Je me souviens

Acórdome do meu primeiro San Xoán de verdade na Coruña.
Acórdome de que o coche pinchara de volta á Coruña mentres eu durmía na parte de atrás.
Acórdome de Riazor ás seis da mañá, que era de día e que a praia estaba suxa e os barrendeiros a traballar.
Acórdome que esa tarde fora á praia e de estar alegre mentres vía á xente carrexar leña.
Acórdome de bañarme esa mesma noite en Veigue ás 12 da noite e de que non levaba nin bikini nin toalla.
Acórdome dunha man sacando a Super Coco ao outro lado da ventá mentres nos metiamos co coche no túnel de Juana de Vega cara o Paseo Marítimo.
Acórdome da vértixe que dá a felicidade mentres nos metiamos como balas nese mesmo túnel.
Acórdome de como fixen o esguince no dedo gordo do pé esquerdo.
Acórdome das noites que non remataban e de un día non ir facer puenting por esgotamento.
Acórdome de Where the streets have no name, de With or without you e sobre todo de I still haven´t found what I´m looking for sonando a través das luces da noite.
Acórdome de que discutiades de se realmente se notaba que os mp3 tiñan menos calidade.
Acórdome das hamburguesas no Delicias, de chegar á casa e coller o bikini para ir á finca da piscina, de quedar durmida ao sol e queimar o lombo.
Acórdome da Ronda de Outeiro, de Juan Flórez, da rúa Juan Canalejo, dun coche azul, de todas as rutas.
Acórdome da pista de patinaxe de Adormideras, de manter o equilibrio, de seis brazos dispostos a collerme, de caer de cu entre risos á luz das farolas e de aprender a frenar os patíns.
Acórdome de como o estómago sube cando a Ronda de Outeiro se cruza coa Avenida de Finisterre e vas a 90 por hora.
Acórdome de beber moito, de bailar, de "¡estamos ahí ya!", da sorpresa de que "xa" esteades todos aí, de Green despois.
Acórdome do Dreams, acórdome de Coruña, acórdome de coñecer a moitos coruñeses.

Acórdome do Macondo, acórdome...deste enorme e último e primeiro recordo destes acordos todos.

Tiñas razón, todo era máis fácil antes. Dez anos antes.



Je me souviens, George Perec
Acórdome

A Casa da Auga da Coruña

Non estiven na inauguración da Casa da Auga, edificio deseñado por Xosé Manuel Casabella e ubicado ao lado do Estadio de Riazor, pero tiven enviadas especiais que fixeron unha bonita reportaxe gráfica que a min polo menos me deixou coa boca aberta e que a elas lles encantou: xeniais Els Comediants, o equipo español de natación sincronizada, moi emotivo espectáculo, tremenda piscina olímpica (homologada pola FINA), precioso circuito termal e unha chea de auga de mar que han de coller da cala de San Roque. Aparte diso coidáronse de que parte do suministro enerxético viñese de placas fotovoltaicas, vamos, el no va más para Coruña.

E ala, aí van as fotos e comezamos cos bañistas do ano da polca:



Música acuática



Bafaradas de vapor



Orixinal palco para presentar o espectáculo



Os 12 barrios da Coruña, alegoricamente representados, aportando o seu vaso de auga na cuarta Casa da cidade



Homes burbulla na piscina





O equipo nacional de natación sincronizada



As letras da Casa da Auga ardendo, nun bonito espectáculo con lume e auga






Dan ganas de ir visitar o lugar, non?



Pois seica cara final de mes se vai poder visitar, anque van ter preferencia os que xa están preinscritos, se non o estás (coma é o meu caso) pódese facer aquí e de paso ver o que ofrecen.



O conto é que na Coruña aínda hai clases, que seica han ter unha zona VIP e todo.

A Torre de Hércules

Na entrada do Concello de A Coruña teñen un libro de firmas para conseguir a declaración da Torre de Hércules, por parte da Unesco, como Patrimonio da Humanidade. Xa o tentaran hai 4 anos. En Galicia xa temos a Cidade Vella de Santiago de Compostela (1985), o Camiño de Santiago (1993) e as Muralla Romana de Lugo (2003) declarados como tal. As Médulas tamén teñen esa honra dende o ano 1997.

España é o país con máis lugares declarados como Bens do Patrimonio da Humanidade, cun total de 39, por iso ten que restrinxir as súas candidaturas a unha ao ano para equilibrar a representación dos estados na Lista de Patrimonio Mundial. Este ano, a sorte tívoa a Ponte de Bizkaia.
Das lendas que falan sobre este faro, hai unha que é a que adxudica a súa construcción a Heracles que, vencendo a Xerión nun dos seus 12 traballos encomendados, enterrou a súa cabeza debaixo da Torre. Arredor da Torre fíxose un parque escultórico que ten referencias a estes traballos de Hércules, e explícano moi ben aquí, os rapaces do I.E.S. de Adormideras.

Así é que o concello de A Coruña ten no seu escudo á Torre de Hércules dende 1448, e os osos e a calivera que hai debaixo dela representan ao xigante Xerión. Non é para menos, tiña a mesma importancia xeográfica que o desaparecido Faro de Alexandría, ou así o facía ver hai case mil anos no "Mapamundi" o Beato de Burgo de Osma.

Eu fun firmar hoxe no libro ese. Fun firmar por todas as veces que fun ver o Atlántico ao seu carón, por todas as veces que se ve emerxer maxestuosamente e silandeira entre a néboa , por todas as veces que estando de noite na praia seguía os seus pulsos de luz e por toda a xente que a leva visto neses 2000 e pico anos que leva en pé.

Digo eu que, se ides (a) A Coruña (a min tamén me gusta), non estaría de máis facer o mesmo.

Breves crónicas de La Curuña

Ai Pacoooooo, que te nos vas junto al Papa, que no sabes tú bien lo que te queremos aquí en la ciudá, que ya verás como te hacemos un homenaje y todo."¡Cómo no!", digo yo, despues de todo lo que has hecho por nosotros. Que hasta la reina de Inglaterra te nombró Caballero de la Orden del Imperio Británico, y vas tú y pones en un pedestal a la María Pita, ya se sabe, Sir John Moore vs Armada Invencible...mejor quedar en empate. Que así hiciste con el fraguismo y el socialismo, nada de buscar jaleo, hombre.

Y quien conoce hoy La Curuña, que desde que pusieron el "relleno" allá arredor del 1900 lo que cambió. Y luego furaste tú por todos los lados, pero que bien furaste, que mismo el desfile militar del año pasado tuvo que ir por nuestro querido paseo marítimo (no sé que sería eso sin tu intervención...) que si iba por lo furado se venía todo abajo. Y por cierto, así en confianza, que bonita te quedó la bandera ¿eh?, con sus muchachos vigilando y todo.

Es que eres un as, machiño, que ya teníamos aquí La Torre ( de Hércules nada, que igual vienen esos que quitan las flores de la "L" a reivindicar, y no tienen nada que decir que no son de aquí "de toda la vida") y el Obelisco (que se nos paró estos días, debía saber ya lo tuyo y le dio pena) y vas tú, que eres un artista, y nos triangulas todo poniendo allí el Millenium. Que lo sepas que yo voy a tomar allí las uvas todos los fines de año, así chova ou "fagha" sol.

Y que te voy a decir: el parque de Bens (no hay mal que por bien no venga), el tranvía, el ascensor al monte de San Pedro...que si hombre, que tienes visión de futuro...el legado que nos dejas¿eh?

Tantas cosas que contar y tan poco espacio. Que aún no te has ido y ya te echamos de menos. Esperamos que la Ciudad del Vaticano te acoja tan bien como lo hacemos nosotros (ya sabes, la ciudad en la que nadie es forastero) y a ver si le das un aire nuevo a esas plazas que tienen, que llevan mucho tiempo con el mismo paisaje. ¡Te queremos, Paco!, anque sea lonxe.

P.D.: Eu cando vin o xornal hoxe pensei: "Hoxe non é o día dos Inocentes ¿NON?"

A bandeira de españa

Bueno, hoxe polos motivos que fosen tiven que moverme pola city adiante, hoxe estaba un "día precioso", como di unha señoriña que coñezo (un bicazo cheo de cariño para ela), e eso, pasamos polo paseo marítimo e vin con todo o asombro do mundo a banderola española alí chantada, en todo lo alto. Menuda cara de parva que se me debeu de quedar.

Eu non vira aínda a bandeira, síntoma este de que non me movo moito pola cidade.

Eu non pensaba que a bandeira ficaría aí posta para sempre, inocencia onde a haxa.

E eu non creo que sexa o mellor sitio para poñer bandeira ningunha, queda fatal.

Visto esto, por favor, que a saquen de aí, iso tamén é feísmo urbano.