Estaba lendo o tremendo post de el duende sobre A constante do Maycar e como non tiña que facer volvín mirar a ligazón que deixaba API de viruete sobre o gafapastismo. Teño que dicir que seguía sen ter moito que facer e pareime a ler os comentarios sobre o tema e descubrín un xeito de convertirme en guay, como di a canción, ser cool ou megatrendy e facer que estou superpuesta en todo. Mentres o moderno de merda non nos da clases, apañémonos con esto para ser gafapastas de proveito:
Coolness
Ser é do ano 2005, pero penso que as leccións valen para os días de hoxe igual. E para festivais a discusión está na casa de Zerovacas, que se FIB, Summercase, Primavera etc etc :P. Encantoume a canción coa que remata esta curta: Modern Talking de L-Kan, que van sacar novo disco no 2007 (que puesta, oyes). E como me gustaron, aí quedan outros minutos musicais:
L-Kan-Aburrida de estar salida
De tódolos xeitos quédome co... soy tan moderno, me he comprado un traje de rododendro...yo no salgo nunca, la noche me parece de gente chunga...yo soy el más gay, menos cuando se acerca el bombón de Inés, pues yo soy bisexual, que es lo más de lo más fashion y total, pues hazte gayetera...this is a Modern Talking yeah!!! Non me poido resistir.
L-Klan-Modern Talking
3/03/2007
Outra noite máis
"Hola, somos Triángulo de Amor Bizarro y ya sabéis donde os podéis meter el dedo"
E menos mal que racharon coa lista de invitados e puidemos entrar ao concerto o Sak máis eu, porque se esgotaran as entradas. Alí reunímonos con estes dous elementos que estaban chorando cual plañideras a nosa ausencia e con Zerovacas e compañía, tivemos ocasión de asistir a un desmaio e desexamos que alguén se decatase de que existe algo que se chama aire acondicionado e que todo local debería ter, sobre todo en días nos que está ata arriba, porque se non a xente cae fulminada.
Supoño que alguén fará a crónica do concerto para Sono-Tone e mentres agardamos por ela, deixo aquí a miña valoración da noite.
O concerto: ben. As reivindicacións dos baños: ben. Zerovacas marchando: mal. SugarKane e Isa de TAB: ben. Gustavo Harvey metanonseique con pintopintogolgorito: ben. Sak marchando: mal. O 14: requeteben. O ron que se confunde con guisque: mal. O Telefunken case baleiro: mal. O Desquite nas mesmas condicións: pode valer. O Playa e toda a tropa: moi ben. Momento Melalcoholic: moi mal. Hamburguesas no Delicias: ben. Momento "que tristes son las despedidas pero xa é de día": ben. Traballar os sábados: fatal.
Volvín para casa con cousas que non son miñas pero xa terei ocasión de devolvelas outra noite destas. E hoxe estou que non poido co corpo (estades no meu pensamento, moucho branco e taranganho vermelho) e voume poñer en modo sofá gardando nas retinas A Princesa Prometida e coa cabeza posta na lúa eclipsada no seu saber facer.
E menos mal que racharon coa lista de invitados e puidemos entrar ao concerto o Sak máis eu, porque se esgotaran as entradas. Alí reunímonos con estes dous elementos que estaban chorando cual plañideras a nosa ausencia e con Zerovacas e compañía, tivemos ocasión de asistir a un desmaio e desexamos que alguén se decatase de que existe algo que se chama aire acondicionado e que todo local debería ter, sobre todo en días nos que está ata arriba, porque se non a xente cae fulminada.
Supoño que alguén fará a crónica do concerto para Sono-Tone e mentres agardamos por ela, deixo aquí a miña valoración da noite.
O concerto: ben. As reivindicacións dos baños: ben. Zerovacas marchando: mal. SugarKane e Isa de TAB: ben. Gustavo Harvey metanonseique con pintopintogolgorito: ben. Sak marchando: mal. O 14: requeteben. O ron que se confunde con guisque: mal. O Telefunken case baleiro: mal. O Desquite nas mesmas condicións: pode valer. O Playa e toda a tropa: moi ben. Momento Melalcoholic: moi mal. Hamburguesas no Delicias: ben. Momento "que tristes son las despedidas pero xa é de día": ben. Traballar os sábados: fatal.
Volvín para casa con cousas que non son miñas pero xa terei ocasión de devolvelas outra noite destas. E hoxe estou que non poido co corpo (estades no meu pensamento, moucho branco e taranganho vermelho) e voume poñer en modo sofá gardando nas retinas A Princesa Prometida e coa cabeza posta na lúa eclipsada no seu saber facer.
A ensoñarse de novo (como desexes).
3/02/2007
Bizarradas varias
Ghuapa, eh? Pos é Jessica Drake a gañadora do premio a mellor actriz dos outros Oscars (non os Razzies que ese levouno este ano Sharon Stone), os da AVN. E o filme que non hai deixar que ver, segundo se ve nos premios da AVN , é "Manhunters" que levou o premio á mellor película. Nela sae esta moza e tamén o mellor actor, ademaislevou o premio á mellor escena de sexo anal, ao mellor guión e á mellor actriz de reparto. Todo un peliculón (que alguén se molestou en subir á rede e todo) .
Dicir, como curiosidade, que entre as categorías que teñen están a Mellor Comedia de Sexo e a Mellor Música que gañou este tema de Eddie Van Halen e Loren Alexander: "Catherine" (aquí Van Halen no youtube coa súa versión guitarreira). A película onde sae o tema, por se alguén lle interesa, é "Sacred Sin".
E agora pasamos ao tema das bizarradas con Fashionistas Safado: The Challenge que tamén levou algún premio(too much para o meu body).
E xuntando todo isto e sen vir moito a conto e porque me da a gana, o que sae é Triángulo de Amor Bizarro, que van dar esta noite un concerto na Mardi Gras. Será todo moi light en comparanza con todo o anterior, pero non por iso menos interesante. E vémonos alá, va que si?
2/26/2007
2/25/2007
I feel good
We feel fine é unha páxina onde amosan e recollen o que están a sentir miles de persoas na rede e aproveitándome dalgunhas fotografías que hai nela, vou facer un resumo de sentementos varios que andan a rebulir en min. Aí vai:
We all need friends to talk, feel better and have fun. Sometimes I feel sad and lonely, but luckyly always there is someone nearby that makes me smile and help me when I´m troubled. You´re my biggest treasure. Abrazos enormes.
Eu síntome así, e vos?
o que anda pasando
as amigas
o que xa o sabe(de)s, pero repítoo
hai ocasións nas que...
e outras nas que non me entero de nada
empatía
realmente penso que teño 23
traballo, traballo, traballo
esto xa é por gusto
e, sobre todo, síntome moi afortunada
We all need friends to talk, feel better and have fun. Sometimes I feel sad and lonely, but luckyly always there is someone nearby that makes me smile and help me when I´m troubled. You´re my biggest treasure. Abrazos enormes.
Eu síntome así, e vos?
2/23/2007
Destroy, destroy, hai que ir!
E non digo máis, seica para o 8 de maio no Playa.
Ladytron-Seventeen
Ladytron-Destroy everything you touch
Ao que non lle guste que non vaia, que eu si.
Ladytron-Seventeen
Ladytron-Destroy everything you touch
Ao que non lle guste que non vaia, que eu si.
Blogomillo internacional
Onte estivemos o moucho branco máis servidora facendo o que se coñece como lo puto peor ou metabloguear (ou algo así) entre outras cousas, e hoxe funlle botar unha visual ao dichoso ránking do blogomillo e atopeime con moi gratas sorpresas. Entre os tropecentosmil blogues galegos que xa hai, estaban algúns que aínda non sei por que bo motivo decidiron anotarse nesa lista crecente e imparable de blós que recolle blogaliza:
Citador, extractos de libros a mancheas de autores recoñecidos e citas e lecturas a fartar. Como ben se describe: Centenas de Reflexões e Pensamentos.
Legendas & Etcaetera, un blogue interesante, con moitas cousas que mirar, entre elas a seguinte:
fworld: Fátima Rolo Duarte por Bélxica, un dos que máis me gustou.
Dispatches from Zembla de alok, que nos leva polo cine e pola literatura escribindo en inglés.
E non sei por que aparecen na blogaliza, pero dácheme igual, a min paréceme unha apertura e unha ruptura da endogamia tan criticada. Por outra banda, o blogomillo xa era internacional e se non, non hai máis que mirar para torre de babel, acedre nos seus días, a cesare, a Plattdorf, a emereci, a Mr. Tichborne, e non sei ben se a Illa de Gorée e Marrocos son os puntos de blogueo de Mario e de rifenha, pero tamén lle dan un toque exótico ao blogomillo. Seguro que me esquezo de moitos, pero é o que ten viaxar, que non chegas a tódolos sitios.
Re-editando:
A tódolos sitios non chegamos pero sempre temos quen nolos descubra ou recorde. Pois entre os internacionais tamén están o galego no sol naciente, a Kiko Novoa instaurando unha quinta provincia galega en Suecia e ao ladiño está Brais, integrándose na Noruega. Gracias acedre por lembrarmos.
E coma exemplo de viaxes blogueiras, queda un post da Fátima aquí.
Engadido:
Hai máis: Frenesi-livros, coisas que escrevo, Deriva das Palabras, fazendo caminho II, Textos de Contracapa 2 e despois está a nova esta en chuza: E tu, lês blogues en português?. Esto xa é PortuGaliza :)
Citador, extractos de libros a mancheas de autores recoñecidos e citas e lecturas a fartar. Como ben se describe: Centenas de Reflexões e Pensamentos.
Legendas & Etcaetera, un blogue interesante, con moitas cousas que mirar, entre elas a seguinte:
fworld: Fátima Rolo Duarte por Bélxica, un dos que máis me gustou.
Dispatches from Zembla de alok, que nos leva polo cine e pola literatura escribindo en inglés.
E non sei por que aparecen na blogaliza, pero dácheme igual, a min paréceme unha apertura e unha ruptura da endogamia tan criticada. Por outra banda, o blogomillo xa era internacional e se non, non hai máis que mirar para torre de babel, acedre nos seus días, a cesare, a Plattdorf, a emereci, a Mr. Tichborne, e non sei ben se a Illa de Gorée e Marrocos son os puntos de blogueo de Mario e de rifenha, pero tamén lle dan un toque exótico ao blogomillo. Seguro que me esquezo de moitos, pero é o que ten viaxar, que non chegas a tódolos sitios.
Re-editando:
A tódolos sitios non chegamos pero sempre temos quen nolos descubra ou recorde. Pois entre os internacionais tamén están o galego no sol naciente, a Kiko Novoa instaurando unha quinta provincia galega en Suecia e ao ladiño está Brais, integrándose na Noruega. Gracias acedre por lembrarmos.
E coma exemplo de viaxes blogueiras, queda un post da Fátima aquí.
Ah, esquecíaseme, para viaxes así preto, esta que nos propón sara jess:
Engadido:
Hai máis: Frenesi-livros, coisas que escrevo, Deriva das Palabras, fazendo caminho II, Textos de Contracapa 2 e despois está a nova esta en chuza: E tu, lês blogues en português?. Esto xa é PortuGaliza :)
2/21/2007
Estou aburrida
É a tempada de non saber nin que facer nin nada, como dicía o Bécquer e a miña amiga Luísa: mi vida es un erial.
E como erial que é, hoxe fago recopilación de frases escoitadas estes días en conversas con casteláns parlantes:
- Como dice el catecismo: Quiere al prójimo como a ti mismo.
- Y si el prójimo se quiere más?
- Bailas?
- No, no se ha hecho la miel para la boca del asno.
- Que he dicho que si bailas, no que me la chupes.
- No calientes la pera si no vas a tomar mate (contexto arxentino-uruguaio)
Igual fago caso da pirámide e ante a falta de cámara de fotos e o aburremento que non cesa, me adico a debuxar. Pero para debuxos os deste fulano, tremendo:
E como erial que é, hoxe fago recopilación de frases escoitadas estes días en conversas con casteláns parlantes:
- Como dice el catecismo: Quiere al prójimo como a ti mismo.
- Y si el prójimo se quiere más?
- Bailas?
- No, no se ha hecho la miel para la boca del asno.
- Que he dicho que si bailas, no que me la chupes.
- No calientes la pera si no vas a tomar mate (contexto arxentino-uruguaio)
Igual fago caso da pirámide e ante a falta de cámara de fotos e o aburremento que non cesa, me adico a debuxar. Pero para debuxos os deste fulano, tremendo:
2/18/2007
O quentamento global do planeta e a extinción dos dinosaurios: as respostas
A primeira resposta ven da man de Dana Rohrabacher, membro da Cámara de Representantes dos EEUU (o Congreso segundo entendo eu). Este home, do partido republicano, enorgullécese que o seu distrito fose case cuna da polémica proposta 187 de California do ano 94, que pretendía negarlle aos inmigrantes indocumentados servicios sociais, médicos e educación pública. A proposta aprovouse anque logo foi declarada anticonstitucional polas Cortes.
Pois este home tan ilustre pensa que o quentamento global do planeta non ten que ver coa acción contaminante do home nin nada deso. De feito xa houbo outros ciclos de quentamento anteriores e el ten a súa propia teoría: "Non sabemos a que foron debidos eses ciclos no pasado. Puido ser a flatulencia dos dinosaurios, ti sábelo, ou quen o sabe?"
Non dixen que Rohrabacher, ao contrario que á maioría dos membros do Partido Republicano no Congreso, é partidario do uso terapéutico da marihuana. Vai ti a saber se foi eso o que lle inspirou a teoría dos peidos dos dinosaurios. Textualmente o home dixo o seguinte:
"ROHRABACHER: So, whether or not how dramatic this change will be, or is, what it’s caused by, are things that honest people, I think, can disagree with, and I really personally, having been a journalist, the first thing I was always cautioned by when someone was claiming, well, everybody is on my side, or everybody says this, or there is a total consensus, almost always when people said that to me over my years as a journalist, it wasn’t true. It was that there were honest people who disagreed and significant disagreement on such issues. We don’t know what those other cycles were caused by in the past. Could be dinosaur flatulence, you know, or who knows? We do know the CO2 in the past had its time when it was greater as well. And what happened when the CO2 was greater since then and now? There have been many cycles of up and down warming. So with that said, I think that we’ve had a great discussion today."
O video onde este señor expón a súa teoría está en www.thinkprogress.org, aquí.
E a seguinte cuestión a tratar é por que se extinguiron os dinosaurios, que neste vídeo se clarifica totalmente:
Extinción dos dinosaurios
E vendo isto e xuntándoo coa teoría de Rohrabacher, definitivamente e polo ben da saúde do planeta, adiante coa apocalipse do porco. Treme ghanito!
Pois este home tan ilustre pensa que o quentamento global do planeta non ten que ver coa acción contaminante do home nin nada deso. De feito xa houbo outros ciclos de quentamento anteriores e el ten a súa propia teoría: "Non sabemos a que foron debidos eses ciclos no pasado. Puido ser a flatulencia dos dinosaurios, ti sábelo, ou quen o sabe?"
Non dixen que Rohrabacher, ao contrario que á maioría dos membros do Partido Republicano no Congreso, é partidario do uso terapéutico da marihuana. Vai ti a saber se foi eso o que lle inspirou a teoría dos peidos dos dinosaurios. Textualmente o home dixo o seguinte:
"ROHRABACHER: So, whether or not how dramatic this change will be, or is, what it’s caused by, are things that honest people, I think, can disagree with, and I really personally, having been a journalist, the first thing I was always cautioned by when someone was claiming, well, everybody is on my side, or everybody says this, or there is a total consensus, almost always when people said that to me over my years as a journalist, it wasn’t true. It was that there were honest people who disagreed and significant disagreement on such issues. We don’t know what those other cycles were caused by in the past. Could be dinosaur flatulence, you know, or who knows? We do know the CO2 in the past had its time when it was greater as well. And what happened when the CO2 was greater since then and now? There have been many cycles of up and down warming. So with that said, I think that we’ve had a great discussion today."
O video onde este señor expón a súa teoría está en www.thinkprogress.org, aquí.
E a seguinte cuestión a tratar é por que se extinguiron os dinosaurios, que neste vídeo se clarifica totalmente:
Extinción dos dinosaurios
E vendo isto e xuntándoo coa teoría de Rohrabacher, definitivamente e polo ben da saúde do planeta, adiante coa apocalipse do porco. Treme ghanito!
2/16/2007
Antroido!!!
Xa teño disfrace, so me fan falla os bailaríns que me acompañen. Se alguén anda interesado, o luns pola noite agárdovos polos garitos de Coruña e botámoslle unhas bailas. Coma todo o que digo, tamén vai en serio, que é antroido caramba!!
Taim gous bai soulouli, taim gous bai con Loli...veña hoooo, vamos facer aerobic cantando viva el michelín, viva el flotador!!
La Terremoto de Alcorcón-Taim gous bai
Taim gous bai soulouli, taim gous bai con Loli...veña hoooo, vamos facer aerobic cantando viva el michelín, viva el flotador!!
La Terremoto de Alcorcón-Taim gous bai
2/14/2007
Conclusións do día (II)
As miñas conclusións sempre son sobre o mesmo tema, e tanto me gustaron os comentarios de hoxe que os deixo aquí para non esquecerme deles nunca:
1. "O amor de hoxe é máis falso ca un euro coa cara de Franco" (Sak dixit)
2. A amistade vai ser sempre mellor que o amor: "Vivan os amigos pra chingar!" "Viva!" by os xemelgos Harvey e Sobchack.
3. A mellor declaración de intencións: "Non che prometo amor, para que mentir, pero heiche prometer unha visita de cando en vez" (an sincerándose)
4. A sabedoría de a pirámide:"Un día libre ao ano non fai mal"
1. "O amor de hoxe é máis falso ca un euro coa cara de Franco" (Sak dixit)
2. A amistade vai ser sempre mellor que o amor: "Vivan os amigos pra chingar!" "Viva!" by os xemelgos Harvey e Sobchack.
3. A mellor declaración de intencións: "Non che prometo amor, para que mentir, pero heiche prometer unha visita de cando en vez" (an sincerándose)
4. A sabedoría de a pirámide:"Un día libre ao ano non fai mal"
E para celebrar a amistade, el amor e a vida voulle tomar algo cuns amigos e a miña Estrella querida. E si, vos quiero.
E unha visita ao fodemillo nunca vai mal.
Futuro incerto (nostro grande cuore)
Tonino Carotone-Me cago en el amor
Creo que expresa moitas cousas a día de hoxe para min. Pero eso, que no fondo o amor está moi ben anque nos abandone cando mellor estamos. Ains.
É un mondo difficile
e vita intensa
felicitá a momenti
e futuro incerto
Creo que expresa moitas cousas a día de hoxe para min. Pero eso, que no fondo o amor está moi ben anque nos abandone cando mellor estamos. Ains.
É un mondo difficile
e vita intensa
felicitá a momenti
e futuro incerto
2/11/2007
A miña fin de semana
Pois a miña fin de semana comezou e rematou o venres que a día de hoxe aínda me estou recuperando. Tanta foi a festa e tanta xente maja nos atopamos no concerto de 6pm e tanto durou a noite que so puiden durmir dúas horas, pero o ben que o pasamos no 14 quítame tódalas penas, que camareros máis simpáticos en ningún sitio atopas. E ata alí so chegamos tres perdidos: un, dous e tres anque nos rematamos convertendo nun lote.
Ao igual que este outro elemento o sábado tamén quedei sen ferrete, pero si conservo a invitación á exposición de pinturas de Charo Tejada, e como somos así, pois vamos facerlle publicidade á moza: o xoves 15 de febreiro no Café de Coco en Orillamar 40. Pon por aí que haberá viño español...igual nos pasamos e todo.
E claro, tanta festa o venres e tanto por facer o sábado e case sen durmir...foi lóxico que o sábado quedase frita no sofá e me perdese o concerto de Dorian e quedase mal e fatal con todos. Pero vai haber máis días para ir por aí e volver ao 14 e todo iso, prometido.
E hoxe domingo tocou socializar outra vez e que mellor que cunha moza de ollos atúnidos (parafraseando a ictios) que a ver se lle da outra arroutada desas súas e outra fin de semana saímos todos por aí. Sen máis, todiños para cama que xa está ben de tanta festa.
Ao igual que este outro elemento o sábado tamén quedei sen ferrete, pero si conservo a invitación á exposición de pinturas de Charo Tejada, e como somos así, pois vamos facerlle publicidade á moza: o xoves 15 de febreiro no Café de Coco en Orillamar 40. Pon por aí que haberá viño español...igual nos pasamos e todo.
E claro, tanta festa o venres e tanto por facer o sábado e case sen durmir...foi lóxico que o sábado quedase frita no sofá e me perdese o concerto de Dorian e quedase mal e fatal con todos. Pero vai haber máis días para ir por aí e volver ao 14 e todo iso, prometido.
E hoxe domingo tocou socializar outra vez e que mellor que cunha moza de ollos atúnidos (parafraseando a ictios) que a ver se lle da outra arroutada desas súas e outra fin de semana saímos todos por aí. Sen máis, todiños para cama que xa está ben de tanta festa.
Elisete
Elisete-Gaauga (Saudade)
Que alegrías se poden chegar a recibir no correo, e desta vez son alegrías musicais da man de Elisete. Elisete é unha moza brasileira que vive en Tel-Aviv e diredes vos, que pinta unha brasileira en Israel? Pois o mesmiño que pintou un galego nos EEUU ou o que pinta agora outro en terras teutonas: o amor que todo o pode. Elisete leva xa 15 anos en Israel e o ano pasado editou o seu segundo disco "Gaauga" con letras en hebreo e portugués pero, como di ela, de ritmos ben brasileiros.
A verdade é que, a min polo menos, chámame a atención recibir de Israel música de aires brasileiros, pero a día de hoxe, con tanto trafego de xente dun lado para outro e onde cada día as distancias se fan máis pequenas e se convirten en ínfimas gracias a internet, tampouco é de extrañar tanto. De tódolos xeitos sempre queda un pouco de "Gaauga": esa morriña por Brasil é a que lle da nome a este disco.
Elisete-Capoeira
Elisete di que a música israelí precisa dunha mensaxe optimista por parte dos artistas e que ela so ten intención de aledar un pouquiño a vida da xente que alí vive dadas as dificultades que se lle presentan no día a día e que ten a esperanza que algún día os conflictos en Oriente Medio se solucionen. E aquí conto eu a historia dun dos seus temas "Lifaamin" do anterior disco "Luar e Cafe", as súas cancións contan cousas alegres pero "Lifaamin" ten unha historia triste, fala sobre a perda dun amigo, sobre a xente que se vai nos ataques terroristas (piguim) etc...ao día seguinte de compoñela recibiu a noticia da morte dun amigo no Brasil e comprendeu por que a canción era tan triste. Esta é:
Lifaamin-Elisete
E se non recibistes este agasallo musical no correo hoxe e tedes curiosidade por saber máis desta rapaza aí van unhas ligazóns:
Elisete.com onde podedes baixar algúns dos seus temas.
Luar e Café, 2004
Gaagua, 2006
Elisete Retter no myspace
Xa a maiores, dicir que este último disco adícallo a Ehud Manor, que faleceu no 2005 e que a apoiou moito. Para quen non saiba quen é Ehud Manor (aquí, unha entrevista), resulta que foi un grande compositor israelí e, ademais, autor de "Abanibi", esa canción que gañou no 78 Eurovisión.
E creo que non me quedou máis nada por dicir, so os mellores desexos para Elisete!
Que alegrías se poden chegar a recibir no correo, e desta vez son alegrías musicais da man de Elisete. Elisete é unha moza brasileira que vive en Tel-Aviv e diredes vos, que pinta unha brasileira en Israel? Pois o mesmiño que pintou un galego nos EEUU ou o que pinta agora outro en terras teutonas: o amor que todo o pode. Elisete leva xa 15 anos en Israel e o ano pasado editou o seu segundo disco "Gaauga" con letras en hebreo e portugués pero, como di ela, de ritmos ben brasileiros.
A verdade é que, a min polo menos, chámame a atención recibir de Israel música de aires brasileiros, pero a día de hoxe, con tanto trafego de xente dun lado para outro e onde cada día as distancias se fan máis pequenas e se convirten en ínfimas gracias a internet, tampouco é de extrañar tanto. De tódolos xeitos sempre queda un pouco de "Gaauga": esa morriña por Brasil é a que lle da nome a este disco.
Elisete-Capoeira
Elisete di que a música israelí precisa dunha mensaxe optimista por parte dos artistas e que ela so ten intención de aledar un pouquiño a vida da xente que alí vive dadas as dificultades que se lle presentan no día a día e que ten a esperanza que algún día os conflictos en Oriente Medio se solucionen. E aquí conto eu a historia dun dos seus temas "Lifaamin" do anterior disco "Luar e Cafe", as súas cancións contan cousas alegres pero "Lifaamin" ten unha historia triste, fala sobre a perda dun amigo, sobre a xente que se vai nos ataques terroristas (piguim) etc...ao día seguinte de compoñela recibiu a noticia da morte dun amigo no Brasil e comprendeu por que a canción era tan triste. Esta é:
Lifaamin-Elisete
E se non recibistes este agasallo musical no correo hoxe e tedes curiosidade por saber máis desta rapaza aí van unhas ligazóns:
Elisete.com onde podedes baixar algúns dos seus temas.
Luar e Café, 2004
Gaagua, 2006
Elisete Retter no myspace
Xa a maiores, dicir que este último disco adícallo a Ehud Manor, que faleceu no 2005 e que a apoiou moito. Para quen non saiba quen é Ehud Manor (aquí, unha entrevista), resulta que foi un grande compositor israelí e, ademais, autor de "Abanibi", esa canción que gañou no 78 Eurovisión.
E creo que non me quedou máis nada por dicir, so os mellores desexos para Elisete!
2/09/2007
2/04/2007
Radio Oceánica
"Obrigado por saberes cuidar de mim, tratar de mim, olhar para mim... " como cantaban The Gift en Fácil de entender. The Gift foron un dos grupos que soaron no primeiro programa de Radio Oceánica, e cóllolles a letra e doulle as gracias aos colaboradores e a Vincent Jalo por pensar en nós o día que se lles ocurriu a idea.
Xa sabedes, tódolos domingos de 22:00 a 23:00 horas na Radio Galega Música ou por internet.
2/02/2007
Contraprogramación
Pois mañá vai ser outro día grandioso:
Ute Lemper no Teatro Colón (está tamén Cabaret no Pazo da Ópera, ata a orquesta é divinaaaaa...ains, pero xa se sabe porque non vou) e The Lonely e Volonté na Mardi. Pra rematar a festa, noite coruñesa por todo lo alto. We want you!! Ais, que dura é a vida de salir.
1/28/2007
The Homens: a miña primeira vez e outras historias
E a miña primeira vez foi en compañía de dous gafapastas do máis agradables na Mardi Gras. Eu fun a esperar a Gustavo Harvey á estación de tren que ía facer un non-stop de concertos despois do mércores en Ferrol e o xoves en Compostela, e como non hai dous sen tres...A Coruña foi a súa seguinte parada técnica.
Mentres tardabamos en chegar á Travesía da Torre por culpa de andar á procura dun guante que o Gustavo perdera e andar medios tolleitos por culpa do frío, ghanito estaba escoitando a Os Gin Tonics que nolo resumiu perfectamente cando aterramos na ateigadiña Mardi Gras: son un grupo de Ordes (pero a min non sei que me da que son de Oroso: bonito lugar e mellor xente), cantan en inglés, falan galego e fan as brincadeiras en castelán. Dito esto procedemos a escoitar a The Homens: moi ben, moi ben, moi ben. Alí estivemos coreando púdrete, uh, uh, uh, hei confesa que te poño, ven bailar, es a miña toxic girl (mentres ghanito e Gustavo Harvey me deixaban moi claro o que eran "ganas de roer") e o Long Time entre outros. Non nos enteramos do chiste pq tamén lle demos á lingua de carai.
E como tamén tiñamos reservadas entradas para o concerto de The Bongolian no Playa e aínda estabamos a tempo fomos nun taxi cara alí. O taxista, venezolano de orixe canario, caeume ben, estívonos falando no traxecto das bandeiras do Orzán que seica o outro día había un fulano subido no mastro dunha delas para quitala, ante o cal preguntamos: "e cal das dúas quería quitar?" e no medio das risas dixo o taxista que a marela e vermella esa. Procedeu a falar das patrias e cando nos deixou no Playa díxolles aos rapaces que coidasen de min. Dicir dixeron que si, anque coidar coidaron máis da estatua esta ca de min.
The Bongolian xeniais, a min non me digades por que fixéronme lembrar a Scooby Doo, a Harvey a Austin Powers e a ghanito non sei, que estaba todo emocionado bailando. Portáronse os Bongolian na Coruña e nos disfrutamos un montón con eles, así que cando remataron procedemos a continuar co disfrute, previo paso polo caixeiro. Despois ghanito tivo que retirar, moi ao noso pesar, e para afogar penas dirixímonos ao Milk, onde eu me lembrei dunha cea de verán na que falamos do sitio e os dous nos acordamos da última vez que estiveramos alí, o día do partido da selección galega.
E como somos xente sociable, fixemos amistade cun rapaz de Xinzo de Limia e acompañantes, que nos falou do tema das pantallas e do antroido entre outras moitas cousas e que voltamos a atopar no Playa onde seguimos confraternizando. Despois diso, non sei a que hora xa, procedemos a retirarnos, que o pobre do Gustavo Harvey despois da festa dos días anteriores estaba algo canso e a min pareceume boa idea eso de ir durmila entre as mantas. E ata aí, señores, outra noite a lembrar e o que non veu foi porque non quixo. Bicos!
1/26/2007
I Premio Blogomorgue de Novela
A descuberta da recén comezada (e recomendada) historia con crime por medio de Ricardo Taveiro titulada "A vida escarpada", a iniciativa de Ediciós da Rotonda (da que pronto teremos novas novas, válgame la redundancia. Aquí dorfun deixa onde baixar "O home inédito" e outras cousas), o 1º concurso de microrelatos de pseudos Á maneira de Manuel Rivas, idea que tivo bola extra e o premio Xerais en si, fanme pensar en que igual se podía convoar un premio de narrativa dentro da Blogomorgue seguindo a liña dos Chanante Piñeiro vs Chano Piñeiro.
Como se sospeita que aínda hai vida na blogomorgue igual sae A GRAN NOVELA GALEGA debaixo dalgunha lápida do cemiterio. Así pois, aí vai a convocatoria:
Edicións Blogomillo de Galicia/Galiza convoca a primeira edición do premio Blogomorgue de Novela en lingua galega dotado dalgún recoñecemento aínda por determinar que se rexerá polas seguintes bases:
1º. Poderán concorrer ao premio todos aqueles blogueiros/as de calquera nacionalidade que presenten os seus orixinais en lingua galega, conforme á normativa vixente na súa cabeza. Os textos presentados han ser inéditos e totalmente orixinais.
2º. Cada orixinal presentarase nun blogue feito para a ocasión ou ben tagueado convenientemente antes do día 10 de abril de 2007 ao correo blogomorguenarrativa no gmail punto com.
3º. O xurado estará composto por cinco membros, escolleitos, para cada edición, entre lectores, recoñecidos profesionais da cultura e un secretario con voz e sen voto en representacion de Edicións Blogomillo de Galiza/Galicia, S.A. O premio outorgarase por maioría de votos.
4º. A composición do xurado darase a coñecer no mes de maio (primeiro a ver se o atopamos e despois a ver)
5º. O xurado emitirá o seu fallo no curso da Cea "Blogomorgue" (similar a esta) que se celebrará alá por xuño (non se dan datas porque se hai que poñer de acordo, e igual aínda queda para xullo)
6º. O premio poderá ser declarado deserto no caso de que o Xurado así o estime, e a decisión será inapelable.
7º. Aquí ven o tema Creative Commons que se falará convenientemente co gañador.
8º. Os non premiados poderán facer o que lles pete coas súas bló-novelas, que para algo son súas.
A participación nesta convocatoria requerirá a aceptación das normas contidas nas presentes bases e as decisións do xurado que se teñan designado.
Polo de pronto eu presento a miña pseudo-plaxio-novela fora de concurso e tal.
Como se sospeita que aínda hai vida na blogomorgue igual sae A GRAN NOVELA GALEGA debaixo dalgunha lápida do cemiterio. Así pois, aí vai a convocatoria:
Edicións Blogomillo de Galicia/Galiza convoca a primeira edición do premio Blogomorgue de Novela en lingua galega dotado dalgún recoñecemento aínda por determinar que se rexerá polas seguintes bases:
1º. Poderán concorrer ao premio todos aqueles blogueiros/as de calquera nacionalidade que presenten os seus orixinais en lingua galega, conforme á normativa vixente na súa cabeza. Os textos presentados han ser inéditos e totalmente orixinais.
2º. Cada orixinal presentarase nun blogue feito para a ocasión ou ben tagueado convenientemente antes do día 10 de abril de 2007 ao correo blogomorguenarrativa no gmail punto com.
3º. O xurado estará composto por cinco membros, escolleitos, para cada edición, entre lectores, recoñecidos profesionais da cultura e un secretario con voz e sen voto en representacion de Edicións Blogomillo de Galiza/Galicia, S.A. O premio outorgarase por maioría de votos.
4º. A composición do xurado darase a coñecer no mes de maio (primeiro a ver se o atopamos e despois a ver)
5º. O xurado emitirá o seu fallo no curso da Cea "Blogomorgue" (similar a esta) que se celebrará alá por xuño (non se dan datas porque se hai que poñer de acordo, e igual aínda queda para xullo)
6º. O premio poderá ser declarado deserto no caso de que o Xurado así o estime, e a decisión será inapelable.
7º. Aquí ven o tema Creative Commons que se falará convenientemente co gañador.
8º. Os non premiados poderán facer o que lles pete coas súas bló-novelas, que para algo son súas.
A participación nesta convocatoria requerirá a aceptación das normas contidas nas presentes bases e as decisións do xurado que se teñan designado.
Polo de pronto eu presento a miña pseudo-plaxio-novela fora de concurso e tal.
1/24/2007
Kiwi-melón-kiwi-melón
A mediados de febreiro vanme marchar uns moi bos amigos arxentinos de volta a súa terra e non por motivos non moi alegres o cal me apena moito. Pero á vida haille que botar alegría e igual algún día voltarán para aquí ou se non, iremos a visitalos a Arxentina, que tamén pode ser unha opción.
E alegremente denosto a coca cola light (que pena que a creatividade ao final vaia a parar as mans dos ricos) pero levanto a miña man no kiwi-melón, son a primeira en facer as miñas propias versións.
Ao final, "la vida es como te la tomás".
E alegremente denosto a coca cola light (que pena que a creatividade ao final vaia a parar as mans dos ricos) pero levanto a miña man no kiwi-melón, son a primeira en facer as miñas propias versións.
Ao final, "la vida es como te la tomás".
1/23/2007
Megaloves
Os Megaloves estan formados por Snob Megalove e Vil Megalove, con estes nomes so se pode esperar cousa boa, non defraudan, sobre todo cando a endogamia fai aparición (eu non os coñezo de nada...palabrita).
O próximo concerto dos Megaloves será o próximo xoves (vamos, pasado mañá) 25 de Xaneiro do 2007, no café-pub Trapitos & Joyas de Santiago de Compostela, o número 31 da rúa Santiago de Chile, antigo M-31 por se o chegaches a coñecer... Ten unha fiestra enoooorme e non hai perda.. Hora: Dez da noite. Haberá caramelos, insultos ao público e en xeral o de sempre.
Comezamos!
De onde ven o nome de Megaloves?
Vil Megalove- Vas a escribir todo lo que... todo lo que diga? Imbécil. Desgraciao. Joder... Pues parece que sí... Al final va a ser una entrevista larga eh? Voy a procurar hablar poco, porque si no va a ser interminable...
Snob Megalove- Bueno, explicámosllo ou non?
VM- La parroquia de Magalofes. Qué te parece?
SM- Paréceme moi ben. Parroquia de Magalofes, no concello de Fene.
VM- Bueno, y porque a ti también te gusta mucho eso de dar amor... así que viene mucho al pelo. Que eres así muy oso tú. Siguiente pregunta, no?
Sodes un grupo de recente creación e sempre hai unha historia detrás, cal é a vosa?
VM- Nuestra historia. Vamos a contar nuestra historia desde que estábamos en el Cristo Rey, y tú tenías la rata de las Tortugas Ninja? Mejor decir que nos pusimos a tocar blues y a partir de ahí...
SM- Emh... Pois non sei... Gústanos o blues, ti sabes tocar a guitarra e eu non sei facer absolutamente nada... Así que xa tiñamos un guitarrista e un cantante. Comezamos tocando o I'm a Man de Bo Diddley e o Chocolate Jesus de Tom Waits, atopamos un nombre que nos gustou, e seguimos coa coña.
Hai unha tendencia a clasificar, por unha parte necesaria, como definiriades o sonido Megalove?
VM- Tendencia a clasificar? Ah, yo no... Tú clasificar sí, cabronías. Y la mayoría con "puta mierda", que es tu adjetivo favorito...
SM- Eu son un etiquetador compulsivo, ocórrenseme un bo feixe para colgarlle ao que facemos...
VM- Anarcountry, eso estaba bien.
SM- Si, e Murder Blues, pola abundancia de mortes violentas nas letras das cancións. Aínda que en realidade non podo dicir que saiba como soamos...
VM- Una guitarra y una voz, dándolo todo. Cómo se llamaría eso? Como dice la peña chunga, es "muy inmediato".
Ata o de agora todolos temas que grabastes foron versións de grandes clásicos, Tom Waits, Willie Nelson, Johny Cash, cales son as vosas preferencias á hora de coller a guitarra e poñerse diante do micrófono?
SM- Calquera canción que atope, que nos guste aos dous e deamos tocado. En xeral, como dis, son clásicos, aínda que pouco coñecidos por aquí... e algúns incluso bastante irrecoñecibles despois de pasar polo tratamento Megalove.
Coincide coa música que vos gusta escoitar?
VM- No siempre, algunas cosas. No creo que haya dos personas en el mundo con un mínimo de cerebro a las que les guste la misma música exactamente.
SM- Nunha gran parte, os Megaloves son o punto onde os nosos gustos se cruzan... Os dous somos bastante fans de xente coma Tom Waits ou os Dresden Dolls, pero fora diso escoitamos cousas moi diferentes, algunhas de elas insoportables para o outro...
VM- A mí me da igual lo que tú escuches, yo soy muy respetuoso. Si a tí te gusta, por algo será. (Neste intre, Snob Megalove procede a torturar a Vil Megalove cunha canción de Nick Cave, ata que este lle prega que a quite)
Do escenario musical galego que grupos destacariades?
VM- Jiménez del Oso, Los Contrachapados...
SM- A eses pódelos poñer? Los veo y subo OSCAR WILD!
VM- Te voy a acabar partiendo el hocico. Déjame pensar que grupos me gustan que haya por ahí... Quant, joder! Sabías que Supercablekis se han separado? No ponemos a Los Santos?
SM- Mmmm! Si joder, Los Santos teñen un directo acojonante.
Destes o pasado 30 de novembro no Malas Pécoras o voso primeiro concerto e a pesar do ambiente tan íntimo e do voso son acústico resultou un concerto do máis ameno e por momentos provocador, que tal foi a resposta da xente?
VM- Oh gracias, gracias... el halagazo que nos echa, madre mía...
SM- A provocación aumenta a medida que van baixando as copas. Estamos contentos coa resposta do público?
VM- Estaban expectantes, tomándose sus copas... Tampoco se van a poner a jalear, vamos. Aunque entre canción y canción hacían mucho ruído.
SM- Eso estivo ben. A verdade é que se portaron... calquera lles negaba os bises! E levaron tamén bastante ben o dos insultos!
VM- No creo que insultaras demasiado al público. Yo no sé como hago, que siempre que toco hago algún comentario demasiado sartástico o algo así y se crea un silencio frío en la sala y noto que les ha parecido mal.
SM- Á que lle pareceu mal foi á moza que levou un caramelazo en toda a cara.
VM- Pero se lo lanzaste tú, no yo. Yo tiré varios así, a modo sorpresa, pero no recuerdo haberle dado a nadie en la cara. Se lo lanzaste tú?
SM- Eso me dixo despois do concerto, cuando me veu a dar as queixas. Así son as nosas groupies.
VM- Eso de tirar cosas a la cara y hablar de groupies...
SM- Veñan aos concertos dos Megaloves! Hai caramelos gratis, e amor ao por maior!
Por que escollestes facer versións? Compoñeredes nun futuro temas propios?
VM- Porque ya están hechas, y muy bien, e no hay que componerlas antes de tocarlas.
SM- Aínda estamos comezando, supoño que é lóxico tirar de versións... Pero eu creo que os Megaloves seremos sempre un cover duo, se cadra con contadísimas excepcións no futuro. A min mólanme as versións... Algunhas das miñas cancións favoritas o son. Algún dos meus discos favoritos está composto case integramente por elas. Antes non había estes dilemas, os músicos levaban repertorios ateigados de versións. Elvis e os Stones arrasaban con elas...
VM- A partir de los Beatles se puso de moda que los grupos tuviesen repertorios originales. Ahora se sigue valorando bastante, sólo que ahora hacen canciones de mierda y antes hacían canciones más decentes.
SM- Fuck The Beatles.
VM- No hombre, no. Que a mí me gustan mucho.
SM- Os grupos de jazz siguen tocando Fly Me to the Moon, os bluesmen manteñen os seus repertorios tradicionais, estou por ver un concerto de música brasileira no que non tiren dos eternos crowd-pleasers. E a ninguén lle parece mal. Desde cando un músico, por riba afeccionado, ten que ser tamén compositor? Non vou soltar babosadas sobre o arte da interpretación, simplemente quero pasar un bo rato facendo ruído. Desfruto masacrando cancións de Johnny Cash ou Hank Williams. Non pretendo innovar, no da música non teño nada que dicir que non dixeran outros antes e moito mellor.
VM- Lo que quieres decir es que no tienes imaginación.
SM- Básicamente.
O feito de que os vosos temas so se poidan descargar en internet e que sexa todo autoeditado por que motivo é?
VM- (Resopla) Yo creo que es todo bastante obvio...
SM- Levo baixada tanta música de internet que é casi como devolver o favor.
VM- ¿Acaso alguien estaría dispuesto a pagar por algo de lo que hacemos? Necesitaríamos una campaña de marketing bastante retorcida.
SM- Cultura libre! Do it yourself! Power to the people!
VM- Viva Internet joder!
Tedes xa un fotolog, haberá pronto un sitio no myspace a nome dos Megaloves?
VM- Pues no creo.
SM- Myspace es El Mal.
O ano pasado convocouse o concurso A polo ghit, este ano en Portugal é a primeira edición do Arena Rock e, hai nada, escolléronse os mellores discos galegos en Sono-Tone, tedes pensado editar un disco ou presentarvos a algún concurso?
VM- No tenemos pensado editar nada de una manera seria... Somos muy amateurs aún y eso cuesta buenas perras. No se me ocurre ningún concurso ahora mismo... Lo que haremos será tocar tocar y tocar, grabar canciones aquí en Rancho Megalove...
SM- Co micro do PC e o audacity, directamente a mp3 e á rede. Non aspiramos a ser profesionais nin famosos...
VM- Como que no? Si, no?
SM- Para min o éxito sería inspirar na medida do posible á xente, que se animasen a facer as cousas por eles mesmos e pasalo ben. Se eu, que son un completo inútil, podo gravar unha canción na comodidade do meu salón, distribuíla por aí, dar un concerto e incluso promocionalo e que veña xente e poña cara de que o está a pasar ben, calquera pode. Ei ti! Si, ti! Deixa de ler as nosas esbardalladas e vai formar unha banda!
Como vedes o tema á hora de dar concertos, notades apoio nos locais respecto aos grupos novos ou hai que moverse moito para conseguir unha actuación?
SM- Eso sábeo Vil mellor ca min...
VM- No te jode, porque tú te desentiendes un rato, cabrón... Claro que hay que moverse para conseguir actuaciones.
SM- O noso único concerto foi teloneando a The Two Halfs, que é un rapaz moi majo y aceptou levarnos. E debeu quedar contento, porque este xoves repetimos cartel!
VM- Hay pocos locales que se arriesguen a hacer conciertos, entre la policía, los vecinos o simplemente el miedo a que les montes un cristo... Nosotros lo tenemos algo más fácil, porque no tenemos batería, y no suelen dejar tocar a grupos con ella..
SM- O que nos gusta de verdade é tocar nas cociñas das casas da xente, mini-concertos improvisados nos que corre o bebercio e todo o mundo se anima...
VM- ...al cló!-clá!
SM- ...aínda que sexa a facer de palmeiros. Xa sabedes amigos, se queredes un concerto privado dos Megaloves, só tedes que poñer unha cociña e algo de beber, se é whisky perralleiro do Carrefour moito mellor...
VM- Esas palabras podrían haber salido de la boca de cualquier perroflauta.
SM- E para cando dicías que ías sacar a licencia de músico da rúa?
VM- Para primavera NOS vamos a sacar la licencia, para hacer conciertos clandestinos en el lugar más inesperado y combatir el perroflautismo en su terreno.
Que relación tedes cos novos grupos da escea galega?
SM- The Two Halfs é Vil Megalove en solitario, claro.
VM- Yo conozco a Cristóbal Veiga de BANG74 desde hace años, que es de Ferrol... Tú conoces a los Homens, no?
SM- Home, non... Son máis fan que outra cousa. Coñecemos a Rafa Oso, que é un tipo xenial.
VM- Lo vemos en todas las farras que hay por ahí. Alberto, de Quant, que lleva La Fonográfica General en Ferrol y son unos cracks, joder!
SM- Hey, temos que afiliarnos a eso! Tamén coñecemos a Los Contrachapados, a nova promesa do rock galego!
Que novos proxectos tedes en marcha? Haberá pronto novas versións na rede? E novos concertos?
SM- Temos a vista fixada no concerto deste xoves, claro... E novos proxectos...
VM- Más que nuevos proyectos, viejos... Levantar a Los Contrachapados y seguir con The Two Halfs.
SM- Sen esquecer a The Caranza, os nosos primos que tocan todos os palos do flamenpunk! Como Megaloves, agardamos gravar en breve novas canciones, se cadra montar con algo máis de seriedade unha maqueta caseira para cubrir a demanda das nosas amizades e mover polos bares.
VM- Estamos ensayando temas nuevos. Es una de las cosas buenas que tiene ser unos desconocidos, que tienes tiempo para preparar las cosas y ensayar.
SM- Dende o primeiro concerto xa duplicamos o noso repertorio, con cancións de Charlie Feathers, Hank Williams, Leadbelly, Jolie Holland, os Cramps...
VM- Vale, ya está, no las pongas todas!
SM- Quen queira saber como van quedando que veña o xoves! E tamén estamos tramando algo... pero aínda é cedo de máis para adiantar nada. Muahaha.
E como Megaloves que sodes, que é o que mega-amades nesta vida?
SM- Vil mega-ama tocarme os collóns ameazando con dar nomes. Anda, di algo que non sexa eso...
VM- No, tú antes.
SM- Agora mesmo: o country blues de Big Bill Broonzy, a última novela de Neil Gaiman, a empanada de Oroso, Padre de Familia, as gravatas estreitas, as noites coruñesas, Poison Ivy dos Coasters, SecondLife...
VM- Yo mega-amo el mundo más allá del mundo de la gente, y estar con la gente a la que quiero.
SM- Fas méritos para levar a banda de Miss Simpatía?
VM- No quiero alargarme con la respuesta y creo que lo condensa bastante bien. Y si no, léete mi puto blog, que así de paso lo promociono. Pues nah, ya está todo finiquitado, vamos a despedirnos, no? Me voy a despedir entonces. Quiero dar las gracias a esta chica que nos acoge en su blog y nos permite soltar toda esta parrafada, que si por mi fuera sería muchísima menos. Sólo decir que en directo esto no ocurre y que pueden estar tranquilos, que tocamos y ya está.
SM- Besbellinha é unha gran persoa e mellor entrevistadora.
VM- Eso es muy cabrón, no? Te estás despidiendo a lo cariñoso pero en realidad estás siendo un hijo de puta.
Como son!...adorables, podédelo comprobar este xoves, a que agardades? e Megabicos para todos (e nada de endogamia, que ao que sacou a foto tampouco o coñezo)
1/20/2007
María Pagés, "Canciones, antes de una guerra"
María Pagés, "Canciones, antes de una guerra"
O flamenco é unha guitarra, é unha caixón, é unha voz que ás veces te rompe por dentro, é un home con porte que viste un traxe, un chaleque e nunca unha corbata porque é libre e, sobre todo, son as sombras das luces na silueta dunha MULLER, unha muller con maiúsculas á que non deixas de mirar. O pelo moreno -tanto ten recollido coma solto- os brazos infinitos, o corpo que se forma dentro dun vestido que ás veces deixa ver as pernas que rematan nuns zapatos de tacón sublimes.
Este venres fun ver "Canciones, antes de una guerra" da Compañía María Pagés e, dende o comezo ata a fin, a hora e media que durou, máis ou menos, de baile e música e danza non nos deixou de abraiar a todos os que estabamos alí. Eu non sei nin o que era que agardaba, nin a arroutada que me dou para ir (igual a descuberta de Bambino ou algo semellante, gracias a quen mo descubriu -CSI total- e a quen mo lembrou, véxase Snob), pero foi un non quitar os ollos do escenario. É incrible a forza que transmiten os taconeos, que mesmo ás veces estás á expectativa de que os fagan soar, as palmas, o son dunhas simples cordas de guitarra e o ritmo que imprimen os caixóns e máis incrible aínda é como o corpo se pode chegar a expresar.
O espectáculo está baseado en "Canciones para después de una guerra" de Basilio Martín Patino, censurado polo réxime franquista. A min gustoume moito, e así como detalle bonito: o sorriso dun bailaor que non deixou de amosalo en todo o tempo. Así da gusto :) Si, é o primeiro pola esquerda da foto de arriba, ou Emilio Herrera ou José Barrios ou José Antonio Jurado ou Alberto Ruiz. Eu penso que se chama Emilio, pero é unha suposición.
Con todo, dicir que non foi o flamenco que todos pensamos e para mostra un botón, que vos deixo o programa:
Boquerones del Alba - Angelillo
Blues Dingue - Henri Salvador
Tatuaje - Concha Piquer e cantada nesta ocasión por Ana Ramón
Guitarra Dímelo Tú - Atahualpa Yupanqui
Soleá de la Cueva - letra de Miguel Hernández
Publicidad - onde nos anunciaban o Cola-Cao e Polvos
Percusión luces - Atahualpa Yupanqui
Taranto para Mujeres - que é unha canción popular e que veu precedida dun "Vamos a acordarnos de Santa Cruz"...e a partir de aí non deixei de pensar de Sevilla e de cando quixen unha casiña pequena branca encalada en Almería (xa llo comentei a Kiko)
Soñar - letra de Antonio Machado
Nanas de la Cebolla - letra de Miguel Hernández e cantada por Serrat
Alegría - letra de Antonio Machado e popular, que cantaba José A. Carrillo, igual que Guitarra Dímelo Tú
When the saints marching in - Louis Armstrong
Imagine - John Lennon, cantada por Susana Ruiz (gospel mil)
Todo isto reinventando e adaptando o flamenco a estas músicas, que nunca é todo o que parece (gracias a deus ou a quen sexa).Despois de todo isto aplaudimos un montón (e non foron as palmas do comezo, que os coruñeses son dun exquisito que non sabedes vos ben, que como se retrasaban un pouco- e eso que aínda non chegara toda a xente- comezaron a darlle as mans a ver se comezaban...total, por un cuarto de hora de retraso, pareceume mal o das palmas, o do retraso tanto me tivo, que na taquilla aínda estaban dando entradas) e agasalláronnos cun Tengo una vaca lechera...encantoume, a pena máis pena, foi que tiven que ir soa. Ao meu lado estaba outra rapaza noutra tesitura similar, pero tanto tivo, que xa vos deixo a "Nanas de la Cebolla" aí arriba para compartilo con vos, que te soy muy así.
Ao saír atopei a un compañeiro de traballo, comentamos as impresións e de paso coñecinlle a moza. Toda unha experiencia señores, un día destes merco un traxe de gitana. Tolón, tolón!!
Para rematar palabras de María Pagés deste espectáculo adicado a Manuel Vázquez Montalbán ("La canción popular es el cauce más apto para representar la historia sentimental de un pueblo")
"...En particular, dedico La nana de la cebolla a mi hijo Pancho y a todos los adolescentes que empiezan a alejarse del maravilloso mundo de la infancia, ya en la frontera de la comprometida jurisdicción de los adultos, para que nunca olviden que la fantasía, los sueños, la sonrisa y la tolerancia son las herramientas más apropiadas en ese taller donde los adultos tenemos que trabajar para la construcción del equilibrio social más justo para todos."
Ao final, vai ser o que dicía o arume dos piñeiros citando a Biedma, " que la vida iba en serio".
Non.
O flamenco é unha guitarra, é unha caixón, é unha voz que ás veces te rompe por dentro, é un home con porte que viste un traxe, un chaleque e nunca unha corbata porque é libre e, sobre todo, son as sombras das luces na silueta dunha MULLER, unha muller con maiúsculas á que non deixas de mirar. O pelo moreno -tanto ten recollido coma solto- os brazos infinitos, o corpo que se forma dentro dun vestido que ás veces deixa ver as pernas que rematan nuns zapatos de tacón sublimes.
Este venres fun ver "Canciones, antes de una guerra" da Compañía María Pagés e, dende o comezo ata a fin, a hora e media que durou, máis ou menos, de baile e música e danza non nos deixou de abraiar a todos os que estabamos alí. Eu non sei nin o que era que agardaba, nin a arroutada que me dou para ir (igual a descuberta de Bambino ou algo semellante, gracias a quen mo descubriu -CSI total- e a quen mo lembrou, véxase Snob), pero foi un non quitar os ollos do escenario. É incrible a forza que transmiten os taconeos, que mesmo ás veces estás á expectativa de que os fagan soar, as palmas, o son dunhas simples cordas de guitarra e o ritmo que imprimen os caixóns e máis incrible aínda é como o corpo se pode chegar a expresar.
O espectáculo está baseado en "Canciones para después de una guerra" de Basilio Martín Patino, censurado polo réxime franquista. A min gustoume moito, e así como detalle bonito: o sorriso dun bailaor que non deixou de amosalo en todo o tempo. Así da gusto :) Si, é o primeiro pola esquerda da foto de arriba, ou Emilio Herrera ou José Barrios ou José Antonio Jurado ou Alberto Ruiz. Eu penso que se chama Emilio, pero é unha suposición.
Con todo, dicir que non foi o flamenco que todos pensamos e para mostra un botón, que vos deixo o programa:
Boquerones del Alba - Angelillo
Blues Dingue - Henri Salvador
Tatuaje - Concha Piquer e cantada nesta ocasión por Ana Ramón
Guitarra Dímelo Tú - Atahualpa Yupanqui
Soleá de la Cueva - letra de Miguel Hernández
Publicidad - onde nos anunciaban o Cola-Cao e Polvos
Percusión luces - Atahualpa Yupanqui
Taranto para Mujeres - que é unha canción popular e que veu precedida dun "Vamos a acordarnos de Santa Cruz"...e a partir de aí non deixei de pensar de Sevilla e de cando quixen unha casiña pequena branca encalada en Almería (xa llo comentei a Kiko)
Soñar - letra de Antonio Machado
Nanas de la Cebolla - letra de Miguel Hernández e cantada por Serrat
Alegría - letra de Antonio Machado e popular, que cantaba José A. Carrillo, igual que Guitarra Dímelo Tú
When the saints marching in - Louis Armstrong
Imagine - John Lennon, cantada por Susana Ruiz (gospel mil)
Todo isto reinventando e adaptando o flamenco a estas músicas, que nunca é todo o que parece (gracias a deus ou a quen sexa).Despois de todo isto aplaudimos un montón (e non foron as palmas do comezo, que os coruñeses son dun exquisito que non sabedes vos ben, que como se retrasaban un pouco- e eso que aínda non chegara toda a xente- comezaron a darlle as mans a ver se comezaban...total, por un cuarto de hora de retraso, pareceume mal o das palmas, o do retraso tanto me tivo, que na taquilla aínda estaban dando entradas) e agasalláronnos cun Tengo una vaca lechera...encantoume, a pena máis pena, foi que tiven que ir soa. Ao meu lado estaba outra rapaza noutra tesitura similar, pero tanto tivo, que xa vos deixo a "Nanas de la Cebolla" aí arriba para compartilo con vos, que te soy muy así.
Ao saír atopei a un compañeiro de traballo, comentamos as impresións e de paso coñecinlle a moza. Toda unha experiencia señores, un día destes merco un traxe de gitana. Tolón, tolón!!
Para rematar palabras de María Pagés deste espectáculo adicado a Manuel Vázquez Montalbán ("La canción popular es el cauce más apto para representar la historia sentimental de un pueblo")
"...En particular, dedico La nana de la cebolla a mi hijo Pancho y a todos los adolescentes que empiezan a alejarse del maravilloso mundo de la infancia, ya en la frontera de la comprometida jurisdicción de los adultos, para que nunca olviden que la fantasía, los sueños, la sonrisa y la tolerancia son las herramientas más apropiadas en ese taller donde los adultos tenemos que trabajar para la construcción del equilibrio social más justo para todos."
Ao final, vai ser o que dicía o arume dos piñeiros citando a Biedma, " que la vida iba en serio".
Non.
1/19/2007
Arrepentirme podería ser algún tipo de arte
É o nome dun bló, nome moi acertado que sempre me gustou. O caso é que de artista teño pouco e prometer, prometín (e unha vez metido...adeus ao prometido, como era o dito ese?). Así que hoxe creo que tamén vai ser visita obrigada a Apocalipse do porco de ghanito.
Ains, igual son algo artista.
Ains, igual son algo artista.
2.000 razóns para esquecerme de todo
Como na vida gañarei un Xerais, voume contentar con plaxiar, reversionar, copiar ou adaptar ao meu gusto o último. Este intento fachendoso vaise chamar 2.000 razóns para esquecerme de todo.
Chegamos á idade madura cando habendo para escoller dúas tentacións, escollemos a que nos permite chegar á casa máis cedo. D.B.
Á miña nai, a meu irmán que a día de hoxe escangallou 3 ou 4 coches (xa non sei) e a meu pai que nos atura e aturamos e a quen quero crer que lle debo a afección de ler. As/os demais xa sabedes, se compartimos unha noite xuntos, xa sodes da familia.
Dorian-A cualquier otra parte
Chegamos á idade madura cando habendo para escoller dúas tentacións, escollemos a que nos permite chegar á casa máis cedo. D.B.
Á miña nai, a meu irmán que a día de hoxe escangallou 3 ou 4 coches (xa non sei) e a meu pai que nos atura e aturamos e a quen quero crer que lle debo a afección de ler. As/os demais xa sabedes, se compartimos unha noite xuntos, xa sodes da familia.
Dorian-A cualquier otra parte
1/17/2007
e-music, o programa que todos deberían escoitar
Onte e-music emitiuse dende o CentroOn na Coruña, era a primeira vez que deixaban o estudo da CuacFM (Club de Universitarios Activos...o Cuac significaba algo) e déronse cita moitos dos colaboradores do programa, que acompañaron a Sak: anxo, maria lado, superxis (Risto Meijide é unha copia barata deste home), ascárida e o zimmer 103 que fixo o seu acompañamento vía telefónica. Ghanito estivo de observador xunto co home que nos descubriu as camisolas sitas en alegoria (que non sei como se chama, que fomos tan maleducados que non nos presentamos).
O conto foi que eu escoiteinos dende o traballo e creo que fixen subir a audiencia do programa polo menos en cinco persoas (hai que promocionar os bos traballos) e despois baixei cara o Cantón Pequeno onde ghanito, tan majo coma sempre, me foi buscar ata a Fundación Caixa Galicia. Na Barrera uníusenos SugarKane e alí estivemos falando de todo un pouco, de ferretes, do second life, de Sono-Tone, de libros, etc.
Marcharon ascárida e ghanito e, despois doutra rondiña, cambiamos de sitio e fomos A Cova Céltica onde estaba Pedro que nos tomou nota do que queriamos e alí continuamos dándolle a lingua, escoitando música techno da nintendo-ds featured by Sak e do móbil do SugarKane, rimos un montón coas historias de María e tamén falamos de aterraxes en avión no aeroporto da Coruña y otros lugares, que somos gente viajada.
E para rematar todo isto:
Punto un: se nalgún baño, aseo, WC ou como lle queirades chamar, vedes pegatinas de e-music, é que algún de nós estivo alí. Co cal, a escoitar e-music.
Punto dous: a comisión de festas do e-music está comezando a traballar nunha. Agardamos convocatoria.
Punto tres: Supercablekis (onde se meteron?) que saíron reseñados na mondosonoro en papel dentro dos grupos galegos a destacar do 2006. Co cal, a berrear todos o Axe Effect:
Supercablekis-Axe Effect
Don't you know
You are always waiting
Waiting something you
can't do
Where did you go
I really try to say it
I'll be waiting for you
I don't know where I go
Where I go to see you
Where i go to find you out
It's very hard to see you
Very hard to find you
Where did you go
It's very hard to beat you
Where did you go
It's very hard to fuck you
You are always waiting
Waiting something you
can't do
Where did you go
I really try to say it
I'll be waiting for you
I don't know where I go
Where I go to see you
Where i go to find you out
It's very hard to see you
Very hard to find you
Where did you go
It's very hard to beat you
Where did you go
It's very hard to fuck you
Uh yeah!
* Esquecíaseme, débolle cartos a un par de persoas, pero como habemos de quedar outra vez, heillos de devolver.
1/14/2007
Ño! Cabaret!
Pois fomos ao final ao The Dog´s Bollocks ou os "Collóns do can", como dixo Pepa, a ver o grandioso espectáculo de Davide Salvado (canta razón oko), Pepa Yañez e Nacho Muñoz. Non tiña nin idea do que me ía atopar no Cabaret d´aquí e resultou ser toda unha experiencia.
Chegamos aos Collóns do can e fastidiounos algo que as poucas mesas que había estivesen reservadas, co cal dispuxémonos a pedir algo na barra e estando alí tiven un anaco longo para escoitar a X.S. , a unha rapaza que ten un aire a Paula Carballeira e a outro mozo que non sei quen era (téñome que poñer ao día co famoseo galego) falar de A Roda, ese sitio mítico en Malpica, de Bravú e máis cousas das que xa non me enterei.
E despois dese momento "anda, dame unhas pintas" e de cutre-lercheo apareceron Nacho no piano e Pepa e Davide que comezaron cuns leves problemas cos micrófonos que continuarían toda a noite pero que, gracias á súa espontaneidade e bo humor, aínda nos fixeron rir máis.
Fixeron unha perfecta deconstrucción do folclore galego, salamantino, andaluz e mesmo o occitano. Neste último, sacáronme(nos) ao escenario (todo por dicir que na Coruña non había Alameda se non Xardíns) a bailar con Pepa, cun alumno de Davide e cunha rapaza que se chamaba Mónica un baile occitano: que ben o pasamos e ata nos chamaron riquiños ^^!
O sitio estaba cheo e, como dixeron eles, ben daba para encher o Fórum Metropolitano aquí na Coruña, non deixaron de facer referencias aos pijos coruñeses, a descubrirnos o rueiro coruñés da man de Marcial de Adalid...xeniais, tan xeniais que nos fixeron cantar con eles, quecer as mans de tantos aplausos que lles demos, admirar o corpo de Davide en todo o seu esplendor e mesmo o de Pepa, que tamén tivo momentos "cárnicos", e sen que lle pareza mal a ninguén, teño que dicir que o de Sue Ellen igual vai ser cousa de familia (anque os demais tampouco nos quedamos atrás).
En definitiva, un espectáculo a recomendar e non sabedes canto me rin.
1/11/2007
Namorados ata as porcas
Estes dous mozos, Natalia e Mariano, fugáronse o día de Reis. Seica á familia dela non lle gustaba que saíse con el e que comezara a descoidar os estudos, o resultado foi que decidiron escapar da casa "porque están enamorados hasta las tuercas". Din que os viron na estación de tren da Coruña, que poderían estar en Compostela e mesmo hai quen sostén que xa andan en Portugal.
Nova en El País, El Correo Gallego e La Voz de Galicia. Se os vedes, avisade as autoridades, non vaia ser que lles pase algo.
Seica cando te namoras a esas idades (16, 17 anos) segundo o psicólogo Julio Prol "so se ve á persoa á que se quere, non se atende a razóns, e pode chegar a mudar a maneira de ser completamente. O amor nesta idade é moi influínte."
Miña nai sempre me dicía que a vida non era coma nas películas cando me via así media ensoñada. Eu antes enfadábame e agora penso que a vida é sempre moito mellor que as películas e, anos despois desa frase, sigo facendo burradas por amor, por cariño, por gusto, por diversión...Nunca cheguei a fugarme de sitio ningún, como moito unha noite enteira ata o día seguinte, unha fin de semana, cinco días por aí...cousas así, onde ninguén sabía onde estaba máis que a persoa coa que compartía eses momentos.
O amor é bonito cando te empapas da outra persoa (e non me sexan revirados co de empaparse) porque deso vai, de aportar, de dar, de coller o mellor de cada un, de rir e de vivir con eses subidóns de emocións e de hormonas, de que cada día sexa unha festa, de vivir na eterna adolescencia onde non hai problemas ou polo menos non os andas buscando, pero non nesa adolescencia de traumas, críticas, complexos e tendencias suicidas...non, refírome a adolescencia de amigos, de lercheo, de festa continua, de irresponsabilidade, de alegría e de benestar, que mentres non morra ninguén, nada é un problema.
E cando remata todo iso, rematou, pero que ben o pasamos, non? Que bonito é estar namorado ata as porcas!
Gracias ao fedello as "tuercas" son a partir de agora "porcas":
porcas.f. Peza de metal en forma de prisma cunha cavidade en espiral no centro onde se enrosca o parafuso. Aperta ben a porca coa chave inglesa.
1/06/2007
Regalos que aínda non teño
Eu perdín a cámara e os Reis dixéronme que me habían traer unha, igual non hoxe, pero que tería outra e a ver se despois saen unhas fotos tan chulas coma as do libro que me dixeron que tamén me ían regalar.
O libro é "Digital Diaries", de Natacha Merrit, unha rapaza que comezou a sacar fotos da súa intimidade e da dos seus amigos coa cámara dixital. Eric Kroll, fotografo fetichista, atopouna polas fotos que colgaba na rede.
Os de Taschen din que, vendo estas fotos, un pode reflexionar sobre a intimidade, a publicidade e o narcisismo nestes tempos da idade dixital, mesmo chegar a algún tipo de autoexploración coa axuda da cámara. A Merritt di que ela atopou un xeito de masturbarse a súa maneira no novo milenio.
De momento no flickr non teño fotos desas e mañá agasallareille a alguén "Tres segundos de memoria" de Diego Ameixeiras ... pero quero ter Digital Diaries e unha cámara dixital na man xa!!
Ah, deixáronme carbón, pero como non teño cámara non poido demostralo.
1/02/2007
Regueifa va, regueifa viene
Regueifas no 4 caminhos-Alalá
Non vou ser eu a que diga o que é unha regueifa que xa o explican moi ben arriba, e o Gustavo Harvey (rapaz, que me das, que ultimamente so falo de ti) máis eu, que gustamos moito de facer trangalladas xuntos dos xeitos máis inverosímiles, puxémonos a regueifar e esto foi o que saiu:
Estaba a falar con Txiki,
un rapaz como non os hai,
"Escapa del, escapa filla"
sería o que diría calquera nai
A minha nai já me avisa
do perigo das rapaças,
pra colher-lhes o sabor
há que tomar duas taças
Para tomarlle dúas tazas
hai que volver a velas
e o malo das cativas
e que nunca chegas a coñecelas
Quase melhor nom saber
o que pensam essas lerchas,
que te usam pra umha noite
e logo deixam-te na percha
E se te deixan ben colgado
tampouco llo tomes a mal,
porque a ver a que home
non lle gusta unha comida sen sal
A comida sem sal, nena,
nom é para este gourmet
que gosta do bom vinho
e muito mais do bom comer
E a ver que andas comendo,
que ben se che ve na cara,
que o teu é trabar na carne
e darlle pouco a cuchara
Nom lhe dou muito à "cuchara"
pois gosto mais da culher
e ainda mais gosto
de comer boa mulher
A ver se atopas unha desas,
que che faga boa comida
e que entre perol e perol
che dea boa vida
Nom sei se é possível
a boa vida ao meu lado,
mais se me comem com bo jeito
serei homem engraçado
Pois con esas trazas que levas,
a ver a onde a vas buscar,
que muller tan completa
é complicado atopar
Eu nom ando à procura
de mulher que me merece,
me conformo com algumha
que nem rosme nem rece
Renega das santas mulleres
e búscaas de mala vida,
ti o que buscas
seguro que é unha querida
Tal cousa nom e certa
mulher meiga e teimosa,
que o que busca o superxis
é umha companheira animosa!
Pouco durmiría a compañeira
en semellante compaña,
que o que lle gusta a este malandro
é andar de troula e de farra
Mala imagem estou a dar
polas terras da Corunha
pois o que este homem quere
é umha boa carne para esta unha
Mira que comer carne
sempre é pecado en coresma,
e a imaxe que ti das,
paréceseche ben á miña mesma
Eu fartei de comer carne
e nom gosto do pescado
assim que desde agora mesmo
fago-me vegetariano
Come cenouras e come pepinos
pero nunca comas ovos
(non vaias gostar deles)
nin te mestures con isolinos
Som as isolinas pátrias
adoradoras dos pepinos,
mas este anarco-reintegrata
gosta do canibalismo
Xa dicía eu que era un veleta:
agora herba, agora carne,
non hai quen se aclare
con este home mangante
Este home gosta da carne
se pode lame-la antes
seja de porca, de vaca
ou de galega-falante
Pois se gosta da carne,
cónvidoo a unha enchenta,
véñase con toda a fame do mundo
o sábado a Compostela
...y si dios no lo remedia, alí estaremos coma reis que somos, o 6 de xaneiro no concerto da Sala Capitol de The Meteors+The Tumbitas+Los Santos.
Bueno e todo esto aprovéitoo para darlle a noraboa a ese home que é o regueifeiro e a todo o seu traballo na Regueifa e a toda a xente de Sono-Tone que é unha pasada, que están facendo un traballo de medo e que da xenio ver como o equipo funciona e a cantidade de cousas que nos están descubrindo: música galega, música extranxeira, música de hoxe e de sempre, videoclips, reseñas de libros, de cinema, entrevistas, os gustos musicais de persoas da nosa terra, sorteos, humor, foros...que máis se lle pode pedir, que máis se lle pode pedir A Revista Galega de Música??? Pois que dure, que medre e que nos siga embelesando moito tempo con eses sons musicais que nos achega cada semana.
Non vou ser eu a que diga o que é unha regueifa que xa o explican moi ben arriba, e o Gustavo Harvey (rapaz, que me das, que ultimamente so falo de ti) máis eu, que gustamos moito de facer trangalladas xuntos dos xeitos máis inverosímiles, puxémonos a regueifar e esto foi o que saiu:
Estaba a falar con Txiki,
un rapaz como non os hai,
"Escapa del, escapa filla"
sería o que diría calquera nai
A minha nai já me avisa
do perigo das rapaças,
pra colher-lhes o sabor
há que tomar duas taças
Para tomarlle dúas tazas
hai que volver a velas
e o malo das cativas
e que nunca chegas a coñecelas
Quase melhor nom saber
o que pensam essas lerchas,
que te usam pra umha noite
e logo deixam-te na percha
E se te deixan ben colgado
tampouco llo tomes a mal,
porque a ver a que home
non lle gusta unha comida sen sal
A comida sem sal, nena,
nom é para este gourmet
que gosta do bom vinho
e muito mais do bom comer
E a ver que andas comendo,
que ben se che ve na cara,
que o teu é trabar na carne
e darlle pouco a cuchara
Nom lhe dou muito à "cuchara"
pois gosto mais da culher
e ainda mais gosto
de comer boa mulher
A ver se atopas unha desas,
que che faga boa comida
e que entre perol e perol
che dea boa vida
Nom sei se é possível
a boa vida ao meu lado,
mais se me comem com bo jeito
serei homem engraçado
Pois con esas trazas que levas,
a ver a onde a vas buscar,
que muller tan completa
é complicado atopar
Eu nom ando à procura
de mulher que me merece,
me conformo com algumha
que nem rosme nem rece
Renega das santas mulleres
e búscaas de mala vida,
ti o que buscas
seguro que é unha querida
Tal cousa nom e certa
mulher meiga e teimosa,
que o que busca o superxis
é umha companheira animosa!
Pouco durmiría a compañeira
en semellante compaña,
que o que lle gusta a este malandro
é andar de troula e de farra
Mala imagem estou a dar
polas terras da Corunha
pois o que este homem quere
é umha boa carne para esta unha
Mira que comer carne
sempre é pecado en coresma,
e a imaxe que ti das,
paréceseche ben á miña mesma
Eu fartei de comer carne
e nom gosto do pescado
assim que desde agora mesmo
fago-me vegetariano
Come cenouras e come pepinos
pero nunca comas ovos
(non vaias gostar deles)
nin te mestures con isolinos
Som as isolinas pátrias
adoradoras dos pepinos,
mas este anarco-reintegrata
gosta do canibalismo
Xa dicía eu que era un veleta:
agora herba, agora carne,
non hai quen se aclare
con este home mangante
Este home gosta da carne
se pode lame-la antes
seja de porca, de vaca
ou de galega-falante
Pois se gosta da carne,
cónvidoo a unha enchenta,
véñase con toda a fame do mundo
o sábado a Compostela
...y si dios no lo remedia, alí estaremos coma reis que somos, o 6 de xaneiro no concerto da Sala Capitol de The Meteors+The Tumbitas+Los Santos.
Bueno e todo esto aprovéitoo para darlle a noraboa a ese home que é o regueifeiro e a todo o seu traballo na Regueifa e a toda a xente de Sono-Tone que é unha pasada, que están facendo un traballo de medo e que da xenio ver como o equipo funciona e a cantidade de cousas que nos están descubrindo: música galega, música extranxeira, música de hoxe e de sempre, videoclips, reseñas de libros, de cinema, entrevistas, os gustos musicais de persoas da nosa terra, sorteos, humor, foros...que máis se lle pode pedir, que máis se lle pode pedir A Revista Galega de Música??? Pois que dure, que medre e que nos siga embelesando moito tempo con eses sons musicais que nos achega cada semana.
Subscrever:
Mensagens (Atom)