Unha vez rematado O museo da inocencia decátome de que eu tamén teño coleccións, nunca chegarán a ser tan grandes coma a que Pamuk relata, pero están formadas por obxectos que gardo coma se fosen auténticos tesouros (son auténticos tesouros) e que etiqueto na miña memoria cos recordos que emanan: a historia dunha bufanda, a dun post-it, a dun libro, a dunha cinta, a dun CD, a dunha caixa de bombóns, a historia desas postais, a de todas esas fotos, a dunha chapa...
Penso no Museo da inocencia e en Istambul. Os gatos de Istambul, sen telos visto, lémbranme aos gatos que viven entre a Dársena da Marina e o Dique de abrigo na Coruña. A xente déixalle potas con macarróns e cousas así. Outros danlle de comer ás pombas.
O caso é que Pamuk non fala dos gatos en todo o libro, así que eu non falarei das ratas que vimos preto das Esclavas.
Penso no Museo da inocencia e en Istambul. Os gatos de Istambul, sen telos visto, lémbranme aos gatos que viven entre a Dársena da Marina e o Dique de abrigo na Coruña. A xente déixalle potas con macarróns e cousas así. Outros danlle de comer ás pombas.
O caso é que Pamuk non fala dos gatos en todo o libro, así que eu non falarei das ratas que vimos preto das Esclavas.
3 comentários:
Darlle de comer os gatos da Dársena está prohibido, seica a un dunha asociación protectora de animais que ía coidalos case o empuran os municipais. Mellor gatos que as malditas pombas ou gaivotas, pegh...
É bonito coleccionar historias, como ti fas.
Fermeso reflexion, coido que todos temos algo do sindrome de diogenes, por que todos atesoramos, cando menos, lembranzas do noso pasado, como se fosen alfaias. Bicos a moreas.
Si, todos adoitamos iniciar coleccións e agora que volta setembro seica é o mes de inicialas.
Dende a época dos albums de cromos "Maga" penso que non volvín facer ningunha. Decepcionoume moitísimo saber que case eran imposibles de rematar polo exceso de Villares e escasez de Cruiffs...
Enviar um comentário