Cine e lecturas desacougantes

Desacóugame.
A el inquietouno o Ensaio sobre a Cegueira de Saramago.
Entón póñome a pensar en libros que me desacougasen, que me revolvesen as tripas anque so fose un pouquichiño e fago unha lista pequena na que se admiten suxerencias:

1.Ensaio sobre a cegueira-José Saramago
2.El señor de las moscas-William Golding
3.Pedro Páramo-Juan Rulfo
4.Crimen y castigo-Fiódor Dostoievski
5.A sangre fría-Truman Capote
6.El tambor de hojalata-Günter Grass
7.La identidad-Milan Kundera
8.Diario:una novela-Chuck Palahniuk
9.Cuentos Completos-Julio Cortázar
10.Putas asesinas-Roberto Bolaño
11.La larga marcha-Stephen King (cando escribía baixo o pseudónimo de Richard Bachman)
12.La carretera- Cormac McCarthy


Despois doume conta de que as seis primeiras novelas xa teñen as súas correspondentes películas adaptadas.

Ensaio sobre a cegueira


El señor de las moscas


Pedro Páramo


Crimen y castigo


A sangre fría


El tambor de hojalata


Kundera e Palahniuk teñen outras novelas que tamén foron convertidas en filmes.

La insoportable levedad del ser


El club de la lucha



Tamén hai un montón películas baseadas en contos de Cortázar, que semella ir competindo con Stephen King en canto a fonte de inspiración á hora de adaptar guións, de feito vin que hai unha curta que se basea en La noche boca arriba(Final del juego) de Julio Cortázar e no segundo volume da saga La torre oscura de Stephen King.

Blow Up (baseado no relato de Cortázar Las babas del diablo)


Perseguido (baseado en El fugitivo, tamén escrita baixo o pseudónimo de Richard Bachman e con Schwarzenegger de protagonista)


Seica Frank Darabont para o 2010 terá lista a versión para cine de La larga marcha e a Bolaño adaptaranlle Los detectives salvajes, seica.

E agora, de tanto rebuscar, remato atopando a Viggo Mortensen en La carretera

Ao xeito de Benning

Teño tempo. Gusto de ter tempo porque cando non o teño vivo demasiado de présa e iso dame problemas. Onte tamén tiven un montón de tempo e atopeime sacándolle fotos ao ceo. Despois lembreime de Pawley e de James Benning.

Estes son os meus ceos de onte.

Déjà vu

No 98 Miguel Anxo Murado foi a Palestina e tróuxonos Fin de Século en Palestina. No 2005 Hany Abu-Assad falábanos de mártires en Paradise Now.

Paradise Now


O sábado funa escoitando cando ía cara casa no programa Videodrome de Radio3.

O domingo moita xente manifestou non querer ter máis déjà vu deste tipo.

Arumes, besbe e a CNT (Woody Allen por diante)

Que se é unha postal, que se non deixa de caer nos tópicos, que se a voz en off, que, en definitiva, vaia fraude de película. Pois a min gustoume e por un momento comparei a Woody Allen con Stephen King en canto á facilidade que teñen ambos de imaxinar os seus mundos, as súas historias, dun xeito que ata parece fácil.

Vicky, Cristina, Barcelona é iso, o que é Barcelona para os que non viven na cidade e para os que van de turistas: o aeroporto, Miró, Gaudí e o parque Güell e a Pedrera, Miró, a fonte máxica e Montjuïc, a burguesía catalana e o barrio de Pedralbes, as Ramblas, a estatua de Colón, o Tibidabo, o catalán, os extranxeiros...e o que pode acontecer nunha cidade ou noutra (Oviedo e os carbayones, e Santa María del Naranco e unha fabada) mentres bebes viño, escoitas tocar unha guitarra (que nunca está de máis, pero tamén son casualidades atopar tantas guitarras) e te sorprendes coas persoas coas que te xunta a vida.

Trailer de Vicky, Cristina, Barcelona


Barcelona non é maís que o marco no que se conta unha historia que tanto ten que acontecese en Londres, ou Manhattan, San Petersburgo ou na Coruña, o que se vai buscando é encadrar nalgún sitio o que todos facemos e a todos nos pasa: seducir, namorarnos, botar un ferrete, comezar unha relación, plantexarte outra, cuestionar o futuro na compaña de alguén, decidir continuar co que xa tes, decidir ser infiel, saber o que non queres e buscar o que colme a insatisfacción, decidir que as etiquetas homosexual/heterosexual/bisexual non sempre son correctas, querer a alguén e namorarte doutro alguén, cuestionarte a monogamia, cuestionarte a vida en parella...e todo o que iso implica cando non se comparten puntos de vista, cando a moralidade che impide tomar certas decisións, cando as eleccións non son "correctas", cando che da igual o que digan os demais, cando non atopas o que queres, cando ves que as túas decisións están influenciadas polos demais e optas por deixar que iso sexa así ou todo o contrario.

A película non soluciona nada, pódese dicir que é un cliché de pensamento e ata podo aventurar que sexa unha película a programar nas tardes dos domingos en calquera cadea de televisión, o cal me parecería xenial: ver con naturalidade certas maneiras de vivir a vida, a sexualidade, que non son as convencionais e sementar unha dúbida en milleiros de cabezas.

O que máis me gustou é que a historia é presentada así tal cual, non xulga, non critica, non condiciona, so mostra o que hai e cada un que escolla, porque á fin, a vida hai que vivila e das túas escollas vai depender a túa vida. Gustoume porque é sinxelo identificarse con cada un dos personaxes.

E a banda sonora tamén foi do meu agrado: http://www.myspace.com/giuliaylostellarini

adicado a arume dos piñeiros, gustoume máis Pe que Scarlett e non me decatei do cartel da CNT, débolle un libro...

Dinosaurios e blogueiros en 3D

O martes fomos a ver a proxección para blogueiros de Dinosaurios na primeira sala en 3D en Galicia, na Domus da Coruña. O evento foi organizado polos Museos Científicos da Coruña e Galinus e como dixo Xosé Antón Fraga, unha experiencia piloto do que agardaba que fose o primeiro de moitos máis encontros que habían facer pensando nos blogues. Logo da súa presentación Enrique Criado, de Enxebre, empresa que se encargou de adaptar a sala, falou sobre a orixe e futuro das 3D e despois xa procedemos a ver a película e unha curta que produciu Enxebre. Tras o pase, pinchos e o mellor destes eventos: conversa e intercambio de opinións.

A pega que lle vexo eu a isto das 3D é, por incrible que pareza, a adaptación da vista a ver as cousas como supostamente xa as ve, pero comentaba tamén un dos rapaces de Galinus que el probara unhas gafas electrónicas para 3D e que a visión era perfecta, así que supoño que isto mellorará a aceptación, e pensando nos videoxogos é de supoñer que será un éxito.

Falamos con Sole e con algún dos membros de galinus das aplicacións das 3D, que se emperraban en facer películas e igual tiñan que centrarse tamén noutros campos. J. comentaba que para o seu traballo podían virlle moi ben para realizar exposicións nas súas terapias de psicoloxía, por iso dun "entrenamento á experiencia real" no caso de fobias e outros transtornos. Sole comentounos o caso das persoas que teñen fobia a montar en avión e o programa que ten Aena para estes casos, que conta cun simulador de voo real, así que teñen campos abondo para explorar e sacarlle partido a isto das 3D.

Experiencias en 3D xa tivemos ocasión de comprobar aquí en Galiza noutros ámbitos, como é o caso da exposición Galicia Dixital.

Ao final falouse do que se tiña que rematar falando: mestura internet, ocio e 3D e seguro que a palabra "porno" non tarda en aparecer...nada de HD, o que seguro que trunfará serán as 3D, ou que??

Paseino ben, encantoume voltar a ver a moitos compañeiros que había tempo que non vía, coñecer a outros, desfrutar das vistas dende a Domus e coñecer á xente de galinus. Agardo que repitan este tipo de experiencias e a miña noraboa.

Donnie Darko estivo alí

Xenética e ambiente

Mañá faise un ano da desaparición de Maddeleine, o pai de MariLuz anda de viaxe recollendo firmas para pedir a cadea perpetua para os pederastas, non nos colle na cabeza o que fixo o tal Fritzl mantendo 24 anos á súa propia filla nun zulo e nin de lonxe somos capaces de imaxinar o que para esa rapaza tivo que supoñer estar encerrada tanto tempo, ter que manter relacións sexuais co seu propio pai e ademais ter fillos del.

Xa hai anos que dende a xenética veñen estudiando as variacións alélicas dun xen que controla a unha enzima, a MAOA. Niveis inusuais desta enzima téñense asociado a depresión, abuso de substancias, transtorno de atención e madurez sexual irregular. Variacións xenéticas do xen que a controla tamén se asociaron a conducta antisocial e comportamento violento. Con todo non se pode ser tan determinista coma Sarkozy, que atopa na xenética a explicación aos suicidios e á pederastia. Seguramente Sarkozy remataría facendo de Francia unha especie de Gattaca, pero todos sabemos como remata o conto.

Gattaca(1997)-Trailer


De feito, os estudos realizados neste sentido indican que non se pode demostrar unha conexión directa entre a xenética e a violencia, se non que en maior medida son os factores ambientais os que fan que ter esa estructura xenética supoña maior probabilidade de densenrolar conductas antisociais. Os factores ambientais dos que se fala, polo xeral, son o maltrato, o abuso sexual, etc e inflúen moito máis cando se dan na infancia.

Non se nace pederasta, non se nace maltratador, non se nace violador...algo tivo que acontecer para que remataran comportándose así, o gran problema agora é que facer ante todos estes comportamentos, se é posible ou non reinsertalos socialmente, se son capaces de cambiar esa forma de actuar, se mediante drogas e/ou terapia psicolóxica se solucionará o problema (se a min me costa cambiar o meu xeito de comportarme en determinadas situacións, comportamentos que non teñen consecuencias excesivamente graves, canto máis non lles costará a eles)...e non so iso, se non se a sociedade (cada un de nós) é capaz de perdoar a unha persoa que tivo a mala sorte de ter uns xens e unhas vivencias alleas á súa propia vontade que fan que o seu comportamento nos dea tanto noxo como para querer facelos desaparecer.

Porque despois penso nas víctimas destas persoas, se os que agora nos dan mágoa nun futuro tamén se comportarán do mesmo xeito que os seus verdugos(o factor ambiental xa o teñen, so lles faltaría o xenético). Semella un bucle de nunca acabar.

Con realidades tan duras e incertas, acudo á ficción, acudo a Kevin Bacon e a unha película do 2004: The woodsman (O leñador). Non é unha película dura, durísima, pero tampouco é unha película fácil de ver. Inquieta moito porque é moi complicado poñerse no sitio, porque ninguén quere ter un caso semellante preto, porque o perdón é moi difícil, porque hai cousas que non podemos xustificar emocionalmente por moito que poñas un xen ou unha historia persoal dura detrás. Recomendo vela.

The Woodsman(2004)-Trailer

Blade Runner e a empatía

Roy Batty: Eu vin cousas que vos non creriades: atacar naves en chamas máis alá de Orión. Vin Raios-C brillar na escuridade preto da Porta de Tannhäuser. Todos eses momentos perderanse no tempo como bágoas na chuvia. É hora de morrer.

[Roy morre. A pomba sae voando cara o ceo. Aparece Gaff ]

Deckard (voice-over): Non sei por que me salvou a vida. Pode que neses últimos momentos amaba a vida máis do que a amou nunca. Non so a súa vida: a vida de todos. A miña vida. Todo o que el quería eran as mesmas respostas que todos buscamos: de onde veño, a onde vou, canto tempo me queda...Todo o que eu podía facer era sentarme alí e velo morrer.

Gaff: Fixo un bo traballo, señor. Supoño que xa está rematado.

Deckard: Rematei.

Gaff: Mágoa que ela non poida vivir. Pero, quen vive?

[ Corte. Apartamento de Deckard. A porta está aberta ]

Deckard: ¿Rachael? ¿Rachael? ¿Rachael?

[ Deckard atopa a Rachael durmindo ]

Deckard: Quéresme?

Rachael: Quérote.

Deckard: Confías en min?

Rachael: Confío.

[ Deckard e Rachael saen do apartamento. Camiñan cara o ascensor ]

Deckard: Rachael.

[ Rachael roza co seu pé unha pequena figura de papel. Deckard recóllea e obsérvaa detidamente. É un unicornio de origami ]

Gaff (recuerdo): Mágoa que ela non poida vivir. Pero, quen vive?

[ Deckard e Rachael abandoan a cidade en coche ]

Deckard (voice-over): Gaff estivera alí e deixáraa vivir. Catro anos, cría el. Estaba enganado. Tyrell dixérame que Rachael era especial: non tiña data de remate. Non sabía canto tempo estariamos xuntos. Quen o sabe?

Guión de Blade Runner en castelán

___________________________________

Rutger Hauer (aka Roy Batty): "Esquece o final feliz. Nin sequera me gusta o que Deckard se vaia con Rachael ao final. Para min non tiña sentido que Deckard se enamorase dun replicante. A verdade, Deckard sempre me pareceu algo enfermizo, porque o que estaba facendo era fugarse cun vibrador que parecía unha muller.

Hai xente que se enfada comigo cando lles digo iso. Sempre me din: "Non o entendeches, Rutger. Deberías ler a novela de Philip K. Dick." E o que eles non saben é que si lin o libro. E creo que a súa moralexa se reduce ao seguinte: "Pode amarte un ordenador? Non, un ordenador non pode amarte." Fin da historia."

"Como se hizo Blade Runner. Futuro en negro." Paul M. Sammon

Martin Gauvreau

Andressolo ven de gañar o Curtas na Rede, pero hoxe quen centra a miña atención é Martin Gauvreau, un director canadiense ligado a Galicia a través da productora Tres Deseos.

É responsable de Agnieszka 2039 (91 min) que participa na 51 edición dos BFI de Londres, onde tamén participa Caótica Ana de Julio Médem e un lote de películas ás que lles haberá que seguir a pista. A sinopse de Agnieszka 2039 (encántame o meu nome en polaco) é a seguinte: alegría e dor van da man cando a un ser anxelical lle é entregada a caixa da eternidade, suxeita á decisión profética dos deuses.

Agnieszka 2039



Fixo tamén Poland Night´s, parte dela rodada en Compostela, onde conta a histora dunha pequena vila polaca que cae noutra dimensión despois do impacto dun meteorito, un equipo de televisión vai a investigar, o conto é que non saben que un dos seus reporteiros escapou dun psiquiátrico (que digo eu que será iso o mental institute). Poland Night´s participou este ano no Imagina e no Festival Europeo de Cine Independente de París.

Poland Night´s



E máis recentemente rematou Alicja Wonderland que conta coa participación de Sergio Mella Iglesias como Director de Fotografía e que conta como foi a rodaxe en superoito. Como curiosidade resulta que este rapaz levou o premio ao mellor video da XGN 2006. Alicja Wonderland...non vos vou contar de que vai porque non o sei, pero ben que se intúe vendo o trailer e despois de ler "You will see, you will love me too". Encantoume.

Alicja Wonderland




Con so verlle os trailers das películas, Martin Gauvreau creo que se vai convertir nun dos meus directores favoritos e acabo de namorarme de Agniezska Pekala.



E de regalo, un Cinema Friki dos EUA: Quiet Earth.

Piratas de medio pelo

La creación en tiempos digitales
Mensaje de Eduardo Bautista

Los 365 días que hemos dejado atrás estuvieron marcados por la tramitación parlamentaria de la reforma de la Ley de Propiedad Intelectual (LPI), que se alcanzó con el respaldo casi unánime de los grupos políticos y de la que los autores nos sentimos razonablemente satisfechos. Pero también por un falso debate en torno al papel del creador en la era digital que nos encontramos. Quienes han alimentado esa absurda polémica han tratado de situar al autor en una posición de mero espectador respecto a la cadena de valor añadido de la creación. Incluso se han atrevido a manifestar que representamos un obstáculo para la sociedad de la información, como si fuera posible acometer su desarrollo sin autores, sin contenidos, sin creaciones artísticas. Defienden los soportes y los vehículos de difusión como los nuevos dioses de la modernidad y el progreso, negando la labor autoral y ocultando que, sin música, sin películas, sin obras teatrales, sin coreografías, sin entretenimiento cultural, de nada sirve la tecnología digital, por muy avanzada que sea.

En tiempos analógicos o en tiempos digitales, el autor es el primer eslabón en la cadena de valor. Así ha sido y así seguirá siendo siempre, en este año 2007 al que ahora damos la bienvenida y, por supuesto, también en años venideros. La creación ni es residual, ni es elitista. Pero tampoco se ha democratizado o universalizado simplemente por disponer de mayores avances técnicos. Ser autor exige formación, sensibilidad y una mirada especial sobre el mundo que nos rodea y en el que habitamos. Insistir en lo contrario es caer en la demagogia y pretender situar la creación en la más baja de las posiciones. Y, lo que es más grave, olvidar que nuestra contribución al concepto de cultura ha sido decisiva e imprescindible.

Quienes se empeñan en minusvalorar al creador y su trabajo han situado a la Sociedad General de Autores y Editores (SGAE) en el centro de su diana. En lugar de amilanarnos, esta circunstancia nos llena de orgullo. Porque significa que, a lo largo de más de cien años de historia consagrados a la noble tarea de defender los derechos autorales, hemos conseguido lo que nos proponíamos: poner al autor en el lugar que, por derecho propio, le corresponde. No vamos a renunciar bajo ningún concepto a ese principio de actuación que ha guiado nuestro caminar durante más de un siglo. Y vamos a seguir luchando para que la capacidad creativa y el talento tengan el reconocimiento social que merecen.

Eduardo Bautista
Presidente del Consejo de Dirección
Sociedad General de Autores y Editores

Copieille isto a Teddy porque me dou ganas de vomitar. Fun á páxina da SGAE despois de ler o que Mario contaba:

Hai pouco viñéronme contar que a resolución do conflicto legal que tiña a xente do Cineclube de Compostela resolveuse para o seu mal e o de todos. Independentemente do debate sobre dereitos do autor, resúltame moi difícil de asumir que trinta persoas reunidas diante dun proxector, asistindo a unha copia facilitada polo propio director e sen ningún ánimo de lucro incurran nun delito que os obrigue a pagar unha multa de non escasa cuantía.

Un dos motivos polos que me gustaría vivir en Compostela é o Cineclube de Compostela e a posibilidade de poderme pasar algún mércores polo número 21 de Santa Clara. Pero non poido. E dentro de pouco non vou poder nin respirar, porque alguén respirou antes ca min e cobra dereitos de autor por iso. Eu entendo que quen queira cobrar pola súa obra o faga, o que non entendo é a necesidade dunha Sociedade para xestionar eses cartos polos demais nin a idea de recaudar ata o infinito. Dese xeito o autor non importa, a cultura non importa, o que importa son os cartos.



E como hoxe vai de plaxios, tamén me fago Pirata e copio os puntos 4 e 5 de 20.000 leguas de viaxe subnormal (de Samuel Solleiro como ben me corrixeDaniel Salgado) que entre outras cousas podedes ler aquí, en Pirata:

4. Está o mar, está a terra e na terra hai o réxime copyright para xestionar o que se dá en chamar dereitos de autor. Todo o mundo sabe queo copyright é ao seu xeito un monstro doutros tempos, becho enorme que non se corresponde ás formas de transmisión da información que hoxe hai. Porén, intereses diversos fan que o réxime de copyright continúe absolutamente vixente e determinados lobbies de poder recaden o seu diñeiro cando teñen fame ou se senten luxuriosos. Ñam, ñam.

5. Tamén podemos subir no lombo do golfiño das licenzas abertsa, nadar até Hawaii e deleitármonos nas cordas do ukelele. Mais a maior parte do coñecemento ao que podemos acceder non ten unha licenza aberta. Debemos conformarnos con ser un pouco máis burros? E todo o que nos perdemos nas simas, nas profundidades? Por que renunciar? Se as criaturas abisais teñen unha luz na cabeza talvez sexa porque hai algo interesante que ver alá abaixo, nas augas escuras.

E como di Leo: Facer pallas mentais está ben, pero plaxiando coñeces xente.

Con isto so quería denunciar a inxustiza cometida co Cineclube de Compostela, que a actitude do señor Pablo Llorca é de pena e que Ramiro Ledo comparte na Regueifa un documental ben interesante.



Para todos, que é para quen se deben facer as cousas.

-Cineclube de Compostela: O Cineclube ante xuízo por proxectar Terra Negra.
-Cinemafriki: O Cineclube de Compostela a xuízo
-O porto dos escravos: Piratas!!!
-Cultura pirateable en galego: Piratas!
-Zerovacas: A SGAE, os Piratas e a Inquisición.
Dias estranhos: En solidaridade co Cineclube de CompostelaE mañá marcho a pagar no Reina Sofía, pero alí non me importa tanto, porque o edificio si que hai que mantelo, supoño.

Indigènes

Bush fai mención a Vietnam cando fala de Irak, e parece que aínda non se enterou que as invasións nunca son boas e se non, aí está o exemplo da loita eterna entre israelís e palestinos. Hoxe, e porque alguén mo lembrou, púxenme a mirar de onde viña o termo "pés negros" e rematei atopando outro caso de invasión: Alxeria e dende logo non ten final feliz.

Relacionado co tema, presentouse en Cannes este ano o filme "Indigénes", do director Rachid Bouchareb, que fala dos norteafricanos que combatiron ao lado de Francia na II Guerra Mundial e que apenas son recordados na historia. Axudaron a liberar Italia, os Alpes, a zona da Provenza etc... En Cannes o xurado doulles o premio ao mellor actor, como galardón colectivo, aos 5 actores protagonistas. "Indigènes" está este ano no programa de Cineuropa, a ver se o sábado ou o domingo poido ir.

Tanto monta, monta tanto

Durante a Reconquista na Península Ibérica moitos xudeus e musulmáns marcharon ao norte de África asentándose, entre outros sitios, no que hoxe é Alxeria. Estes países norteafricanos ante os ataques españois recurriron a corsarios para defenderse sendo os máis coñecidos os irmáns Barbaroja. Ante o éxito, Alxer pasou a ser parte do Imperio Otomano e convírtese nunha potencia militar marítima que controla o comercio no Mediterráneo.

Conquista

Tras ese período de calma de case tres séculos, no 1830, Francia decide invadir Alxeria, non sen dificultades, poñendo como escusa un abanicazo dado polo Bey de Alxer ao Cónsul francés(realmente foi por non pagar unha débeda por importación de trigo que arrastraba Francia dende a época de Napoleón e as súas expedicións en Exipto, razóns tiña o Dey para abanicar ao outro). Colonízase e no 1948 é declarada parte da metrópole francesa.

O 1 de novembro de 1954 comeza a guerra da Independencia en Alxeria impulsada polo FLN (Fronte de Liberación Nacional) que remata no 1964. A guerra foi dura e ambos bandos sufriron moitas baixas, mesmo se deron casos de tortura por parte dos franceses.

La valise ou le cercueil (a maleta ou o ataúde)

A partir do ano 62 comezou o éxodo dos colonos franceses e dos xudeus a Francia, que se acelerou despois da masacre de Orán. Tamén saíron do país os alxerianos que loitaron da parte de Francia (harkis). Esta xente pasou a ser coñecida como pieds- noirs (pés negros), din que o nome lles vén dos que traballaban nos barcos botando carbón á caldeira e que ao saír ían cos pés negros.

Les Pieds-Noirs à la mer (pés negros ao mar)

Chegaron a Francia sen nada e foron mal recibidos. Tiveron problemas para conseguir a nacionalidade francesa porque as actas de nacemento, de matrimonio etc estaban en Alxeria.
Pés negros ou descendentes coñecidos son, entre outros, Isabel Adjani, Albert Camus, Enrico Macias ou Yves Saint Laurent.

Le chant des africaines (1944)

Himno non oficial da comunidade francesa en Alxeria.



Outra ligazón interesante: cuisine pied-noir.

Nairobi 2006

Dende o 6 deste mes están reunidos 189 países na Convención das Nacións unidas sobre o Cambio Climático a ver que fan a partir do 2012, ano no que remata o Protocolo de Kyoto (1997). Este Protocolo, ratificado por 165 países, entrou en vigor o 16 de febreiro do ano pasado coa idea de que os países industrializados reduzan, entre o 2008 e 2012, as emisións de gases que contribuen ao efecto invernadoiro a uns niveis un 5% inferiores aos que xa se emitían no 1990. Estes gases serían:

CO2 (dióxido de carbono)
CH4 (metano)
N2O (óxido nitroso)
HFC (hidrofluorocarbonos)
PFC (perfluorocarbonos)
SF6 (hexafluoruro de xofre)

No 2001, en Marrocos, seguiron sentándose as bases para a correcta posta en marcha deste Protocolo:

- Decidiuse que os compromisos dos países desenvolvidos fosen vinculantes legalmente
- Métodos de implementación na reducción das emisións, ou implementación conxunta, de xeito que os países desenvolvidos adquiren unidades de reducción de emisións a través da financiación de proxectos en países menos desenvolvidos.
- Levar a cabo un Mecanismo de Desenvolvemento Limpo de xeito que os países en vías de desenvolvemento non vexan frenada a súa economía e que os países máis industrializados axuden a diversificala.
- Realizar informes e revisións por un grupo de expertos.
- Avaliación do cumplemento por parte dun Comité.

O cambio climático, certo ou non, preocupou no 1998 á ONU e á WOM (Organización Mundial de Meteoroloxía) e formouse o IPCC (Panel Intergubernamental sobre o Cambio Climático). O IPCC ten como fin avaliar de xeito obxectivo, aberto e transparente a información científica, técnica e socioeconómica relevante cientificamente sobre o risco do cambio climático inducido polo home, o seu posible impacto, e as capacidades de adaptación e mitigación. Todo isto faino consultando publicacións científicas revisadas externas ao propio IPCC.
Tamén hai estudios que refutan os informes do IPCC e manteñen que o quencemento global pode ser unha evolucion natural do medio ambiente e desestiman o efecto invernadoiro.

O último estudio que saíu á luz é o "Informe Stern" onde, ademais de facer unha previsión dos posibles cambios climáticos nun breve prazo de tempo, alerta sobre o resentemento da economía debido a esas mudanzas. Apunta tamén unha serie de medidas para reducir os gases que contribúen ao efecto invernadoiro:

1. Reducir a demanda de bens e servicios intensivos en emisións.
2. Aumentar a eficiencia.
3. Actuar sobra as emisións non enerxéticas (p.ex. evitar a deforestación)
4. Cambiar ás tecnoloxías de carbono máis baixo para acadar enerxía, calefacción e transporte.

Todo isto penso que ha de estar bastante ben resumido no documental "Una verdad incómoda" sobre un libro que firma Al Gore, que se está adicando a concienciar ao mundo sobre o quecemento global.

Ligazóns

Trailer "Una verdad incómoda"
10 cousas que podemos facer para evitar o quencemento global.
Protocolo de Kyoto.(pdf)
IPCC. Terceiro informe de Avaliación. Cambio climático 2001. A base científica.(pdf)
IPCC. Informe de síntese. Resumo para responsables de políticas.(pdf)
Proxy climatic and environmental changes of the 1000 years.(pdf, inglés)
Stern Review of the Economics of Climate Change. 2006.(inglés)
Chistopher Monckton replícalle a Stern.(pdf, inglés)

En Chuza!:

Desfacendo a teoría do quecemento global.
Campaña mundial para plantar un millón de árbores.
De CO2 a gasolina.
Temperaturas médias na Galiza aumentan 1´5º C em 30 anos.

Imos morrer todos!

Conclusións do día

1. O décimo

Ela acabou traendo moitos cartos a casa, que andaba con homes por aí. Un día díxolle ao home que quería ir a Mallorca e como el xa lle comentara que non lle apetecía moito, convenceuno de que estaría ben se ía ela soa...e foise co querido. Cando voltou aínda viña con máis cartos e a explicación foi moi simple:
- Merquei un décimo en Mallorca e tocoume, e despois volvín a xogar a metade do décimo e volveume a tocar!!
- Pois mira que tiveches sorte eh?
Chegou un momento en que a muller xa tiña moitos cartos e decidiron facer unha viaxe xuntos a Canarias. Unha vez na praia foron para a auga, e ela ía aló diante e seguía meténdose máis e máis e dille el:

- Ou María, non vaias tan lonxe que se che molla o décimo!!!

2. Infidelidades que non infelicidades

Non me gusta nada o tratamento que lle dan á infidelidade nalgúns filmes que andiven vendo ultimamente. Non todo ten que ser tan terrible, de feito, todo é tan trivial que non se debería mesturar nunca o que é sexo co que é amor. E nunca se debería xulgar a ninguén sen saber que tipo de relación ten coa súa parella/s, hai cousas que so interesan aos que lles teñen que interesar.
As que non me gustaron:
Infiel
Match Point
Último tango en París
Lo que la verdad esconde

Terei que ver para opinar:
La habitación azul
Closer
Eyes wide shut (a ver se non a remato durmindo outra vez)

3. Cada cousa no seu tempo e a malla en agosto. Claro que tamén podemos deixar de facela.

Vive La Fête. Maladie D'un Fou.

Tu es la
tu es comme dans mes reves de soi
perdu dans les fantasies de nuit plus
que jamais je n'ai pens de cette vie
oui mes reves sont plus fort que ca
mettes ta joie dans la femme de ta jeunesse
c'est la maladie, maladie d'un fou
c'est l'enfaible qui ce marie par amour
maladie, maladie d'un fou
tout les nuits tu es comme ca
je suis la frois dans tes bras
est-ce qu'il y a une vie si je reste ici
l'amour est nul mais masqu
c'est ok ca je le sais
tant fois tu m'as dit c'est une autre vie
c'est l'enfaible qui ce marie par amour
maladie, maladie d'un fou

Como a vida mesma: sen xeito ningún

-Star wars é un calco de Centauros del Desierto.

-O último western que vin foi Kill Bill.

-Woman at pet shop: You can fool everybody, but landie dearie me, you can't fool a cat. They seem to know who's not right.

-Dos 8 a 10 anos, aos rapaces chámanlle putos. E ás rapazas? Miúdas, que as outras son de mala vida.

Volveremos algún día destes a Vigo? Voto que si.

Intercalando pensamentos

" -Collemos aire e ao soltar levamos unha rodilla ao peito colléndoa cos
brazos. Estiramos e repetimos coa outra. Imos alternando as pernas.
- Intercalando non?
-Non rapaz, alternándoas.-pensamento interno."


Acabo de cruzarme cun militar. Un rapaz, bótolle 20 anos ou un máis ou un menos. Ía cargadiño cunha mochila enorme, coa bandeiriña de España na manga esquerda que a dereita non lla vin.
(Esto non é vida, esto é un vidón.) Non é que coñecese eu moitos militares pero ata o de agora todos me caeron moi ben, todos xente nova e que cando o contaban miraban con recelo a ver que expresión surxía da cara do intelocutor. Este rapaz, camiñando sosiño pola city adiante tamén me caeu ben, levaba os auriculares postos. Os uniformes sempre quedan ben e a min o militar gústame.

Lembro dun rapaz ao que destinaran daquela a Irak, 2003, verán nada tórrido en comparanza co deserto.(Nun velatorio, un mirando para o morto: Ai, e non somos nada. Outro: Nós tampouco, pero dixeron que daban pastas e café...!) Tamén me gustara a equipación que lle deran, sobre todo as gafas. E de deserto a proximidades de deserto quédome coas bonecas lexionarias que meu padriño me mandara cando estivo en Melilla, bonecas que non sei onde están pero que penso buscar no faiado da casa.( Un negro atopa unha lámpada marabillosa e pide un desexo: quero ser branco e que as mulleres se senten riba de min. E convertiuse nun bidé.)

Despois ben pensado o exército non está tan ben, non ten nada que ver con esas batallas medievais, nin esas cargas míticas que rematan en victorias lendarias e os soldados so se convirten en números. (Hai poucos Hanorinos e Edonis eh?). O único que estaría ben sería facer a mili sabendo que nunca vas ter que utilizar eses coñecementos, ir de maniobras, manexar tanques e compartir cuartel por saber o que é eso.

Cousas que acuden á cabeza: Tigerland, La delgada línea roja, Apocalipsis now, El húsar, Al fondo Eger, El señor de los Anillos.
Hai outras que tamén acoden...

Chámame hortera

From Bollywood fai 5 anos.

Dicir que é a única película que merquei na vida (non se inclúen esas que veñen a 5 euros cos xornais e demais trapalladas,esta foi adrede con toda a intención do mundo)

É coma os contos de cando eras pequena.

Mil gracias ao señor Pawley

Ben, para que os que pensen que están escribindo para as topias e lles pareza que esto non vale de nada: gracias a andar por aquí, collín o outro día dúas películas que posiblemente non collería nunca. Ás críticas me remito, véxase o señor Pawley. Como non me chegaba a recomendada, collín a primeira parte tamén. Gústaronme enormemente as dúas, e din tantas verdades...non sei, afástanse dabondo do típico tópico e para min reflicten bastante ben o que queremos todos en xeral: alguén con quen se poida falar.

Esa noite de sábado de inverno tamén collín outra peliculiña máis, moi recomendable ao meu ver: Carandiru. Hai cousas que merecen ser vistas perdidas por aí.

Kirsten Dunst

É que vin que hoxe botaban unha película na que sae ela ("Pequeños guerreros").
Gústanme varias películas nas que interviu: "Entrevista con el Vampiro", "Las Vírgenes Suicidas" (creo que sería ben darlle a palabra ao Sr Nohara), "A por todas" e a máis recente (xa non tanto ao paso que van as cousas) "¡Olvídate de mí!".

"A por todas" foi unha película que vin un día as tantas da noite en non sei que cadea de televisión. O que comezou sendo un pouco de cachondeo para min, rematou enganchándome tontamente e facéndome rir un anaco grande. Recordo esa madrugada coma unha das máis alegres ante a caixiña esa. Recomendable...¿por que non? Pero non esperedes nada doutro mundo.

"¡Olvídate de mi!" tamén foi outra película que me gustou, cando menos a intención. Ás veces eu desexaría que as emocións se mantivesen igual que estaban nun determinado momento, sería todo ideal, pero iso cortaríanos a capacidade de aprender e de ter obxectividade ("relativa" porque a visión das cousas depende sempre dos criterios que primen en cada momento, e eses criterios van cambiando en cada un de nós, vamos, que penso que sempre somos subxectivos).

Invádeme a melancolía.

Chuck Palahniuk

¡Sorpresa, sorpresa! Que vou a ler "Lullaby" (véxase "Nana") e digo eu, ¿e este fulano quen será? Madre mía, cando me enterei jejejeje. Pois o libro escribiuno este home (non sei como poñerá a película o resto da crítica, pero é que me da igual, a min gustoume)

Como na crítica en cuestión fala de Jared Leto (máis coñecido polas mozas que se bota que por outra cousa, creo eu), pois dicir que cando emitían a serie"My so-called life" en Canal+ alá no ano 97 creo, unha menda lerenda andaba flipadiña co rapaz. Aparte das flipadas que eu me traía (despois tocoulle o turno a Keanu Reeves), a serie encantábame...moito.

Pero perdemos o fío rapidamente. Eu ía falar do Chuck Palahniuk. Non teño moito que dicir a verdade, que o libro aínda o acabo de comezar, e aquí voume ir de sobrada e media. O libro estame inquietando, e recordoume moito a algúns contos de Cortázar, e iso que se pode dicir que non lin case nada deste home, e que se o penso ben, é outro tipo de inquietude...non sei, esto xa é falar por falar, porque nin acabei o libro que comecei, nin lin nada enteiro do que o outro escribiu...Quedan tantas cousas por facer...

Escenario móvil

É o título dun documental que vin onte na 2 (insisto, sobra unha cadea pública) Polo que sexa interésame Extremadura e decidín velo. É do Montxo Armendáriz.

Ben, pois falaba do tema dos incendios que arrasaron unha zona concreta de Extremadura no 2003, cousa tamén coñecida por aquí. E lembreime do que me dixera unha compañeira de Valencia de Alcántara (agora coñecida en toda a xeografía española, pq a Soraya dos triunfitos é de alí), que a sensación que tiñan daquela, a impotencia e a rabia que había, tiña que era moi comparable ao que sentiramos aquí cando pasou o que pasou.

Non é vergonza ningunha chorar...pero tampouco hai que dicir que chove.

Jake Gyllenhaad

¡Oh, meu deus! A min xa mo parecía.

Comecemos, teño ganas de ver Brokeback Mountain, a peli esta de Ang Lee. Fíome de que estará ben, non polo tema dos Globos de ouro nin polo tema dos posibles Oscars, nin polo tema que trata, nin porque se estea falando tanto dela. Simplemente porque vén da man de Ang Lee. Cando as cousas levan a marca dunha persoa que che gusta, tes querencia por ver esas cousas que fixo. E agora acabo de atopar outra razón coma a anterior para vela, está Jake Gyllenhaad nela.

Jake Gyllenhaad fixo antes Donnie Darko, película que me encantou, e que un compañeiro meu clasificou como "pero tía, ¿tú que es lo que pillas?menuda rallada, pfff a mi no me gustó nada, menudo desbarre del copón etc etc etc" pero tendo en conta que á miña benquerida estrella é considerada por el como "estrella de la muerte"(non lle gusta, arrepíalle) e outros motivos, díxenme a min mesma que ía ser unha película que me ía gustar. E non me enganei. Ah, sen vir a conto, a este compañeiro vaille o reiki ("vamos a abrir los chakras")

Mirando que é o que levaba feito o rapaz en cuestión estes anos, conclúo que o criterio este de fiarse de que algo está ben so porque alguén está no proxecto, neste caso non anda tan errado. Non é que vise tódalas súas películas, pero das que vin, so "The day after tomorrow" é prescindible, supoño.

Comentar de paso, que unha película que nin de broma iría a ver ao cine (a ver si te enteras, que son...5 euros, o más) na que sae a Jennifer Aniston, pois ao mellor non está tan mal, so mirar de que vai e xa me entran ganas de vela.

Non sei como realizan a escolla dos libros que teñen que ler os rapaces obrigatoriamente nos institutos (ou como se chamen agora) pero para min nunca foi tan placenteira unha obriga.