Igual son unha ilusa, pero...

Xa de pequenos nos decatamos da realidade que temos arredor, unha realidade que di que todos somos iguais pero que imos descubrindo rica e chea de matices precisos para distinguirnos os uns dos outros. Eu, con 6 anos, fun consciente de que posuía algo que me diferenciaba e do que estaba moi orgullosa: a lingua. Creo que foi o ano do centenario do nacemento de Castelao no que unha pícara escribiu, con trazos de lapis que non se borraron co paso dos anos, unhas liñas: “Nas cidades xa non se rin de nós se falamos o galego. Eu falo galego e a miña familia tamén. Nas escolas de Trasmonte fálase o galego.” Nesas tres frases recolleu un chisco de autoodio e desprezo que por algún lado foi insuflado, a familia coa que nos identificamos e que instaura valores e costumes, e a educación, tan necesaria para que esa nena seguise aprendendo moitas máis cousas, todas distintas e todas enriquecedoras.

Hai case un ano que coñezo a Andrea, unha rapaza dunha vila calquera deste país. O outro día, mentres estabamos con súa nai, díxome Tú hablas gallego. Si, sorrín. Y tú sabes hablar como nosotras?Por un intre, tan pequeno como imborrable é o seu recordo, creo que ese autoodio insuflado e un complexo de inferioridade quixeron facer presenza. O que lle atinei a dicir foi que si, pero que non me facía falla falar coma ela porque as dúas nos entendiamos. Andrea asentiu e animeina a continuar facendo o traballo que tiñamos entre mans, amodiño. Y que significa amodiño?
Así dese xeito funme decatando da verdade: amodiño é como nos imos dando conta da nosa idiosincrasia como colectivo que xa é usada como reclamo publicitario, de que somos país, de que temos unha cultura de noso, de que podemos ser creadores doutra realidade mimando aquelo que temos que gastar por exceso de uso, o único que permite que nos comuniquemos cos demais, aquelo que nos diferencia e que nos vai unindo amodiño: a lingua.

Amodiño é como van mudando as cousas: poder ler a Baricco, a Kavafis ou a Houellebecq xa é unha realidade da man de Rinoceronte, como real é ir a un concerto e poder tararear “só cinco coma min, controlamos o planeta” con The Homens. Tan real como rirte dos que se rían de ti (que agora tentan anular aos galegofalantes por ser diferentes e non avergonzarse de selo) dicindo que Galicia es una mierda como os Ataque Escampe, e pensar que cando se cree a segunda canle da TVG haberá cabida para toda a explosión cultural que se está creando nun idioma que medra cada día máis.

Amodiño é como nos imos decatando de que a realidade máis próxima que temos é a mesma que lle pode interesar ao resto do mundo: a Unión Europea pode tomar como exemplo a rexión Galicia-Norte de Portugal, premios nacionais e internacionais de literatura gáñanos autores que escriben en galego…e se outros recoñecen o valor da nosa lingua como nexo de unión, como significado de calidade, a que agradamos nós?

Estamos no momento de romper eses tópicos de se subimos ou baixamos escadas e avanzar, sen mirarnos o embigo e deixando á marxe as críticas destructivas, porque estou segura que ese é o camiño para que Andrea, o día de mañá, aprecie todo aquilo que saia da lingua que tanto sufriu e que tan politizada está nestes intres.

Andrea cando medre, mercará camisolas do Rei Zentolo, asistirá ao Artenativa, irá a Portugal cunha idea distinta á de mercar toallas e lerá a Clarice Lispector sen precisar traducción, porque a lingua, anque nos diferencia, tamén crea lazos de unión. E iso que fará Andrea é o normal.

Istoria de I

Gústame moito este novo proxecto de Igor Lugrís, Poesía para ver/poesía para ler, do que forma parte o poema A minha língua quero na túa boca.



E eu sígo tentando facer poemas de abecedario para outro proxecto seu.

Istoria

I. Inféstana inmumerables imbecilidades (idiotas).
Iscade insectos!
Insisten insaciables: imposibilítana. Irrompen insanos, invádena intratables, infernais (in)humanos. Inféctante I.
I-kurriña, I imperturbable, I inspira.
I inventa illas inaccesibles, icebergs interoceánicos, ideas incribles, ignotos istmos, iglús icosaédricos, isoglosas ilegais…incluso invernos ibicencos.
Inventas iso I, invéntalo imparablemente, impetuosa. Inventas infinitos instantes, inmunízaste imaxinando isto.
Ignición.
I implosiona: impúlsase incontrolablemente, inalcanzable, ilesa…indecentemente impúdica.

I´m I.

Os mellores amigos

De súpeto e a ritmo desta avanzadilla de Kara.o.ke de Projecto Mourente (agora mesmo soando Por adiante e por atrás) o pesadelo neboento que me envolvía, semella que comeza a esvaírse. Timidamente agroma nos beizos iso que semella un sorriso, que había moito tempo que non era tan habitual como acostumaba, na miña faciana. Son lembranzas e esperanza de que teña moitas máis cousas boas que recordar de aquí en diante.

Tantas cousas que me dixeron, outras tantas que sei que se calaron e unhas poucas que nunca terían que ser ditas comezan a ordearse e a impulsarme para que bote un chimpo para caer de novo no mundo (im)perfecto que vivín e que volvo soñar.

Nunca sabes como a vida (ou unha mesma) te pode sabotear, dende logo non quero volver a poñerllo fácil. Mentres tanto, no canto de analizar os posibles contratempos (que terei que solucionar porque shit happens sempre), deixo que o meu corpo sexa arrolado por esta marea de benestar, o carpe diem funciona e permitirme saborear estes momentos neste momento é un luxo: a felicidade está na sala de espera da felicidade, que di o Punset.

Os piores inimigos

Projecto Mourente-Os piores inimigos

...sempre sorrirán.

Xenial Projecto Mourente, esta canción acaba de engaiolarme por moitos motivos.
www.myspace.com/projectomourente

Xenética e ambiente

Mañá faise un ano da desaparición de Maddeleine, o pai de MariLuz anda de viaxe recollendo firmas para pedir a cadea perpetua para os pederastas, non nos colle na cabeza o que fixo o tal Fritzl mantendo 24 anos á súa propia filla nun zulo e nin de lonxe somos capaces de imaxinar o que para esa rapaza tivo que supoñer estar encerrada tanto tempo, ter que manter relacións sexuais co seu propio pai e ademais ter fillos del.

Xa hai anos que dende a xenética veñen estudiando as variacións alélicas dun xen que controla a unha enzima, a MAOA. Niveis inusuais desta enzima téñense asociado a depresión, abuso de substancias, transtorno de atención e madurez sexual irregular. Variacións xenéticas do xen que a controla tamén se asociaron a conducta antisocial e comportamento violento. Con todo non se pode ser tan determinista coma Sarkozy, que atopa na xenética a explicación aos suicidios e á pederastia. Seguramente Sarkozy remataría facendo de Francia unha especie de Gattaca, pero todos sabemos como remata o conto.

Gattaca(1997)-Trailer


De feito, os estudos realizados neste sentido indican que non se pode demostrar unha conexión directa entre a xenética e a violencia, se non que en maior medida son os factores ambientais os que fan que ter esa estructura xenética supoña maior probabilidade de densenrolar conductas antisociais. Os factores ambientais dos que se fala, polo xeral, son o maltrato, o abuso sexual, etc e inflúen moito máis cando se dan na infancia.

Non se nace pederasta, non se nace maltratador, non se nace violador...algo tivo que acontecer para que remataran comportándose así, o gran problema agora é que facer ante todos estes comportamentos, se é posible ou non reinsertalos socialmente, se son capaces de cambiar esa forma de actuar, se mediante drogas e/ou terapia psicolóxica se solucionará o problema (se a min me costa cambiar o meu xeito de comportarme en determinadas situacións, comportamentos que non teñen consecuencias excesivamente graves, canto máis non lles costará a eles)...e non so iso, se non se a sociedade (cada un de nós) é capaz de perdoar a unha persoa que tivo a mala sorte de ter uns xens e unhas vivencias alleas á súa propia vontade que fan que o seu comportamento nos dea tanto noxo como para querer facelos desaparecer.

Porque despois penso nas víctimas destas persoas, se os que agora nos dan mágoa nun futuro tamén se comportarán do mesmo xeito que os seus verdugos(o factor ambiental xa o teñen, so lles faltaría o xenético). Semella un bucle de nunca acabar.

Con realidades tan duras e incertas, acudo á ficción, acudo a Kevin Bacon e a unha película do 2004: The woodsman (O leñador). Non é unha película dura, durísima, pero tampouco é unha película fácil de ver. Inquieta moito porque é moi complicado poñerse no sitio, porque ninguén quere ter un caso semellante preto, porque o perdón é moi difícil, porque hai cousas que non podemos xustificar emocionalmente por moito que poñas un xen ou unha historia persoal dura detrás. Recomendo vela.

The Woodsman(2004)-Trailer

Estimulación excesiva

Ignoro a vida media das flores de cidade, pero estímoa escasa: a contaminación, algún acto vandálico no que se vexan envoltas, o mareo de non saber cando é día e cando noite...escasa.

Acontece que chegou ás miñas mans un tulipán que residía á beira dos Xardíns de Méndez Núñez unha noite calquera. Estaba aberto, supoño agora que porque tiña unha farola iluminándoo xusto enriba del. No traxecto que me levou a unha cafetaría preto da casa foise pechando, lentamente, morrendo nunha agonía silenciosa por falta de luz e verse a flor arrincada e privada do seu sustento.

Pouseina na mesa da cafetaría, tremendamente iluminada esta e quedei mirando para ela. Mirando cun asombro infantil os pétalos abrir, dun xeito lento, nunha certeza de vida, nunha resposta absurda a un estímulo lumínico, dun xeito autómata. Deixei morrer esa flor que na noite aínda se mantiña aberta e que, se poidese, de seguro que emitiría sons desagradables mentres morría tentando redirixirse á luz, tentando que a savia seguise fluíndo por todo o seu ser, tentando, quen sabe, dar unha chamada de atención co seu recendo exquisito. Pero rematou a súa vida semi-estática diante de min sen que fixese nada máis que mirala e observar a súa reacción ante a luz que lle daría vida en circunstancias normais e que non era máis que un estímulo ao que de xeito mecánico reaccionaba aínda tendo a certeza de que non lle serviría de nada máis que gastar enerxía e levala á morte.

Era unha flor bonita. Cando xa non foi, nada lle doeu. A dor ten unha compoñente emocional e por tanto subxectiva...un vexetal o máis seguro é que reaccione a un estímulo calquera pero non creo que o procese máis alá da sensación. Un ser humano si e a agonía nos últimos días de vida de calquera persoa ben merece que a eutanasia sexa algo máis ca unha palabra.

Asociación DMD

(realmente isto comezou porque non me gustaría tentar revivir cando estou recibindo estímulos por outro lado que me indican que non me vai valer a pena, que sigo morta. se morta estou, se morta vou estar, morta quedo)

Anatomía dun café

Nos días que non hai que madrugar adoito espertar coa luz do sol, cedo. O cristal da ventá deixa pasar a claridade e as miñas retinas son sensibles ao gradual cambio de luz, as pálpebras ábrense sen ser eu consciente e volvo á realidade abandoando as ensoñacións. Isto último é incorrecto...vivo nun mundo de fábula (que non fabuloso).

Aínda queda hora e media para que o móbil comece a emitir os sons que o resto da semana fan que bruscamente me incorpore do leito para completar de xeito automático outras 24 horas de indigno traballo. E cando digo indigno é porque día tras día hai que enfrontarse a inxustizas froito da xenética, de axentes externos, factores ambientais, de idiopatías que provocan co tempo que a propia persoa non se recoñeza a si mesma. Indignamente dignificante ou dignamente indigno. A min gústame, doutro xeito non o faría.

Gusto tamén de preparar café con tempo, para tomalo sen présa na miña taza preferida: unha verde que di MU, un regalo dun amigo imblogsible que aínda descoñezo (quen es?) por non poñerme a facer combinacións probables porque, ás veces, non saber ten o seu atractivo e son moitas as ocasións nas que non quero ser consciente, nas que non quero que remate a maxia. Máxico foi tamén o ano no que recibín este agasallo que coido como ouro, máis ca nada porque todo semellaba que ía ir ben. E mal non foi, so mudou o rumbo dun xeito máis ou menos satisfactorio. O que quero dicir é que me gusta moito a taza e que a encho día si e día tamén de café. Café de pota, porque non teño cafeteira italiana.

E disecciono os tipos de café. Café con compañeiras de piso de conversas infinitas, café prenamoramento, café insomne, café diplomático, café primaveral con raios de sol, sabas e pel núa, café diario mecánico, café de sobremesa, café dominical, café e nicotina nos teus beizos...e o de hoxe é café con teclas.

Eu quería dicir que teño un pasado e que o café na miña taza preferida fixo que pensase nel, e quería dicir que se tivese unha goma de borrar, o caderno da miña vida tería amnesia selectiva, ou mellor aínda: se o soubese antes, as páxinas escritas con zume de limón serían escritas con tinta chinesa para non ter segredos ou non serían escritas nunca. Pero o libre albedrío non é retroactivo e todo está feito, agora aos limóns voulle dar trabadas e, anque son máis de doce, tamén teño papilas gustativas para o amargo e terei que acostumalas a distinguir ese sabor para non envelenarme por erro.

A miña lingua e o zume de limón, a cervexa, o café...amargos todos. E gústanme eses velenos, son velenosa, coma o alacrán e cando ataco por instinto desexaría que as víctimas non fosen alérxicas. Isto último pertence ás páxinas que agora se escriben con tinta chinesa e, coma toda calígrafa inexperta, estou deixando borranchos negros por toda a superficie, manchas na pel que tardarán en borrarse das miñas mans.

Miro as mans e redescubro as mínimas telanxiectasias que, como outras imperfeccións, me caracterizan. Perdín totalmente o fío do que quería diseccionar...quixera ser Gray e ser quen de describirme para min mesma con tanto detalle como el fixo, pero remato sendo redundante e horas despois de abrir os ollos, de espertar doutro sono máis, penso en Escher, en que son a miña propia referencia, en que todos somos infinitos ata que nos poñen fin na memoria, que son un bucle egoísta que se centra nos restos dun café que queren ser unha magdalena e non son máis que unha mexericada melancólica calquera que nin debera ser escrita.

Pero a min gústame escribir sen motivo.

Por fin chegou o AVE a Galicia

Todo vai chegando, o bo e o malo. Touriño firmou con Carmen Caffarel un acordo de cooperación entre a Xunta e o Instituto Cervantes. Din uns que o Instituto Cervantes potenciará nos seus centros os cursos de lingua galega, que aumentará os libros en galego nas bibliotecas deste organismo e que a Xunta poderá proporcionar contidos culturais e académicos aos portais do Instituto Cervantes na rede. Outros danlle máis importancia á outra parte do acordo: deste xeito a Xunta apoia a implantación e difusión do AVE (Aula Virtual de Español) para a aprendizaxe do castelán por internet e ao fomento da participación de empresas galegas nas actividades que a Xunta e o Instituto Cervantes leven a cabo de forma conxunta.

Ao igual que o outro AVE (Alta Velocidade Española), todo isto ten a súa parte boa e mala. Para a xente de fora será marabilloso, o que queira estudar galego no Instituto Cervantes de seguro que o poderá facer segundo este acordo, máis seguro que non de xeito virtual na páxina da Aula Virtual de Español. Tamén poderá vir quen queira da meseta no ano 2000-vai ti a saber cando, nun tren de alta velocidade. Nada diso é malo, está moi ben a promoción no exterior.

O problema é dentro do país. Que precisa facer o Instituto Cervantes en Galicia? Que clase de actividades de forma conxunta vai levar a cabo coa Xunta? En que idioma as levará a cabo? Supoño que como Instituto Cervantes que é, serán feitas en castelán. Tampouco é que me pareza mal, está ben, estamos en España e é o idioma que a maior parte dos españois adoitan falar. O conto é que se en Galicia se fala galego (e quero pensar que unha grande parte da poboación así o fai) e se o galego é promocionado polo mundo adiante, non sería ben promocionalo tamén no único lugar onde realmente continúa a ser rexeitado? Si, estaría ben.

Pero de novo pasa como co tren, facemos kilómetros de camiños de ferro con man portuguesa a paso de caracol (xa non de tartaruga) para estar mellor comunicados co resto de España, para que as grandes cidades de Galicia estean máis preto unhas doutras pero...que acontece con esas pequenas estacións chamadas apeadoiros? Desaparecen. E con elas todos os usuarios que teñen a opción do tren como a máis cómoda e proveitosa para viaxar.

Ser minoría é o que ten, que te acaban facendo desaparecer. Sei que os que viaxan dende Vigo á Coruña odian tanta parada, pero os que suben neses apeadoiros tamén teñen dereito a viaxar e coller o tren (para ir a traballar, a estudiar...esas cousas que fai a xente) e Renfe debería ofrecer unha solución a todas esas persoas que teñen a vía preto da súa casa (ou o Goberno da Xunta darlle un toque).

Por outra banda, Touriño podía estar máis atento ao que anda acontecendo na casa cos tangas, con tanta opinión anti-galego nos medios de comunicación, nas propias subvencións a prensa galega que non emprega a lingua galega para nada e que cando a utiliza é de xeito anecdótico, e deixar claro que o de rotular en galego é o máis normal do mundo e, por suposto, prepararse un Celga 4 ou 5. E está ben o que di do Instituto Cervantes e a imaxe que dá: "España plural, unida e diversa, desa España consciente de que a súa pluralidade lingüística e cultural é un dos seus maiores activos e un valor que nos fai a todos máis ricos”, pero é que ás veces convén mirar un pouco máis para a casa, non vaia ser que en Galicia a pluralidade vaia a converterse nun problema, non vaia ser que expresarse en galego sexa un acto que algúns queiran extinguir ao igual que os apeadoiros de Renfe. E pode mirar para outro lado, pero están aquí: e non son eu a que o digo, que o din eles mesmos definíndose así: En defensa de la libertad de idioma en la enseñanza, y contra la normalización lingüística en Galicia. Contra a normalización lingüística en Galicia, máis claro...

Ciganos

Amnistía Internacional solicitoulle á Xunta que poña en marcha un plan autonómico contra o racismo que inclúa medidas específicas de carácter político, social, económico e educativo para tratar de paliar a situación de discriminación que afecta a comunidades como a xitana e aos inmigrantes.

Chego a entender que o tema da droga o poñan por diante para rexeitar a veciños ciganos (ou xitanos, que non sei cal sería a palabra correcta), pero se esas manifestacións se levasen a cabo contra todo payo que soubesen traficante, entenderíao mellor. Con todo, os conflictos creados polo realoxo dos chabolistas de Penamoa e do Vao, a ver se valen para que os Servizos Sociais sigan traballando máis e mellor no tema da integración.

Polo demais, so penso que deberiamos vivir coma a xente e ser algo menos racistas, que algo diso creo que si que hai detrás de tanta manifestación (algo diso e un pouco máis de inquedanzas políticas)

Máis:
Quen tira a primeira pedra?
Aquí non
Callejeros: Penamoa

Enjuto Mojamuto

Despois de ver a Enjuto Mojamuto instalando Ubuntu, lembrei o meme pendente (outro) que tiña, convidada da man da Pirámide. Vai o meme e o meu video preferido de Enjuto:

Enjuto Mojamuto-El peor día de mi vida


Voz en off> Cantas horas ao día de media pasas conectad@ a Internet?
Enjut@> Entre catro e seis horas e despois de ver en The Inquirer que se se pasan máis de 30 horas á semana navegando por Internet es un ciberadicto e precisas tratamento, rematei pensando o obvio: Enjuto somos todos.
Voz en off> Cantas contas de correo tes?
Enjut@> Tres.
Voz en off> De cantas redes sociais es?
Enjut@> Flickr, Last.fm, twitter, chuza! (se se considera rede social, que eu si) e xa non contamos o facebook que me rematei aburrindo do conto. O youtube tamén vale? Blogomillo? (non, que está morto)
Voz en off> Que che gusta máis para expresarte: o blogue, a wiki, flickr ou twiter?
Enjut@> O blogue e non me preguntes por que.
Voz en off>Cantos blogueir@s coñeces persoalmente?
Enjut@> Moitos/as...non quedamos que son coma os cus e que cada persoa ten un? E sigue sendo certo que uns son máis bonitos e apetecibles ca outros.
Voz en off> Cant@s blogueir@s les habitualmente?
Enjut@>Pois non teño intención de poñerme a contalos, pero tamén moitos/as.

e quen queira facelo que o faga!

Máis libros, máis libres

Máis libros, máis libres é a frase escollida pola Consellería de Cultura para a campaña de promoción do libro e da lectura. Totalmente de acordo, máis libros e máis libres, por iso me gusta o traballo de A Regueifa, de Estaleiro Editora e de todo aquilo que veña utilizando as licenzas Creative Commons. E isto estase a facer aquí, en galego, porque os libros viven nas linguas dos que os escriben e dos que os len e tanto dá que os leas en papel coma en formato dixital, o que importa é que estás saboreando as palabras que ese autor che está regalando. Ademais, este ano foi proclamado pola Asamblea Xeral das Nacións Unidas o Ano Internacional dos Idiomas, e este foi o discurso de Koichiro Matsuura, Director Xeral da UNESCO:

No 2008, este acontecemento brinda unha nova oportunidade aos responsables políticos, aos axentes económicos e aos protagonistas da sociedade civil para que rindan tributo, cada un no seu ámbito, a ese instrumento singular da cultura, a educación, a participación, a comunicación e o esparcemento: o libro.
Pola súa contribución á creación e preservación da urdimbre educativa, cultural e económica das nosas sociedades, o libro desempeña nelas funcións múltiples e fundamentais.

Obra do inxenio humano protexida polo dereito de autor, que alimenta o patrimonio inmaterial da humanidade, o libro é ao mesmo tempo unha mercadoría, e esa dualidade púxose de relevo e analizouse en diversas ocasións. Daí que o libro sexa o eixo de toda unha cadea de actividades e profesións xeradoras de ingresos e un compoñente importante do desenvolvemento económico.

O feito de que a Asamblea Xeral das Nacións Unidas proclamase o 2008 Ano Internacional dos Idiomas invítanos a examinar outra dimensión do libro, complementaria ás anteriores: o aspecto lingüístico da edición.

En efecto, o libro é un medio de expresión que vive na lingua e grazas a ela. Cada libro escríbese, prodúcese, intercámbiase, utilízase e estímase dentro dun marco lingüístico determinado. Ao escoller a súa lingua de escritura, o autor selecciona tamén aos seus lectores, que han de ser capaces de comprendelo. A traducción permite tender pontes lingüísticas que aportarán libros e lectores novos.

Cando un idioma carece de acceso ao mundo editorial, atópase excluído (ao mesmo tempo que os seus falantes) de gran parte da vida intelectual e a actividade económica da sociedade. Isto explica a importancia que ten o desenvolvemento do plurilingüísmo por conducto da traducción.

No momento no que a proclamación do Ano Internacional dos Idiomas trae a primeiro plano da actualidade internacional a cuestión das linguas e o plurilingüismo, é máis preciso ca nunca reflexionar sobre o porvir do libro en tanto que vehículo de expresión e de recoñecemento lingüístico.

Nese contexto, é urxente que se dote ás linguas dun acceso máis amplo á edición, coa fin de fomentar o intercambio de libros e de contidos editoriais e, por tanto, a "libre circulación das ideas por medio da palabra e da imaxe" que proclama a Constitución da UNESCO.

Neste décimoterceiro Día Mundial do Libro e do Dereito de Autor, convido solemnemente a todos os Estados Membros, aos asociados e amigos da UNESCO a que nos acompañen na reflexión e na acción, a fin de que a función do libro e a lectura obteñan pleno recoñecemento, para beneficio dun mundo capaz de reivindicar, na teoría como na práctica, un plurilingüismo auténtico.


Koichiro Matsuura

Visto en Papel en blanco

De podcasts

Pois si, tamén hai podcast de Proxecto Identidade e vai ser que son capaz de soportar a miña propia voz, vós non sei.

Está claro que sempre se pode facer mellor, pero todo é poñerse. E isto, sigue en pé.

Meme dos regalos

Convidada por Mario e pola rapaza do arco a este meme, estiven pensando cales foran os peores regalos que me fixeron. O conto é que malos, malos non houbo, pero si uns pouquiños que non cheguei a usar nunca porque non cadran moito comigo e aquí están:

1. Un xersei rosa cantoso desa lá que pica, de cuello super-alto.

2. Un bolso de man de Tous que cadra máis con outra persoa calquera que comigo.

3. Outro bolso de cor rosa pau, moi chusco o bolso se non fose pola cor.

Agora que me decato, os tres regalos foron feitos pola mesma persoa e os tres son rosa. O problema é que esa persoa dame que ten un concepto de min totalmente errado e que, anque me gusta moito o rosa, non acertou nas tonalidades.

Agora ando pensando como facer frente a outra argallada que comezou cunha fotografía de oko feita por Caufield, pasou a fer, converteuse en meme cun comentario de Modesto e que ghanito acaba de seguir.

Síntome coma a tipa de atrás

The Raveonettes-You want the candy


e quero ser a que canta

Letra

Un berro intencionado

The Beatles-Help!


Reeditando: a vida é unha merda.

Aprender de Islandia

Vexo en Chuza! unha nova falando de Islandia, do que podemos aprender.

Islandia ten, segundo a Wikipedia, 313.376 habitantes e non sei cantas vogais. Galiza ten 2.772.533 e 7 vogais. O que acontece é que en Islandia é que 1 de cada 10 islandeses publicará un libro ao longo da súa vida.

Ao meu ver, temos que aprender diso: temos máis lectores potenciais e máis facilidades á hora de espallar contidos na nosa lingua.

Icelandic Literature

Proxecto Identidade nos medios

Proxecto Identidade en Vieiros e hoxe, na Radio Galega en O Tren do Serán a iso das 18:45.

Á beira do Douro

Porto

John Balan

John Balan en Norteamérica



John Balan en New York e Washington

Morreu.
Hai dous anos coñecín a moita xente gracias a el.

Foto [espacios]

O venres fomos á inauguración no MACUF de Foto [espacios] da Colección MUSAC. Chabolas caraqueñas que non difiren moito dos galpóns que hai aquí, desertos chilenos que me recordan a emereci, esceas que quedan tras guerras que son reais e non so imaxes, mulleres de paraíso, American Nights totalmente poéticas, unha praia masificada, igual a calquera outra, na que alguén nos puido ter retratado algunha vez... de todas, a que máis me gustou é esta de Nicolai Howalt da serie How to Hunt, quizais porque era a única na que aparece un animal, un esquío fuxindo do home.

Despois houbo pincho e, como dixo unha coñecida que atopei, parece que a metade da xente ven a papear. Dúas cañas e falsomovemento con evasèe e främe remataron o día.

Outra Semana Santa de paixón

É chegar a Semana Santa e desmadrarse o persoal!!

Ferve a rede en Vieiros e un novo meme: que 5 blogueir@s foderías? por parte da carapuchiña.

Se internet is for pr0n, Galicia tamén o é (imaxe dos traballos manuais de arrais)

Begging you for mercy

Duffy-Mercy


Gasto unha apariencia de nena loira estúpida pero por dentro estame estoupando a morena drogadicta chea de vicio.

http://www.myspace.com/duffymyspace
http://www.myspace.com/amywinehouse

III All Stars da Liga Nacional de Billarda

Xogamos este domingo o III All Stars e, ao igual que o ano pasado, foi moi emocionante. Ver como este deporte xunta a tanta xente nun ambiente tan agradable é moi satisfactorio. O sorriso e os abrazos e bicos eran obrigados cando chegaron Xermán, Zidane, David, Toño, Carmiña, Calvete e toda a tribu do NorLeste.

A Conferencia NorOeste non se amilanou ante a chegada da Laranxa Mecánica e dou guerra ata o final. Todo o partido foi moi emocionante, posto que ata o último momento estando ao borde do infarto, a Conferencia NorLeste non logrou facerse coa victoria (Markitos, lembrarémoste toda a vida). Despois concurso de mates, de varados e a comer.

Teño moi bos momentos grabados do partido. A emoción de xogadores do NorLeste que confesaron que esta era a primeira vez que xogaban todos xuntos contra outro equipo sen ter que prestalles xogadores aos contrarios. O momento no que me confesaron que se me notaba a melloría dun ano para o outro, posto que no anterior All Stars "parecía que estabas matando conexos" e neste polo menos fixen dous puntos de tres. Na comida volver a ser nena con Juan Pedro, o meu pícaro preferido, e rir un anaco con Carmiña cando acordamos entre as dúas que para o ano tiñamos nós que ir xogar ao Norleste.

Agora a prepararse para o Play Off 2008 na Alameda de Compostela o 25 de maio.

E sen máis unha aperta para Zidane, máis ca nada porque o pasou algo mal na comida (que non fose nada).

Outro deporte é posivel (gracias á ilusión de todos, a Vieiros e a Novas da Galiza)

Desta vez é lupus

It could be lupus-House

Desta vez, si que é lupus, House.

Proxecto identidade xa ve a luz

Proxecto Ident...

By VV.AA.

Book Preview

Despois de moito tempo cociñándose, por fin é unha realidade: Proxecto Identidade existe e xa tedes á vosa disposición este libro feito coa colaboración de 54 persoas que integran, dun xeito ou doutro, esta rede galega que engloba o blogomillo.

Que de que vai o libro? De Identidades, todas elas distintas e expresadas de xeito diferente, porque neste escaparate que é a rede hai moito que amosar: relatos, poemas, fotografías, ilustracións arredor de cousas tan cotiás como o feito de pertencer (por nacemento ou sentemento) á mesma terra, como a sexualidade, como a música, como a infancia, a morte, a rede...cousas tan cotiás que están tan presentes en ti coma en min.

E todas esas cousas cóntanchas persoas:

J., X, dorfun, Cesare, neno congoxa, a Doutora Seymour, Rosa Enríquez, Torreira, lourixe, Alberte Couto, Marcos Valcárcel, arume dos piñeiros, aultre narai, oko, zerovacas, el duende, Spav, as lauridinhas, Anxo López, Xurxo Sierra Veloso, Débora Campos, An, Marcos S. Calveiro, Tedhead, Ramón Trigo, zimmer103, Beluka, Iago Urgorri, Wicho, ifrit, emereci, ictioscopio, ghanito, Jan, acedre, O´Fartura, Calidonia, Estíbaliz Espinosa, Lorena Souto, W. Sobchak, Gustavo Harvey, Mario Regueira, o pastor eléctrico, o moucho branco, Gustavo Sequeiro, Alfredo Ferreiro, Manuel Rivas, Tati Mancebo, arrais, elianinha, Parzival e opaco.

Proxecto identidade xa está aquí.

As realidades do país

Tomando unhas cañas nun bar dos Mallos , con camareiras brasileiras sen contrato, asistimos á seguinte conversa coa barra de por medio:

- Sabes que voy hacer ahora?...Dar clases de español a brasileiros!

- E ló?

- No, no se dice E ló? se dice Y luego?

Pouco despois, unha das camareiras saca o tema do debate de onte e móntase un pifostio entre a das clases de español e outro amigo que a acompaña. Sácanse as cores de debaixo da mesa, nótanse os vermellos, nótanse os azuis, sorpréndense as camareiras pola exhaltación do debate popular e eu penso no bilingüismo disharmónico, en ser isolina, en simpatizar por veces co reintegracionismo e nunha frase que di y luego?: Qué mueve el país? La pasta. Quién tiene la pasta? Las empresas. Quién tiene las empresas? La derecha

E danme náuseas. Non sei se é de tanta cervexa.

Substancia sen sentido

Tomando o relevo de Estíbaliz e descubrindo a Perec da súa man.

Substancia sen sentido

Satélites soviéticos sostidos sobre soles. Son similar.
Son sospeitosa, son sílfide sideral, serena, silenciosa, semellando sorrir silvestremente, sosegada, sen sortellas, sen soldaduras. Soa, silabando silencios sinistros.

Sopeso sensacións sistemáticamente, sen saber se sospeitan, sen sentido, sen saber se son sobrevalorada, se satélites similares son suicidados, se son sacrílega, se saturo sentidos, se son….se sinceiramente son sintagma.

Supuro solitario suicidio, si. Soporto sopor, sapos, serpes, suceden sinusoidais saciantes, suceden sinsabores, suceden simas sórdidas, sufócome, sublévome, subxúganme, subordínome. “Succióname suicidio”, suplico.

Saberei ser substancia sen sentido?
Sempiterno salto. Solfeo. Si sostido, sonoro, Si, Si, Si, segue soando. Sónica soterrada, seductoras síntesis sentimentais, seguidamente sombras sensuais sobre sabas sedosas, semen salgado, saliva suorosa, sístoles sismográficas.
Sonámbula, sumérxome submisa. Sempre suxa. Sempre soa, sen sentido.

Saberei ser substancia sen sentido?
Si. Son so soma, semántica socorrida.
Son. Seino sen sabelo, sen soportalo.

Siloxismo: sáname, sacrifícame sádicamente, sepúltame seccionándome sépalos.

Sacro salto: sen sangrar, suspiro sílabas sensuais. Sabio, se soubeches saciarme.

Namorei

La casa azul

Hermética, te exhibes tan hermética
Niña triste hiperestésica
En tu forma de mirar

Culebras

Cando era nena, nos veráns claros e calorosos de camposas e flores, lembro ter visto unha culebra grande, amarela, con manchas negras no lombo. Tan preto, tan paralizada, tan sen saber que facer.

Hai pouco vin outra...



Culebras

C´est moi

Anda o nivel dos microrrelatos bastante alto e menos mal que atopei a postal, non vaia ser que a única vista que teña de Venecia sexa esta.



Ao igual que outros compañeiros, tamén vou deixando a miña aportación: C´est moi.

C´omon babe

Se non che regalaron nada neste día, aquí hai un agasallo para ti da man de ictioscopio: música copyleft para non deixar que o corazón deixe de latexar.

(este é para zerovacas, que llo roubaron)

O amor tiña que ser libre, coma a música.

Natureza Artificial

Sempre é unha alegría recibir novas de proxectos que van adiante, neste caso trátase da exposición Natureza artificial levada a cabo por Serxio e Gustavo Sequeiro: unha proposta conxunta de pintura e música contemporanea cunha mirada á natureza creando paixases plásticos e sonoros que, na súa estrea o próximo sábado 16 de febreiro a iso das 21:00 horas na Casa das Palmeiras de Neda, parece que vai ir acompañada dun pinchiño.

Pode ser unha boa ocasión para voltar a ver caras coñecidas e de paso coñecer o traballo de novos creadores, que sempre é unha bocanada de aire fresco.

En Galicia non se le?

Pois semella que se le, pero pouco en comparanza co resto do estado español, os penúltimos en índice de lectura e iso dá que pensar.

Para quen queira ir mudando o feito e non se lle ocurra que libro pode ler, teño unha recomenda: este libro e de agasallo o poema de Louis Aragon cantado por Leo Ferré:



chuza!: Galiza ocupa o penúltimo lugar en índice de lecturas das autonomías

Quero ir a Venecia!!

Este ano novo recibín unha postal de Venecia da miña mellor amiga que me contaba o marabillosa que era a cidade e que tivera a sorte de vela nevada...desexei estar alí, porque en moi poucas palabras resumiu a esencia da cidade. Agora ando buscando a postal e non a dou atopado (se estás lendo isto non te enfades, é que son un pouco desordeada).

Se o ano pasado en marzo maria máis Harvey fixeran o meme musical máis quente e en abril o fodemillo asulagou a semana menos santa xamais vista, este ano Vieiros adiántase e van facer neste febreiro unha Coresma ardente co seu concurso Ferve a rede: 550 sensuais caracteres poden levarte a Venecia ou, se hai sorte e non erotismo, unha fin de semana en O Sexo, na Golada.



Eu penso participar, quero ir a Venecia.

Mmmmmúsicas así comezou
Fodemillo

E os afortunados son...

Pois aquí está a resposta, coa música de Annie Hall de fondo:



Noraboa e xa me diredes a onde vos mando os agasallos.

Blogueira con moito lecer busca...

...isto é o que busca.

Sorteo Beliscos do porco-Apocalipse pequena II

E estes son os participantes no sorteo por parte de Beliscos Pequenos:

Oko
A Madriña Asociados Ltd.
ifrit
a rapaza do arco(2 boletos)
xabre
X
AK(2 boletos)
Calidonia
Paideleo(5 boletos)
opaco
Anxo D. (2 boletos)
Torre de babel
O´Fartura
Doutora Seymour (2 boletos)
An(2 boletos)
Homes de pedra(2 boletos)
dorfun
Manuel Rivas
moucho branco
Prosciutto Mourente(2 boletos)
Rosa
Jan
Joao Veiga


Nesta semana farase o sorteo dos regalos, a lembrar: 2 cd´s de Alddao, un CD con música baixo licenza Creative Commons pinchada na festa, da man do podcast common´s baby e un exemplar de Proxecto Identidade.

Sorte e coidado coas entroidadas!

Máscaras

Neste entroido non sei se nos camuflamos debaixo das máscaras ou son as caretas as que caen e nos mostramos tal e como somos. Preferiría, hoxe e agora, que realmente fose o último, que a conversa que hoxe tiven fose a verdade e, así, poder respirar tranquila despois de moito tempo.

Dixéronme xa dúas persoas que non, que non me fixese ilusións. Pero eu quero crelo. Facer o imposible para que sexa así. O que me pregunto é, se eu non quero aceptar a realidade que estas dúas persoas me queren ensinar, como el vai aceptar o que eu lle amoso? E derrúmbome e négome a aceptalo e sigo tentando reflotar o que outros xa consideran un caso perdido.

Pode que me engañe e que todo sexa como estas datas: unha farsa que dura xusto o que ten que durar. E non quero porque o quero máis que á miña vida.

-Ai, Dios mío.
-Eso digo eu, a ver onde está o meu. Creo que ten unha nube grande diante e non me ve.

Dombate

Teño varios amigos interesados no megalitismo en Galicia e na cultura castrexa, de feito a algúns téñolle feito regalos relacionados co tema. O conto é que non se me dera por ir visitar por gusto e interese ningún dos xacementos que abundan por esta terra como ten feito magago. Hoxe mudou o conto, fomos ata o Dolmen de Dombate (de 12:00 a 17:00os sábados e festivos)



Aínda lembraba o que era un dolmen/anta e unha mámoa. En Dombate excavaron e practicamente non queda nada da mámoa que cubría o monumento funerario.
Ten razón de ser porque atoparon restos do dolmen anterior ao que hai na actualidade coñecido como Dombate pequeno, e non se coñece outro caso en Galicia no que se construíse un dolmen nun sitio onde xa había outro.
Atoparon tamén pinturas na cara interior das lousas do corredor e da cámara, 20 idoliños en fila custodiando a entrada do corredor e no límite do túmulo e un axuar lítico e cerámico importante, que agora están no Museo Arqueolóxico da Coruña, no Castelo de San Antón, que dirixe José María Bello que tamén dirixiu as excavacións.

E tamén atoparon a Cousa.



Xa hai tempo que se viña avisando de que Dombate estaba mal coidado: unha lona de plástico por riba que non conservou nada, o dolmen desprotexido sen a mámoa coas súas intimidades ao aire e veña auga, e veña vento e así ata hoxe...gabándonos do que temos (neste caso un monumento funerario máis antigo que as Pirámides de Exipto) e deixando que todo iso se destrúa. O que deron en chamar a catedral do megalitismo galego quedou orfo: o Dombate pequeno foise á merda polo coidado que lle deron. En 20 anos non dá tempo a pensar que facer co patrimonio e agora que decidiran algo, resulta que a metade do que iamos protexer xa non existe e hai que mudar o plan.



Todo este despropósito lembroume un artigo de Manuel Rivas, concretamente un fragmento que vén moi ao caso e que vai tendo trazas de premonitorio se non lle poñen remedio á cousa:

"Hai un motivo da arte parietal, pintado ou gravado, que aparece no dolmen de Dombate. É unha figura senlleira, con moito engado e significado inexplicábel. Enigmática. Con graza. Hai quen di que é unha cunca. Quen ve un peixe. Quen coida que é unha criatura do espazo. Unha especie de anxo. Os arqueólogos non se puxeron de acordo. Foi Shee Twohig, que traballou en Dombate no 1973, e a que incluíu os gravados no seu tratado sobre a arte megalítica occidental, quen lle puxo un nome que fixo fortuna. Chámase a Cousa.

Para min que a Cousa era unha especie de marca anímica, na antiga escrita da pedra. Segundo a posición da Cousa, o que seguía debía entenderse dunha maneira ou doutra.

A Cousa era a retranca. A apertura de sentido. A indirecta. A sutileza. O ideograma de "depende".

Se se perde a Cousa, perdémolo todo."



E que lle imos facer...somos así, non? (a min cabréame un pouquiño)

"Ámote" neste entroido

Falar de entroido é pensar en Laza, Xinzo da Limia e Verín. Casualmente o libro que ando a ler agora mesmo, Ámote, é dun autor nado en Verín: Xosé Carlos Caneiro. Del tamén lin O infortunio da soidade e Un xogo de apócrifos e o que poido dicir é que ás veces facíaseme pesada a súa prosa, demasiado densa, e agora marabíllome con ela.

Gaña a marabilla porque me parece incrible poder falar e falar dun mesmo tema, darlle voltas e rebiravoltas sen, aparentemente, chegar a sitio algún e, aínda así, conseguir que sigas lendo. Ás veces paréceme que as palabras saen do meu pensamento, o cal debe ser bo porque iso é conseguir que me embeba dos personaxes e das situacións, con Ámote e Ulises Craso, o seu protagonista, estame a pasar iso. É un home que de primeiras me inspira mágoa, moita mágoa, un solitario, un triste optimista (ou á contra), un xornalista findedición...non rematei aínda o libro mais, a terceira parte que levo lido, levoume a buscar unha dirección en internet: a páxina do protagonista.

" No ordenador de casa, antes de coñecerte, recibín un correo. De Sydney, Australia. Un individuo que entrara na páxina ulisescraso.com e que lera todas as miñas ameazas de desaparición, as queixas á vida, a miña amargura (unha páxina propia en internet resulta eficaz para reprimir os delitos da soidade, para laiarse de todo e de todos, para solicitar axuda, para dar a coñecer os teus delirios e improntas e sensabores). Envioume, o australiano, un correo que dicía iso precisamente: a vida é marabillosa."

A páxina non existe e non sei se algún día existiu, pero podería ter estado ben que Ulises Craso tivese a súa impronta na rede. So era para contar iso.

De paso e falando do verinés, deixar aquí unha ligazón a De bar en bar (Os poemas prohidos), 22 poemas recitados por el e acompañado por Xosé Manuel Salgado (guitarra) e Manolo Garrido (flauta), compositores da maioría dos temas. Dos tres que se poden descargar da páxina quédome con Cando digo que te amo.

Tamén teño agasallos

Que contenta viña hai uns intres despois de ir a Correos a buscar o paquetiño que Joao mandou! Tan contenta coma cando no buzón atopei o que enviaran os rapaces da Madriña.



Da man de Joao e dos organizadores do sorteo CM da amizade galego-portuguesa teño agora para as lecturas nocturnas A campanha do Argus de Allan Villiers, oficial da Armada australiana e asiduo do National Geographic Magazine que se embarcou no Argus, veleiro portugués adicado á pesca do bacallau.

Por parte de A Madriña Asociados Ltd. un par de Cd´s coas películas de Aki Kaurismäkis, director digno de ser proxectado no CGAI sen dúbida algunha e que serán visionadas nesta tarde sabática.

E lembrade, vos tamén podedes ter agasallos, así que a seguir participando que aínda queda unha semana por diante!

Sorteo Beliscos do porco-Apocalipse pequena

Xa dixemos que queriamos que esta festa fose para todos e o malo e o bo que ten internet é que anque nos xuntamos no mesmo mundo virtual, é moito máis difícil xuntarnos no mesmo espacio físico. De todos os xeitos queriamos agasallar a todo o mundo con algo e decidimos organizar este sorteo, baseándonos no que fixeron no Sorteo CM Amizade Galego-Portugesa.

1. Obxectivo: digamos que agasallar a todos aqueles que andan pola rede galega e que, por un motivo ou outro, viñeron dar aos nosos blogues. Por outra banda, tamén queremos dar o noso apoio e destacar a importancia das licenzas Creative Commons, da nova música galega que surxe e de que, coma sempre, a unión fai a forza.



2. Cousas a sortear: un CD recopilatorio de música baixo licenza Creative Commons da man de ictioscopio (o noso dall´aí Common Boy), dous CD´s de alDDao, o novo proxecto musical de Lucía Aldao e Diego Delgado e un exemplar de Proxecto Identidade, un libro colaborativo no que está implicada gran parte da blogosfera galega, tamén baixo licencia Creative Commons. Cada blogue sorteará dúas desas cousas (ah, non se sabe cal sorteará que)

3. Participación: poderá participar calquera que veña a dar a beliscos pequenos ou a apocalipse do porco e lle apeteza entrar no sorteo, o único requisito será deixar un comentario (que dará dereito a unha participación) nos blogues. Os comentarios que contabilizarán serán os feitos neste post e seguintes anotacións que se escriban nos blogues. Os comentarios feitos en beliscos pequenos darán dereito ao sorteo das dúas cousas que lle corresponda a este blogue e os comentarios de apocalipse do porco, ao sorteo das dúas cousas que lle correspondan a ghanito.

4. Periodo de participación: o periodo de participación ábrese hoxe, 23 de xaneiro, ata o día 3 de febreiro (inclusive). Os gañadores daranse a coñecer despois de celebrar o sorteo en cada un dos blogues na semana seguinte.

5. Entrega de premios: os gañadores poñeranse en contacto cos autores dos blogues (ou no caso de ser coñecidos, xa nos encargamos nós de localizarvos) e xa vos mandamos os regalos por correo (ou dámosvolos na man, como cadre)

Creo que quedou máis ou menos claro e se non é así e vos apetece participar, preguntádenos! Polo demais, moita sorte.

Como vedes, ao igual que aos The Homens tampouco nos cae ben a SGAE e contamos con todos vós.

Máis afotos da festa

As fotos de ifrit

As fotos de ghanito

As fotos de Jan

E as miñas xa as vistes



E róubolle a foto a ifrit, feita polo artista multimerda.

O dito, artistas todos!

Así foi a festa PEYISCOS DEL PUERCO

Onte foi a festa e, a verdade, aínda me estou recuperando, que se van notando os anos. Deberíase facer unha crónica ou algo así, pero estou rebentada, así que agardo que ghanito a faga como é debido.

Así para informar un pouco, dicir que Mourente e Dj Pezunhitas foron baixa, un por mor da febre que voltaba subir e outro por problemas de axenda que lle impediron estar con nós, moi ao noso pesar, porque estabamos moi ilusionados coa súa presenza. De todos os xeitos temos que darlle as gracias porque o traballo e a escolma musical xa a tiñan feito. Ao final picaron música Dall´aí Common Boy, Dillei SK e Dillei Sak, xa que Dj Helena tivo problemas técnicos tamén e non foi posible escoitar a súa selección (xa vedes, todo atado e requeteatado e sempre hai sorpresas de última hora) o cal tamén foi unha mágoa.

Sak ofreceunos unha sesión de música electrónica galega xenial e non se quedou atrás SK, que fixo as delicias de todos, así como Common Boy que trouxo música libre, co cal a SGAE...pensándoo mellor, para que imos falar da SGAE mal se foi ela quen, da man de Zerovacas, nos proporcionou o Libro de Visitas no que os asistentes firmaron.

E a cousa non quedou aí, posto que todo aquel que veu levou de agasallo dúas crachás, unha de cada blogue, puido comer empanada a fartar e bolachas cantas quixeran (por certo, non quedou nada de nada). Ao final da festa sorteamos uns agasallos que tiñamos preparados: 3 cd´s con música libre escollida por Common Boy, 3 cd´s de Alddao en primicia para a festa e 3 exemplares de Proxecto Identidade, do que xa falaremos máis adiante, que lle temos que adicar unhas cantas liñas máis a este proxecto que, como esta esmorga, pretendeu ser algo para todos, contando con todos e entre todos.

Rematou a festa no 14! e seguímola no Patachim para darlle o remate no Velvet.

Foi unha boa noite, ao meu ver, e eu persoalmente quero darvos as gracias a todos os que viñestes, sobre todo a aqueles que máis vos costou porque sei que moitos fixestes un esforzo (máis grande ou máis pequeno) para estar alí, á xente de corublogs que tamén nos veu facer unha visita, gracias a aqueles que máis mareamos cos preparativos, aos dilleis todos polo ben que o fixeron e polo entusiasmo que puxeron (mesmo aqueles que ao final non puideron poñer a súa música), aos nosos "patrocinadores" c´ommons baby! e Alddao, a zerovacas por ese libro de visitas tan orixinal e que lle será devolto, a todos os que participan en Proxecto Identidade, aos rapaces do 14!...que vou dicir, que me encantou ver que somos un bo grupo e que para esta e outras cousas, ao final, precisamos os uns dos outros. Moitas gracias!

Fotos da festa Beliscos do porco-Apocalipse pequena

Libro de visitas

(Isto vai sen ligazóns, xa as porei...) Ah, os que non poidestes asistir...estade atentos que hai máis!!

Sorteo CM da Amizade Luso-Galega/Galego-Portuguesa

Lembrádesvos o Sorteio da Cultura Marinheira? A causa desta bonita iniciativa surxiu a entrevista a Rafa Villar pola publicación do seu libro "Memorias de Ahab", na nova colección Edoy Leliadoura de Sotelo Blanco, levada a cabo por O´Fartura, Homes de pedra en barcos de pau e unha servidora. Esta entrevista mereceunos ser aos tres, os blogues do día segundo A Nosa Terra.

Pois nese sorteo que levaban a cabo blogues lusos e galegos caracterizados pola súa unión co mar (que por desgracia está moi presente estes días a causa dos naufraxios) e grazas á man de Xabier Queipo, gañei un libro: A Campanha do Argus, de Allain Villiers que Joao me fará chegar. O meu agradecemento e os meus parabéns a tan bonita iniciativa.

Máis información e gañadores do sorteo:
Sorteo CM da Amizade Galego-Portugues nas Sisargas
Sorteo CM da Amizade Luso-Galega na Orfeu

E con isto lembrarvos de novo que na festa Beliscos do porco-Apocalipse pequena (correxido) tamén haberá agasallos e sorpresas relacionadas coa cultura (que a festa non se leva mal con ela), así que xa sabedes...venres 18 ás 23:00h no 14!.

O 14! xa nos está anunciando a festa, o mesmo Vieiros e algúns dos nosos dilleis.

Agardámoste!

Festa, festa, festa!!!

Para os que aínda non se enteraron ou se están a facer os avións: que este venres 18 é a Festa Beliscos do porco-Apocalipse pequeno no pub 14! da Coruña e a partir das 23:00h imos pasar lista. Xa dixemos que ían estar os mellores dilleis do blogomillo e seguro que vos estades preguntando quen son, pois comezamos a desvelar sorpresas, estes son os seus nomes:

Dj Mourente

Dj SK

Dj Helena

Dj Pezunhitas

Dj Common Boy

Dj Sak

Pinta ben, eh? Pois aínda hai máis cousas coas que vos queremos agasallar, así que non vos perdades a festa e apuntádevos no last.fm.

Sós non podemos, contigo si.

Festa Beliscos do porco-Apocalipse pequeno

O venres 18 tedes unha cita ineludible ca noite blogomilleira.

A blogoesmorga estará unha vez mais na Coruña no pub 14!, en Orillamar na rúa San Vicente de Paul na Coruña.

Os blogues Beliscos pequenos e máis Apocalipse do porco decidiron unir as súas forzas cunha boa causa: a festaaa!

Non vai estar Pocholo, así que precisaremos de ti para que a noite estea completa. Contaremos ca música que pincharán algúns dos mellores djs da Galiza, que casualmente tamén fan parte do blogomillo e das nosas axendas de contactos e, para os que se porten ben pode que haxa algunha sorpresiña.




Para os que ainda non coñezades o 14!, probablemente sexa un dos mellores locais de Galicia, e esa noite non haberá ningunha dúbida, será o mellor.

Se liches isto xa estaś convidado, e se cho contaron, tamén.

eu creo que...

non tedes a mesma sensación?

Igrexa, familia, hipocrisía e contos de Nadal

Nestas datas é moi sinxelo encher a boca e falar de valores e reivindicar a FAMILIA. Tamén é sinxelo saber os que queren apoderarse do termo, definilo e utilizalo como a eles lles veña en gana. O máis deleznable é ver como dentro do mesmo seno desa Igrexa, cada día máis intransixente e con máis ansias de controlar as vidas e decisións dos demais, hai quen se atreve a expresarse dun xeito que roza a pederastia.

Dickens escribiu hai moito tempo A Christmas Carol. Ogallá as pantasmas do Nadal existisen e visitasen a toda esa xente de actitude perniciosa, a ver se así mudaban o seu punto de vista:

Conto de Nadal

Máis por chuza! adiante:

Eu sabía que tiña 9 anos, é que as visten como...
Os gais esixen ao bispo de Tenerife que rectifique tras relacionar a homosexualidade e os abusos a menores
Amanha: Concentraçom homofóbica e integrista en Madrid

Ano novo

Levo unha tempada arredada do mundo tentando descansar de todo o acontecido no 2007 que, para min, foi un ano de enfermidade, cansazo e demasiado traballo. Non é que me queixe de como me foi, pero hei dicir que non agardaba tantos acontecementos (bos e malos, que houbo de todo) nestes 365 días que xa deixamos atrás. Fago un repaso mental e levo un sabor agridoce de todo este tempo: nunca fixen tanto mal a xente que tanto quero. Será por iso polo que me miro ao espello e véxome vella, cousa que nunca antes acontecera.

Do 2008 agardo certo sosego, xa que teño a certeza de que será tempo de consolidación e resolución de moitos proxectos e incógnitas que me rondan a cabeza día si e día tamén. Para ben ou para mal, comeza outra etapa. Que sexa boa e aló vamos.