Físicas poéticas II

A poesía verdadeira estaba do outro lado da rúa: unha parra no medio da cidade.

III. Suicidarasme algún día

Xa non nos aturamos, ese foi o día.

O día que anoitecín e tiven que fumar para poder durmir,
o día que me inquietei cando xa non quedaba nada máis para beber,
o día que desexei que as miñas mans fosen as túas
mentres tiña vontade de foder...
con todos eses días, fixen unha úlcera no estómago
e vomitei.

Botei flemas negras que envelenaban o corazón,
caín no chan coa miña cara a afogar nos restos dunha choiva de cervexa
mentres o fígado verquía sangue escuro no meu interior.

Despois desa degradación tan humana, espertei e vinte.
Vinte de cada vez que abrín os ollos porque sempres estiveches.
Notei na caluga os teus ollos, fora das coveiras, mirando para un corpo tendido,
souben que non me abandoaras porque a través das interferencias dos meus oídos
chamáchesme cousas ruíns e as máis tenras tamén
e as primeiras, meu ben, fixéronte temeroso aos meus ollos.

Laváchesme o corpo e acordei cos teus brazos arredor,
arrepentida.
Arrepentida e leda de saber da túa dependencia por min.
A ciclotimia da miña vida, dominarate.

Estou enferma de ti.

Treboada

Azul.

Cita do escuro home afouto de pedra co mar.
Con rítmicos movementos de escuma
(sensual plenitude fértil na paz)
acometen,
como macho e femia fera
o gozo incesante,
a éxtase da cópula.

É o amor que se fonde:
aí está a felicidade,
na inmensidade do ceo.
O ceo do mar duro e da pedra que se fai líquida.

As sereas,
top-models con recendo a arroaz,
obsérvanos cos seus ollos de peixes.
No medio da tormenta, son elas, son;
son as que fecundan con morte
a carne da xente do mar.

Óese un asubío siseante
coma se de serpes se tratase:
é o vento,
é a respiración e alento dos amantes.
É o vento que ataca ao inimigo
nunha afronta persoal.

Dor e loita de caramelo na auga salgada.
Mil grans de area despois, os froitos da paixón:
un corpo
e catro mapoulas nas agullas do tempo.

Azul de novo.