, grans pequenos, micro-viaxes interiores. Non sei definilo, pregúntalle aos que o escoitan o que pensan del. A que saben as areas sonoras? :P Corso, Carlos E. Herrera, de Ego99 fai algo parecido con Nodo3e (dito con seseo mexicano é un xogo de palabras nodo 13) ao seu xeito, pero na mesma onda, fai cousas por veces grandes grandes, a min encántame.

Un podcast sirve para falar con un mesmo e tamén cos demais...caso de c´mmons baby, como surxiu a idea?
Uxio: Levo como dous anos baixando música baixo licenzas abertas, e descubrindo cousas boas (para o meu gusto) empecei a metelas de unha en unha en Areias, e en Podfabs! chegou un momento no que optei por metelas tamén, xa cara o final; non tanto por evitar posibles problemas legais por usar música con copyright, como por apoiar á xente que publica polos seus medios, de xeito libre, para que todo o mundo poida disfrutar del, e facendo cousas moi interesantes. Entón, canso da fórmula de Podfabs! embarqueime en facer un programa só desas músicas (que non hai demasiados, na España coñezo 3 ou 4, pode que haxa máis, non sei, e en galego non me consta) e isso... co fin de dar a coñecer esas músicas, xa que os medios oficiais e da industria non apostan por ese xeito de difundir a música

O certo é que hai moita xente que comeza a facer discos con licenzas CC, ti que opinas, vai ser ese o futuro da música?
Uxio: Non sei se será o futuro, pero está claro que está mudando conceptos. Na entrevista que lle fixen a Noel Feáns, el apostaba que no futuro a música sería toda de balde... non sei se chegaremos a iso, pero todo depende do mercado e do consumidor. Por exemplo, un disco baixo licenzas CC, pode baixarse de balde ou mercarse físico, non é excluinte. Eu merco discos baixo copyleft, non muitísimos, pero algún, e do que eu pago por el, que adoita ser menos que un disco "da industria" gastos de portes engadidos, sei que polo menos un 50% vai directa para o autor, mentres que nos outros casos como muito pode ser dun 10% con sorte... cal é máis rendíbel para o autor? o 50% de 10€ ou o 5% de 20€?
As tiradas son menores, pero o aproveitamento é maior. E o máis importante é sempre a distribución: se non te distribuen, non es visible, non existes, xa podes ter o disco mellor do mundo. Hoxe en día coa rede, podes chegar a todo o mundo sen gastar apenas un can. Vale, se cadra non vendes, pero escoitante, e se o fas ben, pode traer concertos... etc.

Falando diso, discos copyleft favoritos tanto galegos como extranxeiros
Uxio: Buff, agora mesmo teño no computardor preto de 300 discos baixo copyleft descargados...imaxina! :D A ver, estranxeiros, así favoritos están Odran Trümmel (franco-holandés), The Dots (Alemaña, que poñen a sintonía da cabeceira de c'mmons baby!), Half Asleep, unha moza belga con cancións terriblemente melancólicas)... Angil, que non todo o publicou aberto, pero o seu último disco é unha xoia...

E onde está toda esa música?
Uxío: Pois en netlabels, Jamendo.com... hai unha rede ampla, máis do que muitos sospeitan. Despois hai sitios como netBloc.com que cada mes fai un compilado cun PDF anexo de máis de 30 páxinas con información dos músicos e os selos...Hai un blog arxentino ZonaIndie.com.ar, que aínda que fala de todo tipo de música, arxentina principalmente, dá muita conta de lanzamentos de bandas copyleft. Lanzou un compilado hai uns anos, Canciones pegajosas...
É todo moverse, e buscar, dá o seu choio, pero cando topas cousas interesantes compensa, apenas escoito radio musical xa, desde hai un par de anos. Radio Oceánica só :P
No caso galego, Proxecto Mourente está moi ben, Fanny e Alexander, penso que fan cousas moi interesantes, pero tirando algunha canción non me enche (xa llo dixen a Noel :) The Homens están facendo muito tamén por este xeito de difusión... Os Novedades Carminha que acaban de sacar K7, Quant, Nouvelle Cuisine... Capitán Furilo, non sei...
A taberna de Mou, sorprendeume moi gratamente, Roger de Flor...

E a pregunta de turno...que che aporta un podcast?
Uxio: jaquecas :P

Preguntar entón cal é o motivo polo que o sigues facendo supoño que é como preguntarlle a un escritor porque sigue escribindo
Uxio: Agora estou bastante centrado en c'mmons baby! e teño os outros algo abandonados, mas volverán, e o que fago con c'mmons baby! é tentar dar a coñecer músicas que doutro xeito non terían unha plataforma onde escoitarse, fóra das súas webs ou netlabels... unha pouca de axuda

Plataformas e programas onde si se poden escoitar outras músicas...imos dar a Radio Oceánica, que te acaba de fichar como colaborador, que vas aportar no programa?
Uxío: Falar de músicas que están un pouco fóra da industria discográfica, do establecido, e que son interesantes tamén e teñen tanta calidade, ou máis, ca os que son hits das radios.

Vai supoñer facer cambios ao hora de facer de c´mmons baby! ou vai ser algo complementario?
Uxio: Non sei aínda, foi todo algo súpeto, mas supoño que será un complemento un doutro, aínda que as primeiras veces supoño que rescatarei cousas que non son tan novas pero que está aínda aí para disfrutar.

Volvendo ao panorama musical, comezaches facendo algo baseado en creative commons e nun principio asociado a público minoritario, con Radio Oceánica dáselle maior difusión a este tipo de música, que pode supoñer iso para eses grupos que xa ofrecen discos en descargas gratuítas?
Uxio: É un tema complexo. No fondo, vai depender da xente como consumidor; en parte, que os discos se publiquen na rede ou baixo licenzas abertas non significa que non se podan mercar, supoño que dependerá de se a xente se conciencia e aposta polos creadores xenerosos a favor de que a súa música se pase e comparta, ou pola contra aposta por "artistas" que só pensan en gañar cartos e ter éxito, sacando cartos mesmo dunha norma que presupón a culpabilidade dos consumidores.

É dicir, que o sistema so cambia se a xente quere.
Uxio: Ben, se desde a industria entran en razón (cousa que dubido) tamén pasará.
É absurdo que a ti che cobren un cánon por se fas una copia dun disco que mercaches, ou descargas música na rede, e ao mesmo tempo estean a pagar a emisoras por promocionar os seus músicos. Se eu puxera unha canción en c'mmons baby! dunha banda rexistrada na Sgae (índa que hai baleiro legal cos podcasts agora mesmo) tería que pagar dereitos por emisón, igual que fan as emisoras, mas o certo é que lles estou a facer propaganda de balde.
As emisoras pagan royalties por emitir as cancións, e cobran por promocionar as bandas que as discográficas queren vender, non é un contrasentido?

Pósese incluír nun podcast a canción que ti queiras?
Uxio: Eu meto as que quero :) antes empregaba cancións (en Fabuloseando!!) non libres de dereitos e nunca me pasou nada, claro que non tiven unha repercusión mundial como para que repararan en min. Seica houbo casos de podcasts que tiveron problemas pero o certo é que agora mesmo non está regulado (ou non me consta que o regulasen recentemente) Por poder non podes, porque estás "emitindo" e deberías pagar royalties por emisión.

Moita xente pensa que a cultura debería ser libre...se ti foses autor, que opinión che merecería iso?
Uxio: Home, habería que saber que entende a xente por libre. Hai xente que gaña a vida facendo cultura e debería poder seguir facéndoo. Acho que non se debe confundir, o acceso libre, ao que todo o mundo debería ter dereito, a que se poda coller unha obra dun autor e vendela lucrandose sen que ao autor lle chegue nada, nin as grazas :)
De feito o lema ese de "a propiedade intelectual é un roubo" paréceme errada. Nin os que publican baixo licenzas abertas renuncia ao seu dereito a ser recoñecido como autores da súa obra... outra cousa é que a lei estea mal feita ou haxa que revisala.

Ti que cambiarías, postos a cambiar algo
Uxío: Non ma sei de memoria :P Pero o feito de que haxa sociedades de xestión privadas... fai que o sistema estea algo corrompido. O autor debería ter máis control sobre a súa obra e non que fique "secuestrado" polas mesmas sociades que se supón deberían defendelo.
Que haxa unha regularización por lei das porcentaxes por cesións de dereitos que debería cobrar, que seica non o están, e non que o deixen en máns das editoras. Se os que crean son os autores, sen eles non habería obras, porque levan máis cartos os intermediarios? Internet e as novas tecnoloxías o que están provocando é iso, que se eliminen intermediarios: ti podes mercarlle o disco directamente ao autor que neste caso levaría o 100% dos beneficios (descontados os gastos que tivese) e non o 5-10% como agora que son as editoras as que pagan a inversión e danlle unha parte aos autores.
Cando te autoeditas, ti asumes eses gastos. Que é máis rendábel para o autor? Pois habería que facer cáculos.

Mudando de tema, como ilustrador que tamén es que proxectos tes en marcha
Uxío: Pois seica cedo vai sair un e-book dun ouveador egrexio, cunha portada feita por min.

Veste máis como ilustrador, facendo un programa de radio ou son so afeccións?
Uxio: O da radio sería bonito, pero agora mesmo é máis unha afección, o de ilustrador suponse que é para o que estudei, pero non lle dedico o tempo suficiente como para nun futuro dedicarme profesionalmente... non che sei, a vida dá tantas voltas...

Pois rematada a entrevista, todo o mundo a visitar c´mmons baby! Porque hai premio: un cd de Kara.o.ke firmando por Projecto Mourente, todo por respostar correctamente a unha pregunta...vas deixar pasar a oportunidade?? Déixate seducir!

Para Conxo, de cabeza

2008-06-15T10:11:00.000+02:00

lnb-noroeste
O varal

Fenómenos paranormais

2008-05-30T22:03:00.002+02:00

Por un lado están as lendas urbanas que todos coñecemos, coma a da nena da curva, e por outro lado están os fenómenos paranormais que merecen ser investigados, como as mortes no traballo. Ogallá que os vivos tomen responsabilidades no asunto para que os que non o están, polo menos, descansen en paz.

Iker, a nena da curva e outras historias

Love Revolution

2008-05-29T14:32:00.005+02:00

Lenny Kravitz-Love, love, love

Creo que comecei a envexar e a odiar cando me enterei que a Vanessa Paradis estaba con Lenny. A partir de aí, toleei.

Entrevista a María Lado

2008-05-28T13:59:00.006+02:00

Estes días voltou a inquilina de casatlántica e que mellor xeito de celebralo que falando con ela. Esta entrevista é unha iniciativa cultural que parte de homes e mulleres, que comparten o administrar blogues escritos en idiomas diversos, e que forman parte do espazo da cultura marítima na blogosfera. Ademáis todos somos afeccionadas e afeccionados á poesía, sendo o poemario Berlín unha lectura compartida por todos. Como boa nova, creo que podemos adiantar que dentro dun mes haberá libro de Nove.

El mar és el camí: He vist alguns video-clips amb els teus poemes, i el mateix “Berlín” forma part d’una obra més àmplia, que combina poesia, la música de “Fanny+Alexander” i la teva pròpia interpretació dels poemes. Vas escriure “Berlín” pensant ja en donar-li aquesta dimensió “multimèdia”?

María Lado: Nun principio a escritura de berlín tratábase só de escribir unha serie de poemas, sen máis dimensión que esa. De feito berlín foi un libro feito por encarga para a colección Poeta en Compostela que promovía a AELG, o Concello de Santiago e o xornal Correo Gallego. De modo que nun principio só pretendía ser un libro en papel do máis tradicional. O feito de que despois se convertira nun poemario publicado en rede (a primeria publicación en rede foi na sección Letras de Balde de Arredemo) e máis tarde gañara esa dimensión de spoken word da man de Fanny e Alexander (a quen llo agaradecerei enorme toda a vida, pois foi inciativa deles) foi posterior. Non foi algo que planificara dende o principio. Aínda que si que é certo que teño ese interese en darlle á poesía máis dimensións que a escrita. Esa concepción da obra literaria que traspasa xéneros interésame moito.

El mar és el camí: Tu vas néixer i vas créixer a la Costa da Morte, prop de Fisterra; un lloc on la presència del mar es fa sentir en tot moment. Quina influència té, el mar, en la teva obra? I com és la teva relació personal amb el mar? També el portes “aniñado no peito”, com la Genoveva d’un dels teus poemes?

María Lado: Malia que isto pareza un tópico, creo que o mar é algo que marca muito á xente que somos da costa, xa que é un elemento moi potente, algo cunha presencia moi evidente. Para min o mar leva toda a vida aí, forma parte das miñas paisaxes, tanto reais como sentimentais, e por iso é moi recurrente no que escribo, xa que tamén é moi recurrente na miña vida. A miña relación co mar é de fascinación e mesmo necesidade. Fáiseme moi difícil vivir sen el. Pode ser que tamén o leve aniñado no peito como Genoveva :)

Una Mirada a la Ría de Vigo: Los distintos océanos y mares son diferentes; unos más cálidos, otros más fríos, unos con más sal, otros más densos, así la vida que en ellos se desarrolla también es diferente, su color es diferente, su luz es diferente, su olor es diferente, hasta el sabor de su pescado, de su marisco es diferente. ¿Has percibido esa diferencia del Atlántico respecto de otros mares y océanos?

María Lado: Teño a sensación, pero só é unha vaga impresión, de que pode haber unha diferencia -tamén plasmada na literatura, no modo en que se expresa literariamente,- entre océanos como o Atlántico das terras do norte e mares como o Mediterraneo, que , ao meu ver, transmiten unha idea diferente, unha imaxe distinta. Pero isto, xa digo, é algo que só presinto. O que si creo que hai son diferentes maneiras e visións, á hora de achegarse ao mar. Cousas que dependen máis das persoas, do enfoque, das intencións... que do mar en si.

Una Mirada a la Ría de Vigo: ¿Qué tiene de personal e identificativo el Atlántico, por tanto que no tengan otros mares u océanos, para que hayas encontrado allí tu inspiración?

María Lado: Para min o Atlántico é o meu océano, quero dicir que é co que teño trato e o que coñezo, así que iso é o que o fai persoal e identificativo para min, pois forma parte do meu imaxinario íntimo.

Ponto de Encontro: Para escrever uma obra como Berlim não basta só ter inspiração, tem de se ter um estado de alma, preenchido com saudade, melancolia, uma pitada de tristeza, enfim diz-me como foi escrever Berlim?

María Lado: Partindo da base de que foi escrito con moita constancia (pois xa digo que a obra foi un encargo que tiña un tempo de entrega e todo iso) si é certo que superado ese trámite tiven que facer queo proxecto fose meu, persoal e propio e moi afincado en min para poder escribila. De modo que adoptar un estado da alma -por conservar esa denominación que propós- era algo básicamente necesario. berlín é unha historia de amor inventado, algo xa precedido polo fracaso, e para escribilo adoptei tamén esa sensación que oscilaba entre a emoción do imaxinado, con moita tenrura, e unha tristeza na que desemboca todo. Nos meses que o escribín, que creo que foron dous, estiven metida nese ambiente continuamente. Pero sobre todo tiña a sensación de estar escribindo unha historia fermosa de final agridoce. É unha sensación moi bonita deixarse arrastrar así por un libro. Algo que parece un pouco enfermizo, si, pero moi gratificante.

Ponto de Encontro: Para se escrever um poema como Novembro tem de se ter uma relação com o Mar.diz-me, qual a tua relação com o mar e de que forma ele te inspira?

María Lado: Para min o mar é un elemento de forza impresionante que forma parte do meu entorno dende sempre. E dende sempre me inspira de maneiras diferentes; nel atopo imaxes de tránsito, de camiño, véxoo como fonte de vida e tamén animal famento... No caso de nove (que foi finalmente o título do libro onde está o poema novembro que mencionas) o mar gañou un matiz moi violento, moi animal, que se relaciona directamente co sentimento de pertenza a un lugar, o cal tampouco era un lugar moi apracible, senón todo o contrario. O mar é ademais o axente principal das cousas que ocorren no lugar, por iso ten ese carácter en todo o poemario e non outro.

El Observatorio de la Noé: Soy una convencida activista contra el canon por préstamo en las bibliotecas y eso es algo que reflejo en mi blog casi continuamente. Son muchos los creadores que se han manifestado en contra de esta normativa, es por ello que como autora y dado que tu obra es objeto de préstamo bibliotecario, quisiera que me respondieras a la siguiente pregunta: ¿Qué piensas sobre la Directiva 2006/115/CE sobre derechos de alquiler y préstamo, que fija un canon por cada préstamo público de libros y que se viene aplicando en España desde 2007?

María Lado: Eu creo firmemente que é bo que a cultura sexa de acceso libre e que ademais ese sistema é viable para que tanto autores como outros axentes da cultura poidan vivir dignamente se replantexamos a cousas .
Claro que no sistema actual hai cousas que os autores tampouco poden controlar. Se os meus libros son obxecto de préstamo é algo que eu non podo controlar, pois eu teño libros dos que non teño os dereitos e, doutra banda, non podo pretender saber a onde van todos e cada un dos meus libros. De calquera maneira paréceme unha inxustiza enorme, porque ademais creo que as bibliotecas públicas son un dos maiores tesouros da sociedade, representan en si o acceso libre á literatura. Pola miña banda, eu intento facer o que podo porque os meus libros e textos se poidan consultar libremente, fotocopiar, imprimir, citar... e todo iso sen que se teña que pagar por eles. Non pretendo vivir dos dereitos (así polas boas) do que escribo, senón do que escribo e do que recito.

El Observatorio de la Noé: He leído en alguna entrevista previa que te quejabas de la poca afición que, en general, la gente siente por la poesía. Tus palabras concretamente fueron: “…hay muy pocos lectores y muy pocas personas que asistan a los recitales y eso, me imagino, que en parte es culpa de los poetas.” ¿Por qué piensa que los propios poetas son los culpables de esta situación? ¿Cuál cree que es el mejor método para difundir, así como crear afición a la poesía?

María Lado: A idea que durante moitos anos houbo do poeta era unha imaxe moi marcada pola aureola de tipo inspirado de altura intelectual superior ao común dos mortais. Ou sexa, alguén difícil de entender (comentario co que aínda a día de hoxe me atopo) serio e bastante aburridiño, co seu libriño debaixo do brazo adormecendo ás masas. Tamén está a imaxe do poeta máis social, que –para desgracia dos poetas e da sociedade- vénche sendo un tipo máis cercano pero igual de brasas. Esa é a idea que a xente ten metida na cabeza de poeta. Ou, cando menos é a que eu atopo nos colexios e nos intitutos cando vou ler ou dar talleres e mesmo entre adultos, tamén. Iso é culpa principalmente do sistema educativo, non nos enganemos, que nos graba esa idea a lume na fronte. Pero tamén dalgúns poetas, que se distancian eles mesmos do público, que teñen cinco minutos para ler e len quince, que se agochan detrás do libro e largan os seus textos como quen reza e cousas moito peores que fan que a xente se bote a tremer cando escoita falar de poesía. Aínda así, eu son un pouco esaxerada; non todos os poetas (e isto é así en todos os tempos) son así. Moitos teñen unha imaxe cercana e viva da poesía a así o demostran. E hoxe en día é moita a xente que se ocupa de transmitir esa idea que, durante anos, subsistía un pouco nas marxes da poesía oficial.
Doutra banda a poesía ´é variada e adopta diversas formas e estilos, está en moitos máis sitios que nos poemas (está nas películas, nos videos musicais, na publicidade...) e a xente -e tamén os poetas- comezan a tomar conciencia desa diversificación, o que mata un pouco esa idea clásica de poeta.

Singradura da Relinga: A creación artística en xeral e a literaria en particular non se conciben senón é ligada á comunicación social. Neste sentido hai autores e autoras que seguen circunscribindo a súa acción as redes de distribución tradicionais a través de editoras e librarías.
Na sociedade actual existe outra rede de distrubución de contidos (internet) que non está en competecia coa tradicional, senón que mesmo a potencia establecendo relacións sinérxicas mutuamente proveitosas.
Hai consciencia sobre este fenómeno por parte das autoras e autores galegos e danse pasos cara o aproveitamento da rede a favor da literatura?

María Lado: Eu creo que esa consciencia é aínda moi pouca, quero dicir, que existe e que hai xente que traballa nesa liña, mesmo proxectos comunitarios e editoriais que se achegan a esas novas redes de transmisión. Pero creo que aínda é algo case anecdótico, que é moi pouca a xente que se anima a dar o salto á rede. E é algo que me estraña, e moito, sobre todo entre autores novos, que teñen na rede unha posibilidade incríble de facer chegar os seus textos aos lectores e practicamente non o aproveita ninguén. Non hai máis que ver unha plataforma como aregueifa para darse conta da cantidade de música que hai fronte a uns poucos libros. Sen embargo supoño que é algo que chegará co tempo. Polo de agora penso que a maior parte dos autores seguen precisando ter un libro de papel entre as mans. Tamén me sorprende atoparme con críticos que din iso, que os libros en internet non son libros para reseñar. Que é obra invisible. Iso é algo que me flipa e me parece simplemente unha pequena ignorancia.

Singradura da Relinga: Berlín é un poemario meritorio non só pola sinxeleza e profundidade da mensaxe, senón que nos parece tamén destacable porque a súa edición para a rede se enriquece coa fusión con otros creadores de ámbitos distintos á literatura; a música “indi” de Fanny+Alexander que están embarcados nun proxecto de contemporaneización da música galega, e na ilustración e o deseño nada menos que coa aportación do debuxante David Rubín.
Esta fusión converte a Berlín en algo cualitativamente distinto, porque a creación interdisciplinar ten unha enorme potencia comunicativa. Tes previsto impulsar máis proxectos das mesmas características?

María Lado: Se todo vai ben, en moi breve tempo sairá en papel e á maneira de toda a vida o poemario nove (do que antes falei) xa que foi gañador dun premio que contempla a edición. Falando co editor que sacará o libro (Fervenza) chegamos ao acordo de que terei liberdade para facer unha edición dixital que tal vez se retrase por cuestións de axenda propia (é que, simplemente, non dou feito :) pero que estará dispoñible nos mesmo termos de descarga que berlín. Non teño aínda pechado todo o que será nove, aínda que me gustaría que fose algo semellante, un proxecto onde se engloban varias expresións.

Beliscos Pequenos: A túa obra é moi persoal, ou iso é o que semella tras varias lecturas. No caso que nos ocupa, Berlín, todo o que expresas está baseado en vivencias reais ou a poesía sempre axuda a construír outros universos?

María Lado: En berlín hai pouco de experiencia persoal cando menos así á vista. Para construír os poemas o que adoito facer é situar unha pequena amarra coa realidade, un vínculo a min ou a algo que recoñezo que se vai cubrindo e transformando a medida que o poema avanza e se vai convertindo en literatura. A poesía, e a literatura en xeral, son métodos marabillosos para construír outros universos. e ás veces para contruír este, tamén.

Beliscos Pequenos: Utilizaches durante moito tempo a rede para comunicarte cos teus amigos, lectores e expoñer a túa obra. Dende decembro do ano pasado non actualizas o blogue, que foi o que che levou a tomar esta decisión cando agora outros autores están utilizando a rede para o mesmo que a utilizaches ti?

María Lado: Pois non foi algo planificado. Agora volvín retomar o blog, hai só uns días, pero botei uns meses sen facer nada porque o fun deixando deixando -por outras presións da vida que me restaban tempo-, e así quedou. Non me gusta ter tampouco unha relación de obligación co blog e por veces tiña esa sensación, de modo que deixeino uns meses e, ao comprobar que non pasaba nada (que o mundo non deixaba de rodar nin o ceo se desplomaba sobre as nosas cabezas) foi cando me vin con ánimo e tranquilidade suficiente para volver a el. Para min é unha maneira de forzarme a min mesma a escribir e de probar texos pequenos sen ningunha presión. Doutra banda é tamén un exercicio de comunicación co entorno, de compartir e intercambiar cos outros, ao tempo que vale para iso que todos chamamos autobombo: é dicir, para convocar polos teus propios medios á xente, sen facer carteis nin ter que agardar a que a prensa seria lle interese meter o teu recital, acto ou merenda na axenda do día.

HomesDePedraEnBarcosDePau: Como xa O_Fartura e Besbe che fan as súas preghuntas en galego , eu , aproveitando que recitas con Gheada e seseo, voume dar o ghusto de faser as miñas preghuntas tal e como falo, en ghallegho costeño, mariñeiro e muradán .
Escoitarche ler Berlín en ghallegho, ca doSe sonoridade que da o “noso seseo costeño”, faime sentir ben , e identificarme mais se cabe ca túa poesía. Pero en Sertos Sírculos , pareSe pecado expresarse co noso aSento.
Non tes medo de que os “deuses” da normativiSaSión lingGHüistica che condenen ó inferno do despreSio?

María Lado: :D a verdade é que o da gheada e o seseo foi unha determinación que tomei dende sempre, dende que empecei a escribir e ler coas xentes do Batallón Literario da Costa da Morte. Para min é honra e orgullo falar coma falo. Ler poesía así é unha maneira de dignificar trazos lingüísticos que están historicamente mal vistos e que, non nos enganemos, nalgúns círculos aínda se ven como algo entre o anecdótico e o pouco aconsellable para a expresión culta. O que si dubidei moito, especialmente a raíz de abrir o blog, foi sobre se debía grafalos ou non, tanto a gheada e o seseo como outros trazos lingüísticos ( como diptongos e terminacións verbais). Finalmente decidín que non, non sei moi ben porque, e ás veces arrepíntome un pouco porque son solucións que co tempo se perderán completamente e eu na fala oral emprégoas a cotío, sendo tamén parte da miña maneira de expresarme.

HomesDePedraEnBarcosDePau: “Quen me dera que todo na rede fose peixe”! Esa sería a maior ilusión para un mariñeiro. Pero por desghrasia non todo na rede é peixe , nin andar no mar é doado.
Naveghar no medio do oséano das verbas, a min, as veses, prodúseme serto mareo , por iso da falta de costume.
Tí que estas máis acostumada a andar neses mares, aínda che dan arcadas ó naveghar por eses caladoiros?

María Lado: Ás veces si, e non por outra cousa que pola cantidade de literatura que aínda me falta por ler....uf! Ás veces entro nas librerías e penso “dios...pero que inculta es mariquiña”.
Foi todo un pracer.

Que ollos máis grandes tes

2008-05-19T19:33:00.004+02:00

E o lobo, disfrazado de avoíña dixo, Son para verte mellor, carapuchiña.Os meus xa case están así de grandes e abertos.

Da exposición YO, BLYTHE. Vidas de plástico, no MACUF.

Un bo día enfermóuseme o ollo

2008-05-18T17:28:00.004+02:00

Eu nacín, medrei e fíxenme muller e un bo día enfermóuseme o ollo. Roubo isto de Un ollo de vidro porque así semella que teño o meu. Lembro estes días a Buñuel e ese gume a cortar un ollo. É unha imaxe grimosa e ignoro que clase de dor se pode sentir cando o ollo é tratado así. O surrealismo e Péret:

Si existe un placer
es el de hacer el amor
el cuerpo rodeado de cuerdas
y los ojos cerrados por navajas de afeitar

Penso tamén en Saramago e no seu Ensaio sobre a Cegueira e en que toda a dor, todo o noxo, entra por vez primeira polos ollos e que alí seguirá anque non os teñamos. Entra a dor e entra a beleza. E horripílame a idea de algún día non ter a capacidade de ver, xa sexa literalmente ou non.

Levo dous días e medio así, con dor e sen case ver dun ollo. Autodiagnostícome e na Casa do Mar unha médica con tendencias homeopáticas, tras mirarme o iris, decide que a manzanilla é a mellor solución. Non funciona e semella que Rocky Balboa a tomou comigo. Se fose antroido poñería un parche nun ollo e agardaría a que un loro se me pousase no ombro e me berrase as coordenadas do cofre do tesouro. Como non é tempo de disfrazarse, surco de novo cara a Casa do Mar e saio cunha pomada antibiótica garabateada nunha receita médica.

Aínda teño un ollo de pálpebra exaxerada e, ao mesmo tempo, un ollo de case-peixe que vai ter que esquecerse do rímel por unha tempada, anque realmente o único que me preocupa é saber canto van tardar en medrar as pestanas que xa non están?

E aquí estou, soportando o absurdo que supón chiscarche o ollo e non verte.

No 17 de maio

2008-05-17T03:12:00.002+02:00

tamén hai que falar desas outras letras galegas.

Igual son unha ilusa, pero...

2008-05-13T14:24:00.002+02:00

Xa de pequenos nos decatamos da realidade que temos arredor, unha realidade que di que todos somos iguais pero que imos descubrindo rica e chea de matices precisos para distinguirnos os uns dos outros. Eu, con 6 anos, fun consciente de que posuía algo que me diferenciaba e do que estaba moi orgullosa: a lingua. Creo que foi o ano do centenario do nacemento de Castelao no que unha pícara escribiu, con trazos de lapis que non se borraron co paso dos anos, unhas liñas: “Nas cidades xa non se rin de nós se falamos o galego. Eu falo galego e a miña familia tamén. Nas escolas de Trasmonte fálase o galego.” Nesas tres frases recolleu un chisco de autoodio e desprezo que por algún lado foi insuflado, a familia coa que nos identificamos e que instaura valores e costumes, e a educación, tan necesaria para que esa nena seguise aprendendo moitas máis cousas, todas distintas e todas enriquecedoras.

Hai case un ano que coñezo a Andrea, unha rapaza dunha vila calquera deste país. O outro día, mentres estabamos con súa nai, díxome Tú hablas gallego. Si, sorrín. Y tú sabes hablar como nosotras?Por un intre, tan pequeno como imborrable é o seu recordo, creo que ese autoodio insuflado e un complexo de inferioridade quixeron facer presenza. O que lle atinei a dicir foi que si, pero que non me facía falla falar coma ela porque as dúas nos entendiamos. Andrea asentiu e animeina a continuar facendo o traballo que tiñamos entre mans, amodiño. Y que significa amodiño?
Así dese xeito funme decatando da verdade: amodiño é como nos imos dando conta da nosa idiosincrasia como colectivo que xa é usada como reclamo publicitario, de que somos país, de que temos unha cultura de noso, de que podemos ser creadores doutra realidade mimando aquelo que temos que gastar por exceso de uso, o único que permite que nos comuniquemos cos demais, aquelo que nos diferencia e que nos vai unindo amodiño: a lingua.

Amodiño é como van mudando as cousas: poder ler a Baricco, a Kavafis ou a Houellebecq xa é unha realidade da man de Rinoceronte, como real é ir a un concerto e poder tararear “só cinco coma min, controlamos o planeta” con The Homens. Tan real como rirte dos que se rían de ti (que agora tentan anular aos galegofalantes por ser diferentes e non avergonzarse de selo) dicindo que Galicia es una mierda como os Ataque Escampe, e pensar que cando se cree a segunda canle da TVG haberá cabida para toda a explosión cultural que se está creando nun idioma que medra cada día máis.

Amodiño é como nos imos decatando de que a realidade máis próxima que temos é a mesma que lle pode interesar ao resto do mundo: a Unión Europea pode tomar como exemplo a rexión Galicia-Norte de Portugal, premios nacionais e internacionais de literatura gáñanos autores que escriben en galego…e se outros recoñecen o valor da nosa lingua como nexo de unión, como significado de calidade, a que agradamos nós?

Estamos no momento de romper eses tópicos de se subimos ou baixamos escadas e avanzar, sen mirarnos o embigo e deixando á marxe as críticas destructivas, porque estou segura que ese é o camiño para que Andrea, o día de mañá, aprecie todo aquilo que saia da lingua que tanto sufriu e que tan politizada está nestes intres.

Andrea cando medre, mercará camisolas do Rei Zentolo, asistirá ao Artenativa, irá a Portugal cunha idea distinta á de mercar toallas e lerá a Clarice Lispector sen precisar traducción, porque a lingua, anque nos diferencia, tamén crea lazos de unión. E iso que fará Andrea é o normal.

Istoria de I

2008-05-08T23:33:00.007+02:00

Gústame moito este novo proxecto de Igor Lugrís, Poesía para ver/poesía para ler, do que forma parte o poema A minha língua quero na túa boca.

E eu sígo tentando facer poemas de abecedario para outro proxecto seu.

Istoria

I. Inféstana inmumerables imbecilidades (idiotas).
Iscade insectos!
Insisten insaciables: imposibilítana. Irrompen insanos, invádena intratables, infernais (in)humanos. Inféctante I.
I-kurriña, I imperturbable, I inspira.
I inventa illas inaccesibles, icebergs interoceánicos, ideas incribles, ignotos istmos, iglús icosaédricos, isoglosas ilegais…incluso invernos ibicencos.
Inventas iso I, invéntalo imparablemente, impetuosa. Inventas infinitos instantes, inmunízaste imaxinando isto.
Ignición.
I implosiona: impúlsase incontrolablemente, inalcanzable, ilesa…indecentemente impúdica.

I´m I.

Os mellores amigos

2008-05-07T21:36:00.003+02:00

De súpeto e a ritmo desta avanzadilla de Kara.o.ke de Projecto Mourente (agora mesmo soando Por adiante e por atrás) o pesadelo neboento que me envolvía, semella que comeza a esvaírse. Timidamente agroma nos beizos iso que semella un sorriso, que había moito tempo que non era tan habitual como acostumaba, na miña faciana. Son lembranzas e esperanza de que teña moitas máis cousas boas que recordar de aquí en diante.

Tantas cousas que me dixeron, outras tantas que sei que se calaron e unhas poucas que nunca terían que ser ditas comezan a ordearse e a impulsarme para que bote un chimpo para caer de novo no mundo (im)perfecto que vivín e que volvo soñar.

Nunca sabes como a vida (ou unha mesma) te pode sabotear, dende logo non quero volver a poñerllo fácil. Mentres tanto, no canto de analizar os posibles contratempos (que terei que solucionar porque shit happens sempre), deixo que o meu corpo sexa arrolado por esta marea de benestar, o carpe diem funciona e permitirme saborear estes momentos neste momento é un luxo: a felicidade está na sala de espera da felicidade, que di o Punset.

Os piores inimigos

2008-05-07T14:24:00.003+02:00

Projecto Mourente-Os piores inimigos

...sempre sorrirán.

Xenial Projecto Mourente, esta canción acaba de engaiolarme por moitos motivos.
www.myspace.com/projectomourente

Xenética e ambiente

2008-05-02T11:06:00.004+02:00

Mañá faise un ano da desaparición de Maddeleine, o pai de MariLuz anda de viaxe recollendo firmas para pedir a cadea perpetua para os pederastas, non nos colle na cabeza o que fixo o tal Fritzl mantendo 24 anos á súa propia filla nun zulo e nin de lonxe somos capaces de imaxinar o que para esa rapaza tivo que supoñer estar encerrada tanto tempo, ter que manter relacións sexuais co seu propio pai e ademais ter fillos del.

Xa hai anos que dende a xenética veñen estudiando as variacións alélicas dun xen que controla a unha enzima, a MAOA. Niveis inusuais desta enzima téñense asociado a depresión, abuso de substancias, transtorno de atención e madurez sexual irregular. Variacións xenéticas do xen que a controla tamén se asociaron a conducta antisocial e comportamento violento. Con todo non se pode ser tan determinista coma Sarkozy, que atopa na xenética a explicación aos suicidios e á pederastia. Seguramente Sarkozy remataría facendo de Francia unha especie de Gattaca, pero todos sabemos como remata o conto.

Gattaca(1997)-Trailer

De feito, os estudos realizados neste sentido indican que non se pode demostrar unha conexión directa entre a xenética e a violencia, se non que en maior medida son os factores ambientais os que fan que ter esa estructura xenética supoña maior probabilidade de densenrolar conductas antisociais. Os factores ambientais dos que se fala, polo xeral, son o maltrato, o abuso sexual, etc e inflúen moito máis cando se dan na infancia.

Non se nace pederasta, non se nace maltratador, non se nace violador...algo tivo que acontecer para que remataran comportándose así, o gran problema agora é que facer ante todos estes comportamentos, se é posible ou non reinsertalos socialmente, se son capaces de cambiar esa forma de actuar, se mediante drogas e/ou terapia psicolóxica se solucionará o problema (se a min me costa cambiar o meu xeito de comportarme en determinadas situacións, comportamentos que non teñen consecuencias excesivamente graves, canto máis non lles costará a eles)...e non so iso, se non se a sociedade (cada un de nós) é capaz de perdoar a unha persoa que tivo a mala sorte de ter uns xens e unhas vivencias alleas á súa propia vontade que fan que o seu comportamento nos dea tanto noxo como para querer facelos desaparecer.

Porque despois penso nas víctimas destas persoas, se os que agora nos dan mágoa nun futuro tamén se comportarán do mesmo xeito que os seus verdugos(o factor ambiental xa o teñen, so lles faltaría o xenético). Semella un bucle de nunca acabar.

Con realidades tan duras e incertas, acudo á ficción, acudo a Kevin Bacon e a unha película do 2004: The woodsman (O leñador). Non é unha película dura, durísima, pero tampouco é unha película fácil de ver. Inquieta moito porque é moi complicado poñerse no sitio, porque ninguén quere ter un caso semellante preto, porque o perdón é moi difícil, porque hai cousas que non podemos xustificar emocionalmente por moito que poñas un xen ou unha historia persoal dura detrás. Recomendo vela.

The Woodsman(2004)-Trailer

Estimulación excesiva

2008-05-01T13:18:00.003+02:00

Ignoro a vida media das flores de cidade, pero estímoa escasa: a contaminación, algún acto vandálico no que se vexan envoltas, o mareo de non saber cando é día e cando noite...escasa.

Acontece que chegou ás miñas mans un tulipán que residía á beira dos Xardíns de Méndez Núñez unha noite calquera. Estaba aberto, supoño agora que porque tiña unha farola iluminándoo xusto enriba del. No traxecto que me levou a unha cafetaría preto da casa foise pechando, lentamente, morrendo nunha agonía silenciosa por falta de luz e verse a flor arrincada e privada do seu sustento.

Pouseina na mesa da cafetaría, tremendamente iluminada esta e quedei mirando para ela. Mirando cun asombro infantil os pétalos abrir, dun xeito lento, nunha certeza de vida, nunha resposta absurda a un estímulo lumínico, dun xeito autómata. Deixei morrer esa flor que na noite aínda se mantiña aberta e que, se poidese, de seguro que emitiría sons desagradables mentres morría tentando redirixirse á luz, tentando que a savia seguise fluíndo por todo o seu ser, tentando, quen sabe, dar unha chamada de atención co seu recendo exquisito. Pero rematou a súa vida semi-estática diante de min sen que fixese nada máis que mirala e observar a súa reacción ante a luz que lle daría vida en circunstancias normais e que non era máis que un estímulo ao que de xeito mecánico reaccionaba aínda tendo a certeza de que non lle serviría de nada máis que gastar enerxía e levala á morte.

Era unha flor bonita. Cando xa non foi, nada lle doeu. A dor ten unha compoñente emocional e por tanto subxectiva...un vexetal o máis seguro é que reaccione a un estímulo calquera pero non creo que o procese máis alá da sensación. Un ser humano si e a agonía nos últimos días de vida de calquera persoa ben merece que a eutanasia sexa algo máis ca unha palabra.

Asociación DMD

(realmente isto comezou porque non me gustaría tentar revivir cando estou recibindo estímulos por outro lado que me indican que non me vai valer a pena, que sigo morta. se morta estou, se morta vou estar, morta quedo)